
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter dacht bij het lezen van de kop meteen aan een nieuw restaurantconcept. Het Goudhaantje! Dat klonk als een eetgelegenheid waar je met enige trots een tafeltje reserveert. Geen ordinaire kipnuggets van McDonald’s, geen gefrituurde kip van Colonel Sanders, maar misschien een sfeervol kippenrestaurant waar een gebraden kippetje met gouden randjes op de kaart stond.
Pieter zag het al helemaal voor zich. Een menukaart met kipfilet, kippenbout en misschien een exclusieve goudhaantjesproeverij. Tot hij verder las en ontdekte dat hij er volledig naast zat. Het ging helemaal niet over een restaurant. Het ging over een vogeltje. En niet zomaar eentje!
Het goudhaantje, Europa’s kleinste vogel, was zomaar neergestreken op het balkon van Jonet Oosterom, een inwoonster van Capelle. Geen reservering gemaakt, geen bestelling geplaatst en geen rekening achtergelaten. Gewoon even op bezoek. Daar kan menig restaurantgast nog een voorbeeld aan nemen.
Een gouden verschijning
Pieter moest even bijkomen van de cijfers. Het goudhaantje meet van snavel tot staartpunt ongeveer negen centimeter en weegt vaak niet meer dan vijf gram. Vijf gram! Dat is ongeveer het gewicht van een flinke postzegel, inclusief de envelop als je niet oppast.
Pieter heeft weleens een forse merel in de tuin gezien, maar dit is andere koek. Nou ja, bij nader inzien dus vooral géén koek. Het vogeltje is zo klein dat je bijna bang zou zijn dat een stevige windvlaag het beestje richting Duitsland blaast.
Toch is het een bijzonder verschijnsel. De goudhaan leeft vooral in naaldbossen, tussen lariksen en sparren. Daar houdt hij zich graag op in de toppen van de bomen. Een soort penthousebewoner dus, maar dan zonder hypotheek, servicekosten of VvE-vergadering.
Zijn aanwezigheid verraadt hij meestal met hoge, fijne geluidjes: ‘zrie-zrie-zrie’. Voor Pieter betekent dat waarschijnlijk dat hij het vogeltje eerder ziet dan hoort. De jaren beginnen immers ook op zijn gehoor hun tol te eisen. Sommige hoge tonen zijn inmiddels geruisloos aan hem voorbijgetrokken.
Misschien moet hij voortaan maar met een verrekijker en een gehoorapparaat op het balkon gaan zitten. Een mens moet wat overhebben voor de natuur.
Klein, maar niet onopvallend
Het bijzondere is dat goudhaantjes helemaal niet zo zeldzaam zijn in Nederland. Toch worden ze tijdens de broedtijd niet vaak gezien. Ze houden zich schuil in de boomtoppen en trekken vaak op in groepjes, regelmatig samen met mezen.
Tijdens de trektijd kunnen duizenden goudhaantjes ons land aandoen. Dan zijn ze zo druk met het zoeken naar voedsel dat ze soms verrassend dichtbij komen. Zo dichtbij dat je ze bijna kunt aanraken.
Pieter ziet dat wel zitten. Alhoewel hij zich afvraagt of zijn handen wel geschikt zijn voor een vogeltje van vijf gram. Een verkeerde beweging en je hebt geen vogel meer op je balkon, maar een luchtpostzending.
Wat hem vooral treft, is dat zo’n klein vogeltje zomaar bij iemand op het balkon neerstrijkt. Midden in een woonwijk, tussen de stenen, het verkeer, de schuttingen en de dagelijkse drukte. Even een klein stukje natuur op bezoek.
En misschien zit daar wel de mooiste boodschap in dit verhaal.
We hoeven niet altijd naar verre natuurgebieden, bijzondere vakantiebestemmingen of indrukwekkende landschappen om iets moois te ontdekken. Soms komt het gewoon naar je toe. Je moet alleen wel even de tijd nemen om te kijken.
Misschien moeten we onze balkons, tuinen en straten wat vaker zien als onderdeel van de leefomgeving van dieren. Met wat groen, bloemen, struiken en bomen maken we ook voor vogels en insecten het verschil.
Pieter heeft inmiddels zijn restaurantplannen voorlopig opgeborgen. Het Goudhaantje krijgt van hem geen Michelinster, maar wel vijf sterren voor zijn onverwachte bezoek aan Capelle.
En mocht het vogeltje nog eens terugkomen, dan staat de deur open. Een hapje hoeft hij niet te verwachten, want Pieter heeft begrepen dat het goudhaantje vooral op insecten en spinnetjes leeft.
Maar een warm welkom? Dat krijgt hij zeker.
Want soms is vijf gram natuur meer waard dan vijf kilo goud.
