
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter begrijpt het even niet meer. Je zou toch denken dat een stadsbos bedoeld is om te wandelen, te genieten van de natuur, een bankje te bezetten met je achterwerk en misschien een boterhammetje te eten. Maar kennelijk zijn er lieden die het Schollebos liever gebruiken als openluchtcrematorium voor gemeentelijk meubilair.
Pieter heeft het bericht gelezen en voelt een lichte aandrang om zijn wenkbrauwen tot aan zijn haargrens op te trekken. En dat is bij hem geen geringe prestatie.
Het Schollebos is namelijk opnieuw het slachtoffer van vandalisme. Bankjes in de fik, picknicktafels omgetoverd tot verkoolde herinneringen, verkeersborden die kennelijk een cursus kickboksen hebben gevolgd en zelfs een scooter die bij het klimrek in brand is gestoken. Alsof iemand heeft gedacht: laten we de kinderen eens verrassen met een gratis demonstratie pyromanie.
De Watervallei, ooit een heerlijk plekje om even tot rust te komen, begint steeds meer te lijken op een decor uit een goedkope rampenfilm. Alleen ontbreekt de filmploeg en moet de gemeente zelf opdraaien voor de special effects.
Pieter vraagt zich af wat er in vredesnaam door het hoofd gaat van iemand die een bankje in brand steekt. Heeft zo iemand thuis geen stoel? Is er een tekort aan open haarden? Of is het gewoon de ultieme vorm van vrijetijdsbesteding voor mensen die bij een kampvuur niet verder komen dan het aansteken van de lucifer?
Maar de grap houdt hier op.
Want achter die verkoolde bankjes zitten mensen. Wandelaars die even willen zitten, ouders die met hun kinderen naar de speeltuin gaan, ouderen die genieten van het groen en bewoners die het Schollebos als hun achtertuin beschouwen. Voor hen is dit geen baldadig incidentje. Het is aantasting van een plek die van iedereen is.
En dan komt de politie met een opmerkelijke mededeling. Er zijn de afgelopen weken inderdaad een paar incidenten geweest, maar er is volgens de politie geen sprake van een patroon.
Pieter leest die zin nog eens. En daarna nog een keer. Misschien heeft hij iets gemist.
Een jaar geleden waren er ook al brandstichtingen en vernielingen. Bankjes, scooters, containers en zelfs de kabouters moesten eraan geloven. Capellenaren zamelden nieuwe kabouters in, de bankjes werden na vertraging vervangen en iedereen hoopte dat de rust zou terugkeren. Maar inmiddels zijn we weer terug bij af.
Geen patroon?
Misschien moeten we het woord patroon even opzoeken. Als op dezelfde plek, binnen een betrekkelijk korte periode, vergelijkbare vernielingen plaatsvinden, dan is er op zijn minst sprake van een terugkerend probleem. Of dezelfde daders erachter zitten, is een tweede. Dat vraagt om onderzoek. Maar dat er iets aan de hand is, lijkt Pieter toch tamelijk evident.
Burgemeester Manusama noemt het vandalisme terecht onacceptabel. Er komen extra surveillances, jongeren worden aangesproken en in december wordt opnieuw extra beveiliging ingezet. Ook wordt onderzocht of verlichting mogelijk is. Cameratoezicht lijkt voorlopig niet haalbaar.
Allemaal begrijpelijke maatregelen. Maar Pieter mist iets. Samenhang.
Want een extra rondje handhaving, een nieuw bankje en een paar lampen zijn nog geen oplossing. Het is een beetje alsof je bij een lekkend dak iedere week een nieuwe emmer neerzet, zonder ooit op het dak te kijken.
Pieter zou graag zien dat gemeente, politie, handhaving, bosbeheer en jongerenwerk gezamenlijk de mouwen opstropen. Niet met een nieuw overlegcircus waarin iedereen elkaar vriendelijk aankijkt en na afloop een actielijst van veertien pagina’s produceert. Nee, gewoon praktisch aan de slag.
Breng de incidenten in kaart. Kijk waar en wanneer het misgaat. Zorg voor gerichte aanwezigheid op de kwetsbare plekken. Betrek jongerenwerk om contact te leggen met de jongeren die er komen. En kijk vooral ook hoe je herhaling kunt voorkomen.
Daarbij hoeft niet meteen het hele Schollebos veranderd te worden in een verlichte parkeerplaats met een camera op iedere boom. Het is tenslotte ook een natuurgebied. Maar op plekken waar de problemen zich concentreren, moet je wel durven ingrijpen.
En misschien nog wel belangrijker: maak zichtbaar wat er gebeurt. Wat is er afgesproken? Wie doet wat? En levert het resultaat op? Bewoners hebben recht op meer dan de mededeling dat de gemeente het serieus neemt.
Pieter wil overigens ook niet dat iedere jongere die met een groepje in het bos staat, voortaan als potentiële pyromaan wordt beschouwd. Er is een verschil tussen jongeren die ergens samenkomen en mensen die moedwillig de boel vernielen. Dat onderscheid moeten we vooral blijven maken.
Want het Schollebos is geen eigendom van de gemeente, de politie of Pieter. Het is van ons allemaal. En juist daarom moeten we er zuinig op zijn.
Misschien moeten we de daders eens uitnodigen voor een excursie. Niet naar de plaatselijke brandweerkazerne, maar naar de plek waar de nieuwe bankjes staan. Dan kunnen ze met eigen ogen zien wat ze kapotmaken. En als ze daarna nog steeds behoefte hebben aan vuurwerk, mogen ze thuis een kaarsje aansteken.
Pieter heeft maar één boodschap: een bos bescherm je niet met alleen een nieuw bankje, maar met gezamenlijke verantwoordelijkheid, zichtbare aanwezigheid en een aanpak die verder kijkt dan het volgende incident.
En aan de politie nog één vriendelijk verzoek: als er geen patroon is, leg dan eens uit wat u daar precies onder verstaat. Want voor de gemiddelde bezoeker begint het inmiddels verdacht veel op een terugkerend patroon te lijken.
Het Schollebos verdient beter. Veel beter.
