
Pieters Daglicht over Denkdingen
Zondag 15 november. Pieter had een afspraak met twee generaties jonger. Niet bij de huisarts, niet op een verjaardagsfeestje en ook niet bij een bijeenkomst van de plaatselijke seniorenvereniging. Nee, hij ging met zijn zoon en kleinzoon naar Rotterdam Ahoy. Voor een avondje DI-RECT. Drie generaties onder één dak, met als gemeenschappelijke deler: muziek.
Dat laatste was overigens niet zonder risico. Want wat de ene generatie als heerlijke rockmuziek beschouwt, kan bij de andere generatie al snel worden afgedaan als een verzameling herriemakende gitaren. En wat opa vroeger muziek noemde, wordt door kleinzoon mogelijk beschouwd als historisch erfgoed uit de tijd dat dinosaurussen nog op vinyl werden geperst.
Maar Pieter liet zich niet kennen. De gehoorapparaten stonden niet eens op de hoogste stand. Althans, dat beweert hij.
Eerst Wies, toen de rest van de wereld
Voordat DI-RECT het podium bestormde, was het de beurt aan WIES. Een Nederlandse band met zangeres Jeanne Rouwendaal, drummer Dan Huijser en bassist Teun van der Maarel.
Pieter kende de band nog niet zo goed, maar was aangenaam verrast. Nederlandstalige elektronische pop en indierock, met teksten die ergens tussen het hoofd en het hart van de jongvolwassene bewegen. Over het leven, de liefde, de twijfels en alle andere ongemakken die bij het volwassen worden horen.
Jeanne Rouwendaal zingt in haar moedertaal en dat heeft zo zijn voordelen. Je hoeft tenminste niet eerst een woordenboek Engels-Nederlands te raadplegen om te begrijpen waar het over gaat.
De band heeft zich laten inspireren door onder anderen Spinvis, Ramses Shaffy en Maarten van Roozendaal. Dat zijn geen namen die je zomaar in één adem noemt. Maar WIES wist er een eigen geluid van te maken.
Pieter luisterde met genoegen. Het voorprogramma was daarmee niet zomaar een muzikaal opwarmertje, maar een aangename ontdekking. Een mens is tenslotte nooit te oud om nieuwe muziek te leren kennen. Zelfs niet wanneer hij al een behoorlijk archief aan muzikale herinneringen heeft opgebouwd.
En toen kwam DI-RECT!
Ahoy veranderde in een rocktempel van formaat. DI-RECT had niet zomaar een concert voorbereid, maar een complete belevenis in drie bedrijven.
De band, die na de stadionconcerten in De Kuip opnieuw in Rotterdam neerstreek, voelde zich zichtbaar thuis in Ahoy. En dat was te merken.
De opening was stevig, energiek en spectaculair. Marcel Veenendaal, de charismatische frontman, liet meteen horen waarom hij zo’n indrukwekkende stem heeft. Een stem met kracht, gevoel en dat heerlijke rauwe randje.
De gitaren scheurden, de drums dreunden en het licht deed vermoeden dat de stroomvoorziening van Rotterdam voorlopig niet meer aan de vraag zou kunnen voldoen.
Daarna volgde een verrassende omslag. Een intiemer middendeel, met strijkers en nummers van het nieuwe album I Keep the Fire On. De band nam gas terug en zocht de kwetsbaarheid op. Marcel vroeg het publiek zelfs de telefoons weg te stoppen en het moment gewoon te beleven.
Een mooi gebaar in een tijd waarin mensen soms meer bezig zijn met het filmen van een concert dan met het daadwerkelijk meemaken ervan.
Niet iedereen bleek overigens even gemakkelijk te verleiden tot deze muzikale bezinning. Bij een aantal minder bekende nummers zochten bezoekers hun heil bij de bar. Ook daar werd dus aan de innerlijke mens gewerkt.
Maar Pieter kon de gedachte achter dit gedeelte wel waarderen. Muziek hoeft niet altijd harder, groter en spectaculairder. Soms mag een lied gewoon binnenkomen.
En toen was het tijd voor het derde bedrijf.
De band schakelde weer over naar de grote rockshow. Bekende nummers, vuur, lasers en een uitbundige finale. Ahoy ging opnieuw los. Marcel Veenendaal liet zich niet onbetuigd en de band zette alles op alles om het publiek met een flinke dosis muzikale adrenaline naar huis te sturen.
Zelfs de meest verstokte stilzitter moest nu toch minstens met zijn voet hebben bewogen.
Drie generaties, één herinnering
Pieter heeft genoten. Van WIES, van DI-RECT, van de muziek en misschien nog wel het meest van het gezelschap.
Want hoe mooi is het eigenlijk dat je als opa met je zoon en kleinzoon zo’n avond kunt beleven? Drie generaties, ieder met hun eigen herinneringen, voorkeuren en muzikale helden, maar samen in dezelfde zaal.
Je hoeft niet alles mooi te vinden wat de ander mooi vindt. Je hoeft ook niet dezelfde muziek op je afspeellijst te hebben staan. Het gaat erom dat je nieuwsgierig blijft naar elkaars wereld.
Misschien is dat wel de mooiste toegift van deze avond.
Pieter heeft in zijn leven heel wat muziek voorbij horen komen. Van de Beatles tot de Stones, van Ramses Shaffy tot de hedendaagse popmuziek. En nu dus WIES en DI-RECT, samen met de twee mannen die een stukje van zijn eigen muzikale geschiedenis vertegenwoordigen.
Bij het verlaten van Ahoy had Pieter nog één conclusie.
Ouder worden is onvermijdelijk. Achter de geraniums gaan zitten is een keuze.
En zolang de muziek speelt, het vuur brandt en er een zoon en kleinzoon zijn om mee op stap te gaan, is er weinig reden om het volume zachter te zetten.
I Keep the Fire On!
En voor de eventuele buren: Pieter belooft dat hij thuis de volumeknop weer een beetje terugdraait. Maar dat belooft hij al jaren.
