
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er zijn van die liedjes waarvan je denkt dat je ze voorgoed hebt opgeborgen. Niet omdat ze slecht zijn, integendeel, maar omdat ze ergens achter in je muzikale geheugen liggen te verstoffen tussen een vergeten singletje, een oude cassetteband en de herinnering aan een dansavond waarop je net iets te enthousiast met je heupen hebt gezwaaid.
Maar soms is er een politieke gebeurtenis nodig om zo’n muzikale herinnering weer boven water te krijgen.
Vandaag overkwam het Pieter.
Het kabinet-Jetten blijkt namelijk toch een doorstart te maken. En om de politieke echtelieden weer enigszins op één lijn te krijgen, is Sybrand van Haersma Buma, vicevoorzitter van de Raad van State, in een bemiddelende rol naar voren geschoven. Een soort chaperon dus. Iemand die erop moet toezien dat de kemphanen elkaar niet opnieuw in de haren vliegen voordat de eerste kop koffie is ingeschonken.
En ineens hoorde Pieter het weer.
Hey Girl, Don’t Bother Me!
Een nummer van The Tams, dat al sinds de jaren zestig ergens in de muzikale bovenkamer van Pieter rondhing. Een heerlijk vrolijk liedje, met een refrein dat zich als een oorwurm in je gehoorgang nestelt. Het gaat over een man die zich aangetrokken voelt tot een vrouw, maar haar tegelijkertijd op afstand probeert te houden. Niet omdat hij haar onaantrekkelijk vindt, maar juist omdat hij bang is dat hij voor haar charmes bezwijkt.
Kijk, en daar begint de politieke overeenkomst interessant te worden.
Want wat hebben we de afgelopen tijd allemaal niet gehoord? Het vertrouwen is weg. De samenwerking is onmogelijk. De verschillen zijn te groot. Er zijn grenzen overschreden. En vooral: met deze partner gaan we écht niet verder!
Het klonk hier en daar alsof er een echtscheidingsadvocaat aan te pas moest komen. De politieke trouwringen konden bij wijze van spreken alvast naar de goudsmid. De verhuisdozen stonden klaar en de gezamenlijke vakantiefoto’s waren uit de lijstjes gehaald.
Maar zie daar: als de deur eenmaal met een ferme klap is dichtgeslagen, blijkt er toch nog een raampje open te staan.
En wie staat daar tussen de partijen? Sybrand van Haersma Buma.
Pieter ziet het helemaal voor zich. Buma als politieke chaperon, gewapend met een diplomatiek glimlachje, een goed gevulde agenda en vermoedelijk een flinke voorraad kalmeringstabletten voor de gemoederen. Hij moet de partijen weer bij elkaar brengen, de verwijten uit de lucht halen en proberen te voorkomen dat iemand tijdens het gesprek de tafel omver trekt.
Misschien begint hij het gesprek wel met de vraag of de partijen elkaar nog wel aardig vinden. Of er nog ergens een sprankje vertrouwen zit. Of ze bereid zijn om elkaar opnieuw een kans te geven.
En vooral: of ze hun eerdere uitspraken misschien niet een beetje moeten nuanceren.
Want in de politiek is niets zo definitief als een voorlopig besluit en niets zo onoverbrugbaar als een verschil van mening waarover morgen opnieuw onderhandeld kan worden.
Pieter vraagt zich ondertussen af hoe het straks verder moet. Krijgen we een kabinet dat elkaar weer liefdevol in de armen valt? Of wordt het een verstandshuwelijk waarbij de partners alleen nog samen op de staatsiefoto willen?
En hoe zit het met de kiezer? Die staat er toch ook nog ergens bij. Heeft die eigenlijk nog iets in te brengen, of mag die straks alleen maar applaudisseren wanneer de politieke tortelduifjes na een intensieve relatietherapie gezamenlijk naar buiten komen?
Misschien moet Buma voor de zekerheid maar een exemplaar van Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus meenemen. Al vermoed ik dat de politieke verhoudingen inmiddels ingewikkelder zijn dan een gemiddelde relatie tussen twee mensen die allebei vinden dat de ander altijd gelijk wil hebben.
Toch zit er achter dat vrolijke liedje van The Tams een aardige levensles. De man in het nummer probeert afstand te houden omdat hij bang is gekwetst te worden. Zijn verstand zegt nee, zijn gevoel zegt iets anders.
En dat is misschien wel precies wat er in de politieke arena gebeurt. Partijen kunnen elkaar publiekelijk de rug toekeren, maar tegelijkertijd beseffen dat samenwerken soms noodzakelijker is dan gelijk krijgen.
Pieter is benieuwd of de bemiddeling slaagt. Of Buma erin slaagt de politieke harten weer wat dichter bij elkaar te brengen. En of het kabinet-Jetten straks weer gezamenlijk door één deur kan.
Voorlopig zet Pieter The Tams nog maar eens op.
Niet te hard natuurlijk. Je weet maar nooit of er ergens een politicus meeluistert die het refrein persoonlijk opvat.
En mocht de hele doorstart onverhoopt toch weer stranden, dan heeft Pieter nog wel een muzikaal alternatief achter de hand.
Should I Stay or Should I Go van The Clash.
Want soms is een politieke soundtrack minstens zo belangrijk als het regeerakkoord.
En voor Sybrand van Haersma Buma heeft Pieter nog één advies: houd de deur op een kier, maar zorg wel dat de uitgang vrij blijft.
Je weet tenslotte nooit wanneer iemand weer roept:
Hey girl, don’t bother me!
Of wanneer diezelfde persoon vijf minuten later vraagt of er nog een kopje koffie is.
