
The Proclaimers houden het vuur brandend!
Pieters Daglicht over Denkdingen
Pieter heeft zo zijn muzikale voorkeuren. Hij is niet bepaald eenkennig als het om muziek gaat. Van de Evergreens tot stevige rock, van een gevoelige ballade tot een lied waarbij de voeten spontaan beginnen te schuifelen. Zolang er maar muziek in zit. En liefst een beetje karakter.
Deze week had Pieter zijn oren weer eens goed te luisteren gelegd. Aanleiding was het nieuwe album I Keep the Fire On van Di-rect. Een album dat hem bijzonder goed beviel. De Haagse heren weten immers hoe ze een stevig stukje muziek moeten neerzetten. Pieter zat dan ook tevreden achter zijn koptelefoon, in de veronderstelling dat hij muzikaal weer helemaal bij de tijd was.
Totdat er een nummer voorbij kwam waarbij hij even zijn wenkbrauwen optrok.
‘Hé, dat klinkt lekker! Dat moet Di-rect zijn.’
Maar bij nader onderzoek bleek zijn muzikale kompas toch een iets andere richting aan te wijzen. Het nummer bleek niet van de Haagse rockers, maar van een Schots gezelschap dat luistert naar de naam The Proclaimers. De titel: But It Is.
En toen was Pieter verkocht.
Of beter gezegd: muzikaal besmet. Want wie eenmaal nieuwsgierig wordt naar een artiest, moet bij Pieter oppassen. Voor je het weet, verandert een onschuldig luistermoment in een uitgebreid historisch onderzoek, inclusief discografie, biografie en een digitale zoektocht naar alles wat ooit op een geluidsdrager is verschenen.
The Proclaimers blijken te bestaan uit de eeneiige tweelingbroers Craig en Charlie Reid. Geboren in 1962 in Leith, een wijk van Edinburgh. Sinds 1983 maken ze samen muziek. Twee broers, twee stemmen, één herkenbaar Schots geluid. En dat accent? Dat moet je vooral niet proberen na te doen als je niet wilt eindigen als een verdwaalde Schotse herder die zijn kudde in Capelle aan den IJssel probeert bijeen te fluiten.
Wereldwijd zijn ze natuurlijk bekend van I’m Gonna Be (500 Miles). Een lied dat waarschijnlijk zelfs bij mensen die beweren nooit naar popmuziek te luisteren een licht traumatisch herkenningsmoment oproept. Zodra de eerste tonen klinken, beginnen de knieën te bewegen en worden de armen gebruikt als denkbeeldige wandelstokken.
Vijfhonderd mijl lopen voor de liefde! Pieter vindt dat een bewonderenswaardig uitgangspunt. Al vraagt hij zich af of de gemiddelde Nederlander tegenwoordig nog bereid is vijfhonderd meter te lopen zonder eerst te controleren of er ergens een parkeerplaats beschikbaar is.
Maar The Proclaimers zijn veel meer dan die ene wereldhit. Dat ontdekt Pieter tot zijn genoegen. Hun muziek is een mengeling van folk, rock, soul en country. Met prachtige tweestemmige zang, stevige melodieën en teksten die soms een stuk serieuzer zijn dan de vrolijke verpakking doet vermoeden.
Neem Letter from America. Een lied over emigratie, het vertrek van mensen uit Schotland en het verdwijnen van gemeenschappen. Of Sunshine on Leith, een nummer dat bij menig Schot een gevoelige snaar raakt. Het is zelfs uitgegroeid tot een soort muzikaal volkslied voor de supporters van voetbalclub Hibernian.
Pieter begint inmiddels te begrijpen dat achter die twee vrolijk zingende broers een behoorlijke hoeveelheid maatschappelijke betrokkenheid schuilgaat. Ze zingen over liefde, afkomst, identiteit, verlies en politiek. Niet bepaald het repertoire dat je uitsluitend opzet om de afwas wat gezelliger te laten verlopen.
En ze zijn bepaald niet met pensioen. In september 2026 verscheen hun dertiende studioalbum: You May Offend. Een titel die Pieter wel aanspreekt. Niet omdat hij anderen graag beledigt, maar omdat hij vindt dat je af en toe best iets mag zeggen wat niet iedereen onmiddellijk bevalt. Mits je het met een beetje fatsoen doet.
Op het album staat ook dat bewuste But It Is, met James Dean Bradfield van Manic Street Preachers als gastmuzikant op akoestische gitaar. Kijk, dan wordt het voor Pieter helemaal interessant. Muzikale kruisbestuiving waar je geen kunstmest voor nodig hebt.
En zo is er weer een ontdekking toegevoegd aan Pieters muzikale universum. De Proclaimers stijgen met stip op zijn persoonlijke favorietenlijst. Van een toevallig gehoord nummer naar een complete muzikale ontdekkingstocht. Het kan verkeren.
Misschien moet Pieter binnenkort maar eens wat meer aandacht besteden aan die andere Schotse muzikanten. Alhoewel, hij moet oppassen. Voor hij het weet, zit hij met een geruite rok aan, een doedelzak onder zijn arm en een Schotse whisky binnen handbereik de hele avond mee te zingen.
Adri zal hem ongetwijfeld vragen of hij nog wel helemaal goed bij zijn muzikale verstand is.
Maar Pieter heeft een antwoord klaar: ‘I’m gonna be (500 miles)!’
Waarheen? Dat weet hij nog niet. Maar als de muziek goed is, maakt de bestemming niet zoveel uit.
En misschien is dat wel de aardigheid van muziek. Je denkt dat je alles al een beetje
maakt, je verrast en je uitnodigt om verder te luisteren.
Want muziek kent geen houdbaarheidsdatum. En muzikale ontdekkingen al helemaal niet.
Pieter houdt het vuur brandend. En zijn favorietenlijst blijft groeien!
