De verborgen tuin die Pieter bijna over het hoofd zag

Pieter vraagt zich de laatste tijd weleens af of het aan zijn alertheid ligt. Of dat de ouderdom inmiddels ongemerkt een paar sluiproutes in zijn hersenpan heeft aangelegd. Want hoe is het anders mogelijk dat er in Rotterdam-Zuid een brasserie bestaat waar hij nog nooit van had gehoord?

En dan bedoelen we niet een of ander obscure eettentje achter een garagebox, waar je alleen op afspraak en met een geheim wachtwoord naar binnen mag. Nee, een heuse brasserie! Met een terras, een menukaart, een kok en bediening. En dat alles op een steenworp afstand van het Zuiderpark.

Pieter voelde zich onmiddellijk tekortschieten als culinair ontdekkingsreiziger. Zijn denkbeeldige Michelinster voor plaatselijke horecakennis begon gevaarlijk te verbleken.

Gelukkig heeft hij een zoon. En zonen zijn niet alleen handig om ingewikkelde apparaten aan de praat te krijgen, zware spullen te verplaatsen of vader uit te leggen dat een app niet hetzelfde is als een restaurant. Ze kunnen ook dienen als gids op onbekend culinair terrein.

En zo kwam Brasserie Koriander in beeld.

De verborgen tuin op Zuid.

Dat bleek geen dichterlijke overdrijving van een reclameman die net een cursus wervende teksten had gevolgd. Aan de Kromme Zandweg 79 bevindt zich inderdaad een bijzonder aangename horecaplek. Een plek die Pieter, tot zijn lichte schaamte, volledig over het hoofd had gezien.

Koriander heeft overigens een geschiedenis met een klein dramatisch randje. In september 2025 gingen de deuren dicht. Na elf jaar exploitatie leek het doek definitief gevallen. Rotterdam-Zuid verloor daarmee een vertrouwde horecaplek.

Maar gelukkig is er in het leven meer mogelijk dan een bitterbal zonder mosterd. In juni 2026 maakten Thijs van den Bergh en Gerard van Gelderen een doorstart met de brasserie. Het interieur kreeg een opfrisbeurt, het terras nieuwe meubels en de zaak een nieuwe impuls. Een stukje horeca-erfgoed kreeg daarmee een tweede leven.

En daar zaten ze dan: drie generaties PPJ.

Voor wie de familiestamboom niet dagelijks bijhoudt: Pieter, zijn zoon en de volgende generatie. Drie generaties met ongetwijfeld verschillende opvattingen over muziek, technologie, opvoeding en de ideale hoeveelheid saus bij een gerecht. Maar aan tafel bleek de overeenstemming groot: dit was een prima ontdekking!

Het diner liet zich uitstekend smaken. De kok verdient een welgemeend compliment voor wat er uit de keuken kwam. Ook de bediening verdient een pluim. Gastvrij, vriendelijk en attent, zonder dat je het gevoel krijgt dat er ieder moment een enquêteformulier onder je neus wordt geschoven.

Dat laatste is tegenwoordig al bijna een culinaire belevenis op zichzelf.

Pieter genoot. Niet alleen van het eten, maar vooral van het samenzijn. Want drie generaties aan één tafel leveren soms meer op dan een avondje uit eten. Er worden verhalen uitgewisseld, herinneringen opgehaald en verschillen van inzicht op tafel gelegd die gelukkig niet allemaal met een dessertlepel hoeven te worden opgelost.

En ergens tussen het voorgerecht en de laatste hap realiseerde Pieter zich dat hij misschien toch niet zo slecht bij de tijd is als hij aanvankelijk dacht. Je kunt immers onmogelijk iedere nieuwe ontdekking zelf doen. Soms moet je je laten verrassen. En soms moet je gewoon je zoon volgen.

Zijn culinaire landkaart van Rotterdam-Zuid is weer een stukje uitgebreid. Koriander krijgt er een prominente stip bij. Met een sterretje, als het aan Pieter ligt.

Rest nog één vraag: hoeveel verborgen tuinen zijn er eigenlijk nog meer die aan zijn aandacht ontsnappen?

Misschien moet Pieter zijn zoon maar eens vragen om een lijstje. Al vreest hij dat die lijst langer wordt dan zijn resterende levensverwachting als Bourgondiër.

De moraal van dit verhaal? Blijf nieuwsgierig. Ook als je denkt dat je de buurt, de mensen en de weg inmiddels wel kent. Er valt altijd iets nieuws te ontdekken. En het is helemaal geen schande om je door een volgende generatie op sleeptouw te laten nemen.

Sterker nog: als dat je naar een heerlijk diner bij Brasserie Koriander brengt, mag je die generatie best nog eens uitnodigen.

Pieter weet inmiddels waar hij moet zijn. En deze keer hoeft zijn zoon hem de weg niet eens meer te wijzen.

Alhoewel… voor de zekerheid bewaart hij het adres toch maar in zijn telefoon.

Je weet tenslotte maar nooit of de culinaire GPS van een man op leeftijd het nog doet.

Geef een reactie