
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter Pottenkijker heeft een vooruitziende blik. Waar anderen vooral bezig zijn met de vraag wat ze morgen zullen eten, welke boodschappen nog gedaan moeten worden of wanneer de volgende voetbalwedstrijd op televisie begint, kijkt Pieter alvast een flink eind vooruit. Naar 2028 om precies te zijn.
Niet omdat hij verwacht dat er dan vliegende auto’s door Capelle zoeven, dat de A16 eindelijk filevrij is of dat de gemeentelijke belastingen zijn afgeschaft. Nee, Pieter kijkt uit naar een heel bijzondere gebeurtenis: zijn gouden huwelijk met Adri!
Vijftig jaar lief en leed. Vijftig jaar samen ontbijten, samen boodschappen doen, samen beslissen wat er gegeten wordt en vervolgens ontdekken dat ieder iets anders in gedachten had. Vijftig jaar liefde, trouw, verdraagzaamheid en af en toe een stevig verschil van inzicht over de thermostaat.
Als dat geen prestatie is, weet Pieter het ook niet meer.
En dus dwaalden zijn gedachten onlangs af naar het Capelse Liefdeslaantje. Een prachtig initiatief van de inmiddels helaas overleden Ans Hartnagel, voormalig wethouder, die met haar plan Capelle een stukje menselijker en vooral liefdevoller heeft gemaakt.
Het Oude Laantje, tussen de ’s-Gravenweg en de Abram van Rijckevorselweg, werd omgetoverd tot een plek waar de liefde letterlijk een steentje bijdraagt. Inmiddels liggen er honderden tegels met persoonlijke liefdesverhalen. Een wandelpad vol herinneringen aan stellen die vijftig, zestig, vijfenzestig of zelfs zeventig jaar samen door het leven gaan.
Pieter vindt het prachtig. Een monument voor de liefde, zonder dat je daarvoor eerst een standbeeld hoeft te krijgen of een koninklijke onderscheiding moet aanvragen.
Op woensdag 11 november was het opnieuw feest in het Liefdeslaantje. Maar liefst 76 nieuwe liefdestegels werden geplaatst. Wethouder Cor Schaatsbergen verwelkomde de jubilerende echtparen tijdens twee feestelijke bijeenkomsten. De gemeente trakteerde de echtparen op een eigen tegel en sommige stellen hadden er zelf eentje aangeschaft.
Daarmee staat de teller inmiddels op 714 persoonlijke liefdesverhalen.
Zevenhonderdveertien! Dat zijn heel wat huwelijksjaren, trouwringen, huwelijksrecepties, schoonfamilies en waarschijnlijk ook een indrukwekkende hoeveelheid echtelijke compromissen.
Pieter ziet het al voor zich. Straks loopt hij daar met Adri, ergens in 2028, op zoek naar hun eigen tegel. Misschien staat er wel: Pieter en Adri, vijftig jaar samen. Zij hield van hem, hij van haar en samen hielden ze het vol.
Alhoewel Pieter bij het formuleren van die tekst enige terughoudendheid betracht. Je weet immers nooit wie er allemaal meeleest.
Toch heeft Pieter nog één klein aandachtspunt.
De liefdestegels bleken namelijk nogal glad te kunnen worden. Dat is inmiddels onderkend. Het laantje heeft een flinke opknapbeurt gekregen. Het pad is opnieuw bestraat, de toegankelijkheid en veiligheid zijn verbeterd en beschadigde tegels zijn vervangen.
Een verstandige ingreep, vindt Pieter. Want je wilt na vijftig jaar huwelijk natuurlijk niet op het laatste stukje van je gezamenlijke levenspad onderuitgaan.
Stel je voor: je hebt een halve eeuw lang alle stormen doorstaan, de financiële crises overleefd, kinderen grootgebracht, kleinkinderen verwelkomd en elkaar door goede en minder goede tijden heen gesleept. En dan word je op het liefdeslaantje geveld door een beetje ochtenddauw op een tegel met de tekst ‘Voor altijd de mijne’.
Dat zou toch een tamelijk tragikomisch einde zijn van een romantisch verhaal.
Pieter stelt daarom voor om bij de volgende gemeentelijke inspectie niet alleen naar de leesbaarheid van de tegels te kijken, maar ook naar de stroefheid ervan. Desnoods met een officiële liefdeslaantjesgladheidsmeter. Een gemeentelijke functionaris met veiligheidsschoenen, een waterpas en een romantische inborst. Het moet toch mogelijk zijn om liefde en verkeersveiligheid hand in hand te laten gaan?
Maar alle gekheid op een tegeltje: wat Ans Hartnagel ooit in gang heeft gezet, verdient een groot compliment. In een tijd waarin we elkaar soms vooral digitaal ontmoeten, waarin haast en individualisme de boventoon voeren en waarin relaties nogal eens lijken te worden afgesloten met één druk op de deleteknop, is het Liefdeslaantje een hartverwarmend initiatief.
Het herinnert ons eraan dat liefde niet vanzelfsprekend is. Dat vijftig jaar samen niet betekent dat alles altijd koek en ei is geweest. Integendeel. Achter iedere tegel schuilt een eigen verhaal. Van verdriet en geluk, van geduld en vergeving, van samen lachen en soms samen huilen.
En misschien is dat wel de mooiste boodschap van het hele laantje: liefde is niet het ontbreken van hobbels op je levenspad, maar de bereidheid om ze samen te nemen.
Pieter hoopt er over een jaar of twee met Adri zijn eigen tegeltje te mogen bewonderen. Tot die tijd oefent hij alvast in twee belangrijke vaardigheden: goed luisteren en stevig op zijn benen blijven staan.
Want vijftig jaar liefde is prachtig.
Maar vijftig jaar liefde zonder uitglijden is natuurlijk helemaal goud waard!
