Pieter op pepernotenjacht

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Pieter heeft een geheime missie. Niet eentje waarvoor je een paspoort, kogelvrij vest of een geheim agent nodig hebt. Nee, veel gevaarlijker: hij is op pepernotenjacht.

Want als Sinterklaas in Capelle aan den IJssel arriveert, wil Pieter daar natuurlijk bij zijn. Al was het maar om te kijken of er ergens een verdwaalde pepernoot uit een Pietenhand, een overvolle zak of een lekkende pepernotencontainer zijn kant op wil rollen. Een mens moet tenslotte kansen blijven zien. Zeker als die kansen eetbaar zijn.

Dus heeft Pieter stiekem de intocht gevolgd. Nou ja, stiekem. Hij stond niet met een lange regenjas, zonnebril en een nepsnor achter een lantaarnpaal. Hoewel hij daar best toe in staat zou zijn geweest. Maar hij hield zich een beetje op de achtergrond. Je weet immers maar nooit of een Piet zijn goede bedoelingen verkeerd begrijpt.

Helaas. Geen pepernoot. Zelfs geen kruimel. Het was een teleurstelling van formaat. Ozosnel had waarschijnlijk meer belangstelling voor zijn wortels dan voor Pieter en de Pieten hadden hun handen vol aan de kinderen. Pieter bleef achter met lege handen en een knorrende maag. Missie mislukt.

Maar wat maakte dat eigenlijk uit? Want wat was het gezellig in Capelle!

De stoomboot arriveerde bij het ponton in het Vuykpark, begeleid door enthousiaste waterscooterpieten. Langs de route stonden talloze inwoners klaar om Sinterklaas, zijn paard Ozosnel en de Pieten welkom te heten. De fanfare zorgde voor vrolijke noten en de kinderen voor minstens zoveel decibellen. Een combinatie waar zelfs een gemiddelde popconcertorganisator jaloers op zou worden.

Vanaf het Vuykpark trok de stoet via de Dorpsstraat, de A. Vuyklaan, Kerklaan, Lijsterlaan en Rivierweg richting het centrum. Op het Stadsplein volgde het muzikale ontvangstprogramma. Overal blije gezichten, zwaaiende kinderen en ouders die probeerden hun kroost een beetje in bedwang te houden.

Want laten we eerlijk zijn: voor een kind is Sinterklaas geen gewone man met een baard. Het is een gebeurtenis van wereldformaat. De paus, de koning en de president van Amerika kunnen samen op bezoek komen, maar daar wordt doorgaans toch minder enthousiast op gereageerd.

En dan is er nog iemand die Pieter graag even in het zonnetje wil zetten: Leo Snijders.

Wie in Capelle Sinterklaas zegt, zegt eigenlijk automatisch Leo Snijders. Als voorzitter van de Stichting Capelse Festiviteiten is hij al jarenlang de drijvende kracht achter de intocht. In 2026 organiseerde hij het feest voor de maar liefst 37ste keer!

Zevenendertig keer! Dat zijn heel wat stoombootjes, Pieten, vergunningen, draaiboeken, telefoontjes en waarschijnlijk ook de nodige hoofdpijn. En dan hebben we het nog niet eens over de pepernoten.

Dit jaar was het bepaald geen eenvoudige klus. Met een begrotingsbezuiniging van tien procent moest Leo opnieuw creatief boekhouden. Alsof dat nog niet genoeg was, zorgde ook het lage waterpeil voor de nodige hoofdbrekens. De vaarcapaciteit moest worden bekeken en er moest bovendien zo’n 500 tot 700 kilo pepernoten worden vervoerd.

Pieter krijgt al rugklachten bij de gedachte alleen.

Maar Leo en zijn vrijwilligers kregen het weer voor elkaar. En dat verdient meer dan een vluchtig applausje langs de route. Achter zo’n feestelijke intocht zit een enorme hoeveelheid organisatie, enthousiasme en vooral vrijwillige inzet. Mensen die niet op de voorgrond hoeven te staan, maar zonder wie er helemaal niets zou gebeuren.

Leo weet daar inmiddels alles van. Zevenendertig jaar lang heeft hij ervoor gezorgd dat Capelle zijn Sinterklaasfeest kan vieren. Dat is geen kleinigheid. Dat is een prestatie waarvoor zelfs Ozosnel zijn hoefijzers even zou moeten lichten.

En nu mogen de schoentjes weer klaarstaan. Met iets lekkers voor Ozosnel natuurlijk. Misschien een wortel, misschien een suikerklontje. Pieter overweegt een extra schoen neer te zetten. Je weet maar nooit of er een Piet langskomt die toevallig nog wat pepernoten over heeft.

Want het Sinterklaasfeest is begonnen. En dat is eigenlijk veel belangrijker dan al die cadeautjes bij elkaar.

Het is een feest van verwachting, verwondering en samen genieten. Van kinderen die stralen, ouders die even weer kind mogen zijn en vrijwilligers die ervoor zorgen dat tradities blijven bestaan.

Dus Leo, alle Pieten, vrijwilligers en iedereen die deze intocht mogelijk heeft gemaakt: dank jullie wel!

En Pieter? Die blijft voorlopig in de buurt. Niet om te controleren of alles goed gaat, hoor. Nee, gewoon om een oogje in het zeil te houden.

En mocht er onverhoopt nog ergens een pepernoot overblijven, dan weet de goedheiligman waar hij Pieter kan vinden.

Want zelfs op zijn 70ste is Pieter nog lang niet te oud om zijn schoen te zetten.

Alleen die wortel voor Ozosnel moet hij nog even regelen.

Geef een reactie