
De dood als ultieme marketingstrategie
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er zijn rouwadvertenties die je leest, even stil bij wordt en vervolgens weer vergeet. En er zijn rouwadvertenties waarbij je drie keer moet kijken, je wenkbrauwen ergens boven je haargrens verdwijnen en je spontaan denkt: die man heeft zijn marketingopleiding duidelijk niet bij een pakje boter gekregen.
Elf jaar geleden verscheen er zo eentje.
Een rouwadvertentie die niet alleen de aandacht trok, maar ook een staaltje zelfpromotie was waar menig reclamebureau vandaag de dag nog een puntje aan kan zuigen.
De hoofdrolspeler: Rob Bontenbal. Zijn beroep: reïncarnatietherapeut.
Zijn boodschap:
Hallo, daar ben ik weer.
En daaronder, met de nodige gevoel voor timing:
Rob Bontenbal
Reïncarnatietherapeut
12-3-’45 – 23-10-’15
heeft zijn deadline in dit leven bereikt.
Nu in verbintenis met een nieuwe lifeline…
Ik weet niet wie deze advertentie destijds heeft bedacht, maar ik vermoed dat ergens in de hemel, het hiernamaals of een goed geventileerde wachtkamer voor wedergeboorte een reclameman met een gouden medaille rondloopt.
Want laten we eerlijk zijn: dit is geen gewone rouwadvertentie. Dit is een marketingcampagne met een postmortale twist. Een afscheidsbericht dat tegelijkertijd een visitekaartje is. Een overlijdensmelding die eindigt met een cliffhanger.
Waar anderen hun leven afsluiten met een gedicht van Toon Hermans, een Bijbeltekst of een welgemeend ‘rust zacht’, besloot Rob de deur wagenwijd open te zetten voor zijn volgende carrièrestap.
Geen punt achter zijn leven, maar drie puntjes achter zijn toekomst.
En dat vind ik knap.
Want terwijl de gemiddelde ondernemer zich tegenwoordig suf piekert over LinkedIn-profielen, personal branding, zoekmachineoptimalisatie en de vraag of zijn doelgroep wel voldoende engagement vertoont, had Rob het allemaal al geregeld. Hij hoefde alleen nog maar dood te gaan om zijn naamsbekendheid een stevige impuls te geven.
Dat noem ik nog eens conversie!
Elf jaar zijn inmiddels verstreken. Elf jaar waarin de wereld bepaald niet heeft stilgestaan. We hebben nieuwe kabinetten versleten, kunstmatige intelligentie ontwikkeld, elektrische auto’s leren opladen en ontdekt dat zelfs een printer tegenwoordig een eigen mening heeft.
Maar over Rob Bontenbal blijft het opvallend stil.
En dus dringt zich bij mij een belangrijke vraag op: heeft iemand Rob inmiddels al gespot?
Misschien loopt hij ergens rond als een jongeman met een opvallend gevoel voor reclame. Misschien is hij inmiddels een Tibetaanse monnik, een Griekse filosoof of een bijzonder spraakzame goudvis. Je weet het niet. Reïncarnatie kent immers geen track-and-tracecode.
Ik stel me voor dat Rob ergens op een terras zit, een cappuccino drinkt en zich afvraagt waarom niemand hem herkent. Of dat hij bij de geboorte al een foldertje meekrijgt: ‘Gefeliciteerd! U bent terug. Uw vorige leven eindigde met een succesvolle advertentiecampagne. Veel plezier met uw nieuwe lifeline.’
En misschien heeft hij inmiddels wel een heel andere bestemming gevonden. Dat zou ook kunnen. We moeten tenslotte niet uitsluiten dat hij in zijn nieuwe leven gewoon als reclamebureauhouder is teruggekeerd. Met als specialisatie: campagnes die zelfs na het overlijden blijven hangen.
Toch zit er achter deze olijke advertentie ook een gedachte die mij bezighoudt.
We zijn nogal druk met onszelf presenteren. We willen gezien worden, herinnerd worden, indruk maken. Op sociale media bouwen we aan ons digitale monument, soms nog voordat we zelf goed en wel weten wat we eigenlijk willen nalaten.
Maar wat blijft er uiteindelijk van ons over?
Misschien niet onze functietitel, onze prestaties of het aantal likes onder onze laatste bijdrage. Misschien vooral de glimlach die we bij anderen hebben achtergelaten, de herinnering aan een goed gesprek en de kleine dingen waarmee we iemands dag een beetje mooier hebben gemaakt.
Rob heeft met zijn advertentie in ieder geval iets bijzonders bereikt: elf jaar later praten we nog over hem.
En dat is, hoe je het ook wendt of keert, een vorm van onsterfelijkheid waar menig influencer jaloers op mag zijn.
Dus Rob, mocht je dit ergens lezen, waar je ook bent en in welke gedaante dan ook: laat even iets van je horen.
Een selfie mag. Een geboorteakte ook. Desnoods een bewijs van reincarnatie, voorzien van een officieel stempel.
Want uw reporter en chroniqueur Pieter Pottenkijker heeft nog één vraag op zijn lijstje staan.
Rob, ben je daar weer?
En mocht iemand hem inmiddels hebben gespot: laat het weten. Dan kunnen we eindelijk vaststellen of deze advertentie destijds een doodlopende campagne was, of juist een meesterzet met eeuwigheidswaarde.
Tot die tijd wens ik iedereen een mooie dag. En mocht je vandaag iemand tegenkomen die je verdacht bekend voorkomt: kijk dan even goed.
Het zou zomaar een oude bekende kunnen zijn.
Of Rob.
Have a good day. Ook in je volgende leven!
Teaser
Elf jaar geleden zette Rob Bontenbal met zijn rouwadvertentie een marketingstunt neer waar menig reclamemaker jaloers op mag zijn. Hij had zijn deadline bereikt, maar kondigde doodleuk zijn nieuwe lifeline aan. Prachtig gevonden! Maar één vraag blijft knagen: heeft iemand Rob inmiddels al gespot? Misschien is hij dichterbij dan we denken…
Tags: #PietersDaglicht #PieterPottenkijker #RobBontenbal #Reïncarnatie #Zelfpromotie #Marketing #PersonalBranding #GoodMourning #MakeYouWonder #Onsterfelijkheid #HaveAGoodDay
