
Een herfstverhaal voor de twee kinderen die achter deze grote boom tevoorschijn kijken.
Er zijn bomen waar je zomaar voorbijloopt. Er zijn bomen waar je even tegenaan leunt omdat je veter loszit. En er zijn bomen waar je je achter verstopt – en die dan plotseling iets tegen je zeggen.
Dit was zo’n boom.
De twee kinderen hadden dat natuurlijk niet kunnen weten. Ze waren gewoon aan het spelen. De een keek links om de dikke stam, de ander rechts. Hun haren hingen langs de schors en rond hun schoenen lagen zoveel bladeren dat het leek alsof het bos zijn hele kledingkast had omgekeerd.
‘Ik zie jou!’ riep de een.
‘Ik jou ook!’ riep de ander.
‘Nou, dan zijn we daar tenminste uit,’ zei een diepe stem.
De kinderen werden stil. ‘Was jij dat?’
‘Nee. Jij?’
‘Nee.’
‘Ik,’ zei de boom. ‘Maar neem vooral de tijd. Mensen kijken meestal eerst drie keer achter zich voordat ze geloven dat het gesprek vóór hen staat.’
Heel langzaam keken de kinderen omhoog. Er was een stam. Er waren takken. Er was een donkere spleet in de schors die er ineens verdacht veel uitzag als een mond.
‘Kun jij praten?’
‘Alleen als het nodig is. Of als er iemand aan mijn mos kriebelt. Wie van jullie heeft zulke kriebelige vingers?’
Beide kinderen trokken vlug hun handen terug.
‘Dacht ik al,’ bromde de boom. Toen zuchtte hij. Een klein blaadje dwarrelde naar beneden.
‘Wat is er?’ vroegen ze.
‘Ik ben mijn herfst kwijt.’
De kinderen keken naar de grond. Ze keken naar de gele bladeren, de bruine bladeren, de blaadjes met rode randjes en de blaadjes die al een beetje op natte pannenkoekjes leken.
‘Volgens ons ligt hij hier.’
‘Dat zijn mijn bladeren,’ zei de boom. ‘Dat is iets anders.’
———–
Omdat je een boom die zijn herfst kwijt is moeilijk alleen kunt laten staan – al stond hij dat natuurlijk toch al – besloten de kinderen te helpen.
Ze zochten tussen de wortels. Daar vonden ze een eikeldopje, drie steentjes en een takje dat precies op een kromme neus leek. Ze zochten onder de bladeren. Daar vonden ze een worm die onmiddellijk weer onder de bladeren wilde.
‘Sorry,’ fluisterden ze.
‘Geeft niet,’ zei de worm. ‘Maar doe de deur even dicht.’
Ze legden zijn blaadje terug.
Daarna vroegen ze aan de wind of die misschien een herfst had meegenomen.
‘Ik neem van alles mee,’ suisde de wind. ‘Maar ik houd niet zo goed bij wat.’
Om dat te bewijzen blies hij een handvol bladeren in hun haren.
De kinderen proestten. ‘Dat helpt niet!’
‘Het staat wel feestelijk,’ vond de wind.
Bij de boom schudden ze hun hoofd. ‘We kunnen hem nergens vinden.’
‘Dat dacht ik al,’ zei de boom zacht.
Het werd even stil.
Niet helemaal stil, want een bos is daar niet erg goed in. Er kraakte iets. Er ritselde iets. Verderop tikte een druppel op een blad.
Toen vroeg een van de kinderen: ‘Hoe ziet jouw herfst er eigenlijk uit?’
De boom dacht lang na.
‘Vroeger kwamen hier kinderen,’ zei hij. ‘Die stampten door de bladeren. Ze verstopten dingen tussen mijn wortels en vergaten vervolgens waar. Soms leunden ze tegen me aan en vertelden ze geheimen. Ik heb er nog een paar.’
‘Welke?’
‘Dat zijn geheimen.’
‘O ja.’
‘Maar de laatste tijd,’ ging de boom verder, ‘hoor ik vooral voetstappen die verdergaan.’
De kinderen keken naar elkaar. Toen dook de een links achter de stam. De ander dook rechts.
‘Waar ben je?’ klonk het.
‘Hier niet!’
‘Hier ook niet!’
Ze gluurden om de boom heen, trokken gekke gezichten en schoten in de lach. Ze verdwenen weer, kwamen terug en verdwenen opnieuw.
Onder hun voeten knisperden de bladeren. Boven hun hoofden ritselden de takken. En ergens diep in de dikke stam begon iets te rommelen.
‘Is dat je buik?’ vroeg een van de kinderen.
‘Nee,’ zei de boom.
Het gerommel werd harder. Er vielen drie blaadjes naar beneden.
‘Ik geloof…’
Nog een blad.
‘…dat ik…’
Toen schudde de hele kruin.
‘…moet lachen!’
Het klonk als wind door duizend takken tegelijk.
De kinderen lachten mee, al was het alleen maar omdat een lachende boom bijzonder aanstekelijk is.
———–
Toen het tijd was om naar huis te gaan, legden ze allebei een hand op de stam.
‘Heb je je herfst nu terug?’
‘Ja,’ zei de boom. ‘Hij klinkt precies zoals ik me herinnerde.’
Een van de kinderen haalde voorzichtig een blaadje uit het haar. ‘Mogen we dit meenemen?’
‘Natuurlijk. Ik heb er nog een paar.’
Dat was nogal zacht uitgedrukt.
Ze liepen weg over het bospad. Bij de bocht draaiden ze zich nog één keer om.
‘Tot de volgende keer!’
De boom bewoog een tak. Misschien deed de wind dat. Maar de kinderen wisten wel beter. En net voordat ze hem niet meer konden zien, hoorden ze zijn diepe stem:
‘Wel weer achter mij verstoppen, hoor. Die boom verderop kan helemaal niet tegen zijn verlies.’
Uit de verte klonk verontwaardigd gekraak.
De kinderen giechelden.
Toen renden ze naar huis, met bladeren in hun haren en een geheim dat nog nét tussen hen tweeën paste.
Bij het zien van een foto dacht ik meteen: die boom staat daar niet zomaar. Met twee kinderen aan weerszijden van zijn stam leek het alsof zij samen een geheimpje hadden. Ik hoefde alleen nog maar te bedenken welk.
Zo ontstond dit herfstverhaaltje. Ik geef het jullie graag cadeau, om samen te lezen – misschien met warme chocolademelk erbij en de herfst tegen de ramen.
Of die boom werkelijk kan praten? Dat moeten jullie de volgende keer zelf maar eens uitzoeken. Wel even geduldig luisteren. Bomen praten niet graag door iemand heen.
Veel leesplezier en een lieve groet,
Pieter Pottenkijker
