
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter Pottenkijker heeft iets met wandelen.
Niet dat hij iedere ochtend bij het krieken van de dag zijn bed uitspringt om onder begeleiding van een boswachter de ontluikende biodiversiteit te bestuderen. Pieter heeft thuis ook biodiversiteit. In de tuin, onder een bloempot en vermoedelijk achter de schuur. Maar daarover later meer.
Toch vindt Pieter het heerlijk om buiten te zijn. Een beetje frisse lucht, de wind door de haren en af en toe een bankje waarop de menselijke beschaving even tot stilstand komt. Vooral dat laatste spreekt hem aan.
Maar Pieter ontdekte iets bijzonders. Niet iedereen voelt zich vanzelfsprekend thuis in de natuur. En dat zette hem aan het denken.
Een wandeling met een bedoeling
Maak kennis met The Wnderers. Zonder ‘a’ in Wnderers, want kennelijk mag zelfs een wandeling tegenwoordig een eigenzinnige spelling hebben.
Het initiatief is opgericht door de Rotterdamse Imani Igwe. Zij brengt jongvolwassenen uit de stad bij elkaar om samen de natuur in te trekken. Met bijzondere aandacht voor jongeren met een multiculturele achtergrond.
En nee, het is geen wandelclub voor mensen die elkaar onderweg vertellen hoeveel kilometer ze gisteren hebben afgelegd en welke wandelschoenen daarbij de minste blaren opleverden.
Het gaat om veel meer.
Samen eropuit. Nieuwe mensen ontmoeten. Even ontsnappen aan de dagelijkse drukte. En ontdekken dat Nederland buiten de ringweg, de tramrails en de plaatselijke shoarmazaak nog verrassend veel moois te bieden heeft.
Daarbij wordt gezorgd voor vervoer naar natuurgebieden. Er zijn gidsen die uitleg geven over het landschap en klimaatverandering. Soms is er een quiz, zodat ook de deelnemers die bij het woord biodiversiteit spontaan aan een ingewikkelde belastingaangifte denken, een kans krijgen.
En er zijn buitenactiviteiten waarbij samenwerking belangrijk is. Want wie samen een hindernis overwint, heeft meteen iets om over na te praten. Zeker als iemand met zijn goede schoenen tot aan de enkels in de modder staat.
De natuur heeft geen huidskleur
Wat Pieter vooral aanspreekt, is de gedachte achter het initiatief.
Imani merkte dat ze zelf behoefte had aan rust. Altijd maar doorgaan, druk zijn, van het ene naar het andere rennen. Totdat je je afvraagt wanneer je eigenlijk voor het laatst gewoon bént geweest.
Ze ontdekte dat meer jongeren die behoefte hadden.
Maar er speelt nog iets. Niet iedereen herkent zichzelf in de wereld van wandelverenigingen, natuurclubs en mensen die bij het zien van een zeldzame orchidee onmiddellijk hun fototoestel trekken.
Sommigen voelen zich daar minder vanzelfsprekend thuis. Niet omdat de bomen bij de ingang een paspoortcontrole uitvoeren, maar omdat herkenning en het gevoel erbij te horen ertoe doen.
Pieter vindt dat een belangrijke gedachte.
De natuur is van iedereen. Van de wandelaar met een keurige beige afritsbroek, van de jongere met sneakers, van de vogelaar met een verrekijker en van degene die een merel nog net van een mus kan onderscheiden als beide vogels een naambordje dragen.
Je hoeft niet eerst een cursus bosbeheer te volgen om welkom te zijn tussen de bomen.
En je hoeft ook niet op je achttiende al te weten wat het verschil is tussen een eik en een beuk. Pieter kent mensen die na vijftig jaar huwelijk nog steeds niet precies weten wat het verschil is tussen luisteren en gelijk hebben.
Een bankje, een boom en een nieuwe vriend
The Wnderers laat zien dat natuurbeleving een mooie aanleiding kan zijn voor ontmoeting.
Je komt niet bij elkaar omdat je een probleem hebt. Je hoeft niet eerst een formulier in te vullen waarin je aangeeft hoeveel contacten je mist en op een schaal van één tot tien beschrijft hoe eenzaam je je voelt.
Je gaat gewoon wandelen.
Je praat onderweg. Je lacht. Je ontdekt iets nieuws. Misschien ontstaat er een vriendschap. Misschien spreek je af om een volgende keer samen te gaan. En misschien ontdek je dat die onbekende met wie je aanvankelijk nauwelijks een gesprek durfde te beginnen, precies dezelfde muziek leuk vindt als jij.
Dat is de kracht van iets samen doen.
Imani meldde in juni 2026 dat haar initiatief in één projectjaar meer dan tienduizend mensen had bereikt en bijna 350 wandelaars daadwerkelijk aan activiteiten had laten deelnemen. Dat zijn door haar gerapporteerde cijfers, waarbij bereik en deelname verschillende dingen betekenen. Maar ze vertellen wel dat er belangstelling is.
Er zijn nieuwe vriendschappen ontstaan en deelnemers helpen mee met organiseren.
Dat laatste vindt Pieter minstens zo mooi als een bos vol wilde orchideeën. Want dan wordt een activiteit langzaam een gemeenschap. Mensen zijn niet alleen consument van een leuk uitje, maar worden mede-eigenaar van iets wat ze samen opbouwen.
En wie betaalt de volgende wandeling?
Er is helaas een addertje onder het gras. En dan bedoelt Pieter niet het onschuldige ringslangetje dat zich op een zonnige dag tussen het struikgewas ophoudt.
De subsidie die het project mogelijk maakte, liep af. Imani wil verder, maar wil niet dat geld een drempel wordt voor jongeren die mee willen.
Daar zit een serieuze vraag achter. We vinden het belangrijk dat jongeren elkaar ontmoeten, dat ze zich thuis voelen en dat ze leren over klimaat en biodiversiteit. Maar zodra een initiatief succesvol wordt, begint soms het ingewikkeldste onderdeel: zorgen dat het kan blijven bestaan.
Pieter begrijpt dat niet ieder goed idee eeuwig op subsidie kan draaien. Maar hij vraagt zich wel af waarom we vaak gemakkelijker geld vinden om problemen achteraf te repareren dan om ontmoetingen vooraf mogelijk te maken.
Een wandeling lijkt misschien een kleinigheid. Totdat je bedenkt wat er allemaal kan ontstaan wanneer mensen elkaar werkelijk leren kennen.
Een beetje vertrouwen. Een nieuw contact. Meer begrip voor een ander. En misschien zelfs een deelnemer die voortaan wat zorgvuldiger met de natuur omgaat.
Dat zijn geen wonderen die je met een spreadsheet kunt afdwingen.
Pieter trekt zijn wandelschoenen aan
Pieter heeft na dit alles een voornemen.
Hij gaat vaker naar buiten. Niet uitsluitend om zijn stappenteller tevreden te stellen, maar om zijn hoofd leeg te maken en zijn ogen open te houden.
En als hij onderweg iemand tegenkomt die alleen loopt, zal hij proberen niet uitsluitend te kijken of die persoon toevallig dezelfde wandelroute volgt.
Misschien volgt er een gesprek. Misschien ook niet. Een beetje ruimte laten hoort er eveneens bij.
Maar de gedachte is helder: verbinding ontstaat niet altijd aan een vergadertafel, tijdens een georganiseerde netwerkborrel of bij een bijeenkomst waar iedereen een naamkaartje draagt.
Soms begint het met een uitnodiging.
Ga je mee wandelen?
En dan samen ontdekken dat de wereld groter is dan je eigen straat, mooier dan je soms denkt en vooral bedoeld is om met elkaar te delen.
Pieter vindt dat een uitstekend idee. Hij moet alleen nog even zijn wandelschoenen zoeken. Ze staan waarschijnlijk naast de tuinstoel. Of onder de bloempot. Daar waar de biodiversiteit al jaren op eigen initiatief werkt.
