
Schollevaar wordt vijftig
Pieters Daglicht over Denkdingen
Schollevaar wordt vijftig. Een leeftijd waarop je bij mensen voorzichtig begint te informeren of ze nog een beetje meekomen. Of de knieën het nog doen, de heupen niet te veel protesteren en er misschien al eens aan een nieuwe badkamer is gedacht. Bij een wijk ligt dat allemaal net even anders. Daar moeten niet alleen de badkamers worden aangepakt, maar ook de woningen, de straten, de pleinen, de voorzieningen en liefst ook de bewoners een beetje worden opgefrist.
En dat is nogal een klus. Zeker als een hele wijk ongeveer tegelijkertijd de pensioengerechtigde leeftijd nadert.
Dat probleem is niet exclusief Capelle. In de jaren zeventig en tachtig werden in opdracht van het Rijk op verschillende plekken in Nederland complete groeikernen uit de grond gestampt. Er moest gebouwd worden, en snel ook. De woningnood was groot en de toekomst lonkte. Zo ontstonden onder meer Zoetermeer, Purmerend, Almere, Nieuwegein, Nissewaard, Helmond en natuurlijk ons eigen Capelle aan den IJssel.
En nu zijn die steden dus min of meer tegelijkertijd aan een grondige opknapbeurt toe. Een soort collectieve midlifecrisis, maar dan met een aanzienlijk groter prijskaartje en een ingewikkelder bouwtekening.
Daarom hebben deze voormalige groeikernen elkaar gevonden in de New Town Alliantie. Samen willen ze nadenken over de toekomst van hun steden en vooral duidelijk maken dat er iets moet gebeuren. Niet alleen aan de stenen, maar ook aan de mensen die er wonen.
Op 5 november streek een gezelschap van raadsleden, burgemeesters en griffiers uit de betrokken gemeenten neer in Capelle. Onze gemeenteraad ontving de gasten en na een gesprek op het gemeentehuis ging het richting Schollevaar. Kijk, dat vind ik nou leuk. Niet alleen vergaderen over een wijk, maar ook eens met eigen ogen bekijken waarover je het eigenlijk hebt. Een mens kan tenslotte niet eeuwig naar PowerPointpresentaties blijven staren.
Wethouder Cor Schaatsbergen gaf uitleg over de ontwikkelingen in Schollevaar. Bij het KinderLab werd gesproken met Welzijn Capelle, buurtmoeders en Stichting Jongerenwerk Op Zuid. Vervolgens kreeg het gezelschap bij het Huis van de Wijk uitleg over de voorgenomen gebiedsontwikkeling rond station Schollevaar.
En daar zit natuurlijk precies de crux.
Want een wijk vernieuwen is veel meer dan een paar gevels isoleren, een straat opnieuw bestraten en hier en daar een fris bankje neerzetten. Een wijk is geen bouwpakket van IKEA waarbij je na een middagje schroeven een compleet vernieuwde woonomgeving overhoudt. Al zou het soms wel prettig zijn als er een gebruiksaanwijzing bij zat.
Het gaat om woningen waar mensen prettig en betaalbaar kunnen blijven wonen. Om straten die uitnodigen om elkaar te ontmoeten. Om voorzieningen waar kinderen kansen krijgen, jongeren hun plek vinden en ouderen niet achter de geraniums hoeven te verpieteren. Om bestaanszekerheid, leefbaarheid en sociale samenhang.
Een KinderLab is daarbij minstens zo belangrijk als een bouwkraan. En buurtmoeders kunnen soms meer voor een wijk betekenen dan een complete stapel beleidsnota’s. Dat laatste zullen we in het gemeentehuis misschien niet overal hardop durven zeggen, maar Pieter heeft nu eenmaal een reputatie hoog te houden.
Ook de plannen rond station Schollevaar zijn interessant. Het station en de omgeving kunnen een belangrijke impuls geven aan de wijk. Maar een nieuwe stationsomgeving is pas echt een succes als ook de mensen die er wonen daarvan profiteren. Een mooie entree is aardig, maar achter die entree moet wel een wijk liggen waarin mensen zich thuis voelen.
De New Town Alliantie wil met de gezamenlijke gemeenten ook richting het Rijk aandacht vragen voor de noodzakelijke investeringen. Onderzoek laat zien dat tijdig investeren maatschappelijke opbrengsten kan opleveren. Dat is overigens geen cheque die al bij de Capelse inwoners op de deurmat ligt. Zo werkt het helaas niet. Eerst moet er nog heel wat worden besproken, gerekend en besloten.
Het bezoek aan Schollevaar betekent dus niet dat morgen de eerste bulldozer door de wijk rijdt of dat er plotseling een zak extra miljoenen op de gemeentelijke deurmat valt. Het was vooral een gelegenheid om kennis en ervaringen uit te wisselen en gezamenlijk op te trekken.
En dat is verstandig. Want de problemen van Schollevaar staan niet op zichzelf. Wat hier speelt, herkennen ze in Zoetermeer, Purmerend en Nieuwegein net zo goed.
Pieter hoopt vooral dat we bij al die noodzakelijke vernieuwing één ding niet vergeten: een wijk bestaat niet uit woningen, straten en voorzieningen. Een wijk bestaat uit mensen. Mensen die er al vijftig jaar wonen, mensen die er pas zijn komen wonen en kinderen die er hun eerste stappen zetten.
Schollevaar wordt vijftig. Dat verdient geen facelift waarmee de rimpels alleen maar worden weggewerkt. Het verdient een toekomst waarin jong en oud met plezier kunnen blijven wonen, ontmoeten en leven.
En als we dan toch bezig zijn met vernieuwen, mag er best een beetje haast achter. Want vijftig jaar is een mooie leeftijd, maar je moet niet wachten tot de wijk zelf om een rollator begint te vragen!
