Een doos vol Schollevaarse Kaarsen

Pieter Pottenkijker is begonnen met een stembiljet. Nee, niet voor de Evergreen Top 1000 van Radio 5. Hoewel hij daar met enige regelmaat zijn muzikale voorkeuren aan het papier toevertrouwt, gaat het deze keer over iets heel anders. Iets dat minstens zoveel warmte geeft als een goede evergreen, maar aanzienlijk minder decibellen produceert.

De Schollevaarse Kaars!

Op 9 januari wordt voor de 25e keer deze bijzondere blijk van waardering uitgereikt. Een zilveren jubileum dus. En dat vindt Pieter een geweldig initiatief. Want mensen die zich vrijwillig inzetten voor hun wijk, verdienen het om eens flink in het licht gezet te worden. Niet met een schijnwerper die hen verblindt, maar met een kaars die laat zien hoeveel warmte één mens voor anderen kan betekenen.

Pieter besloot daarom eens een lijstje te maken.

Dat leek hem aanvankelijk een overzichtelijke bezigheid. Een beetje zoals het invullen van de Evergreen Top 1000. Je gaat er eens rustig voor zitten, pakt een pen en denkt: dat doen we even.

Maar daar ging het al mis.

Want wie goed om zich heen kijkt in Schollevaar, ontdekt al snel dat er nogal wat mensen zijn die zich inzetten voor een ander. Mensen die niet wachten tot iemand hen vraagt of ze iets willen doen, maar gewoon hun jas aantrekken en aan de slag gaan.

Neem de mantelzorgers. Mensen die dag in dag uit klaarstaan voor een partner, ouder, familielid of buur. Vaak zonder dat iemand het ziet. Geen applaus, geen lintje en zelden een vrije zaterdag. Hun agenda is soms ingewikkelder dan het spoorboekje van de NS, maar ze gaan gewoon door.

Dan zijn er de vrijwilligers van het Wijk Overleg Platform, de Buurtgroep Schollevaar en tal van andere initiatieven. Mensen die vergaderen, organiseren, overleggen, opruimen, verbinden en af en toe waarschijnlijk verzuchten dat ze het ook best eens aan een ander zouden willen overlaten.

En dan zijn er nog de mensen die buiten iedere georganiseerde structuur om iets voor een ander betekenen. De buurvrouw die boodschappen meeneemt. De man die een oudere wijkgenoot helpt met een klusje. De vrijwilliger die een kop koffie inschenkt, een luisterend oor biedt of gewoon even vraagt hoe het gaat.

Pieter begon namen op te schrijven.

Na een kwartier had hij een aardig lijstje. Na een halfuur begon hij te twijfelen. Na drie kwartier keek hij naar zijn papier alsof hij zojuist de volledige burgerlijke stand van Capelle had proberen over te schrijven.

Want hij vergat mensen!

En hoe meer hij nadacht, hoe langer zijn lijst werd. Er kwamen namen bij van mensen die hij bijna vergeten was, maar die absoluut niet vergeten mochten worden. En vervolgens kwamen er weer anderen in gedachten die hem deden beseffen dat zijn geheugen kennelijk ook niet meer de kwaliteit had van een nieuwe harde schijf.

Het werd een soort vrijwillige namenmarathon.

Maar toen kwam het lastigste gedeelte.

Stel dat je eenmaal een lijstje hebt. Wie wijs je dan aan als dé uitverkorene? Wie verdient die ene Schollevaarse Kaars?

Pieter prijst zich gelukkig dat hij die beslissing niet hoeft te nemen. Want hoe maak je een keuze tussen mensen die allemaal op hun eigen manier iets bijzonders betekenen? De een zet zich tientallen jaren in voor de wijk, de ander maakt dagelijks het verschil voor één persoon. Is het aantal uren bepalend? De hoeveelheid mensen die je helpt? Of misschien de warmte waarmee je het doet?

Een rekenmodel zou uitkomst kunnen bieden. Maar Pieter vreest dat de gemeente dan eerst een werkgroep instelt, vervolgens een adviescommissie benoemt en uiteindelijk een aanbesteding uitschrijft voor een onafhankelijk onderzoek naar de kaarswaardigheid van de kandidaten. En daar zit niemand op te wachten.

Nee, Pieter laat die eervolle taak graag over aan de mensen achter de Schollevaarse Kaars. Al zou hij, als hij zelf mocht kiezen, waarschijnlijk een doos vol kaarsen nodig hebben.

Want misschien is dat wel de mooiste gedachte achter dit jubileum: er hoeft niet maar één iemand bijzonder te zijn. Schollevaar wordt juist een fijne wijk doordat zoveel mensen iets voor een ander willen betekenen.

De Schollevaarse Kaars wordt op 9 januari uitgereikt. Maar het licht dat deze mensen verspreiden, brandt het hele jaar door.

Daarom heeft Pieter nog een oproep.

Kijk eens goed om je heen. Wie maakt jouw dag een beetje mooier? Wie staat klaar als het nodig is? Wie doet iets voor de wijk zonder daar ooit iets voor terug te verwachten?

Draag die persoon voor!

Dat kan via schollevaarsekaars@sameninschollevaar.nl. Stuur de naam en vooral ook de motivatie waarom deze persoon de waardering verdient.

En Pieter?

Die legt zijn stembiljet voorlopig naast de kaars op tafel. Niet omdat hij niet kan kiezen, maar omdat hij inmiddels weet dat er in Schollevaar veel meer mensen zijn die licht geven dan er kaarsen in één doos passen.

Geef een reactie