Een kunstwerk met een luchtje eraan

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Pieter Pottenkijker heeft iets ontdekt. Capelle aan den IJssel heeft er een bijzonder kunstwerk bij. En niet zomaar eentje. Het staat in het Schollebos, in de buurt van het Pannenkoekenhuis. Een plek waar je normaal gesproken vooral komt voor een stevige wandeling, een pannenkoek met spek of een kop koffie waarbij je je vingers bijna aan het kopje brandt.

Maar sinds kort is er een extra attractie. Vijf reusachtige bloemen steken fier boven het groen uit. Ze hebben lange, roomwitte stelen en bovenop grote witte bollen. Sommige dragen nog een wolkje fijne witte sprietjes. Andere hebben hun pluizen al grotendeels verloren.

Een indrukwekkend gezicht.

Pieter heeft er eens rustig naar gekeken. Dat is bij kunstwerken overigens geen overbodige luxe. Je moet tegenwoordig immers goed opletten wat je ziet. Voor je het weet, sta je een gemeentelijk kunstwerk te bewonderen terwijl je eigenlijk naar een omgevallen verkeersbord staat te kijken.

De eerste interpretatie kwam al snel op tafel.

Volgens sommigen zijn het uitvergrote, uitgebloeide paardenbloemen. Een soort Taraxacum Giganticus, vermoedelijk familie van de paardenbloem die je vroeger met één stevige ademtocht van je gazon probeerde te verwijderen.

Pieters lief Adri had een andere mening. Zij zag er bloemen van de berenklauw in.

Nu is Adri niet iemand die zich zomaar door een paardenbloem laat overdonderen. Pieter weet inmiddels dat een discussie over bloemen bij haar zomaar kan uitgroeien tot een botanisch symposium. Inclusief deskundig commentaar, een kritische blik en een oordeel waar zelfs de Hortus Botanicus stil van wordt.

Pieter besloot daarom de zaak wetenschappelijk te benaderen.

Hij bekeek de vijf exemplaren van alle kanten. De lange stelen, de bolvormige bloemhoofden, de witte uitsteeksels. Hij stelde vast dat het beslist geen gewone bloemen waren. Daarvoor waren ze veel te groot. Bovendien hadden ze iets weg van straatverlichting.

En toen viel het kwartje.

Het zijn natuurlijk lantaarnpalen!

Maar dan van een bijzonder soort. Geen ouderwetse gietijzeren palen met een lamp erop, maar een botanisch verantwoord alternatief. Misschien gaan ze ’s avonds zelfs licht geven. Dat zou helemaal mooi zijn. Dan hebben we in Capelle niet alleen kunst, maar ook duurzame verlichting. Een combinatie waar menig beleidsnota spontaan van gaat bloeien.

Pieter ziet de mogelijkheden al voor zich.

Bij de volgende gemeentelijke aanbesteding worden alle straatlantaarns vervangen door uitgebloeide paardenbloemen. In het voorjaar verschijnen er narcissen langs de wegen, in de zomer staan er reuzenmargrieten en met kerst worden de bomen voorzien van lichtgevende kerststerren.

Alleen bij de berenklauw moet men misschien een beetje oppassen. Voor je het weet, krijgt de afdeling Groenbeheer te maken met een kunstwerk dat niet alleen mooi is, maar ook huidirritatie veroorzaakt.

Wat Pieter vooral aardig vindt, is de plek waar het kunstwerk staat. Midden in een gewone groene omgeving, met bomen, wandelpaden, riet en woningen op de achtergrond. Een picknicktafel ervoor. Mensen die erlangs lopen, even blijven staan en zich afvragen wat ze eigenlijk zien.

Dat is misschien wel de grootste verdienste van dit kunstwerk.

Het nodigt uit om anders te kijken. Om even stil te staan. Om met elkaar in gesprek te raken. De een ziet een paardenbloem, de ander een berenklauw en een derde misschien een futuristische straatlantaarn die nog op aansluiting wacht.

En niemand hoeft gelijk te hebben.

Sterker nog, Pieter vindt het eigenlijk wel prettig dat er verschillende interpretaties bestaan. Kunst hoeft niet altijd uitgelegd te worden met een bordje waarop staat wat de kunstenaar precies bedoeld heeft. Soms mag je er gewoon je eigen verhaal bij verzinnen.

Dat is ook een vorm van vrijheid.

Misschien is dat wel wat Capelle met dit kunstwerk heeft gekregen: niet alleen vijf grote bloemen, maar ook vijf uitnodigingen om de dagelijkse omgeving met andere ogen te bekijken.

Pieter heeft nog één praktische suggestie.

Zet er een bankje bij. En misschien een klein bordje met de tekst: ‘Pluk deze bloemen niet. Ze geven geen licht, maar wel stof tot nadenken.’

En voor wie na al dat nadenken trek heeft gekregen: het Pannenkoekenhuis is vlakbij. Want kunst mag dan geestelijk voedsel zijn, een pannenkoek met spek blijft voor Pieter toch ook een heel overtuigend argument.

Hij heeft overigens nog steeds geen definitief antwoord op de vraag of het paardenbloemen of berenklauwen zijn.

Maar één ding weet hij zeker: Capelle is weer een stukje mooier geworden.

En dat mag best eens in het zonnetje worden gezet. Of, in dit geval, onder een reusachtige paardenbloem.

Geef een reactie