
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter Pottenkijker heeft een merkwaardige nieuwskop gelezen.
‘Capelle ziet boa-tekort verder teruglopen.’
Hij heeft de kop twee keer gelezen. Daarna nog een keer hardop. En vervolgens heeft hij Adri erbij geroepen.
Want hoe moet je dat nu precies begrijpen?
Zijn er boa’s die steeds kleiner worden? Zijn ze met minder geworden, maar lopen ze inmiddels achteruit? Of is er sprake van een bijzondere Capelse diersoort die zich bij waarneming onmiddellijk uit de voeten maakt?
Pieter weet het niet.
Voor de zekerheid heeft hij even gecontroleerd of het misschien over de boa constrictor ging. Dat is een wurgslang. Die komt in Nederland gelukkig niet zo vaak voor, al zijn er gemeentelijke vergaderingen waarbij Pieter zich afvraagt of er niet eentje onder de tafel ligt.
Maar nee. Het gaat over buitengewoon opsporingsambtenaren. De boa’s dus.
En daar heeft Capelle goed nieuws over.
De gemeente verwacht dat het tekort aan handhavers in het nieuwe jaar grotendeels is weggewerkt. Er zou op korte termijn nog maar één vacature openstaan.
Eén!
Dat klinkt bijna als een overwinning. Na een periode waarin het vinden en behouden van voldoende handhavers een behoorlijke uitdaging was, komt er licht aan het einde van de tunnel. Of beter gezegd: een uniform aan het einde van de vacatureprocedure.
Pieter is daar blij mee.
Want handhaving is belangrijk. Heel belangrijk zelfs. Een gemeente kan prachtige plannen maken, fraaie beleidsnota’s schrijven en kleurrijke campagnes lanceren, maar uiteindelijk moet er ook iemand zijn die erop toeziet dat we ons een beetje gedragen.
En daar schort het nog weleens aan.
Neem de afvalcontainers. Sommige inwoners beschouwen de omgeving van zo’n container als een soort openluchtmuseum voor afgedankte huisraad. Een matrasje hier, een kapotte stoel daar en een televisie waarvan zelfs de afstandsbediening de moed heeft opgegeven.
De container is vol? Geen probleem. Dan zetten we het ernaast. De vuilniswagen komt toch wel langs.
Ook het parkeren is een hoofdstuk apart. Er zijn automobilisten die hun voertuig zo neerzetten dat je vermoedt dat ze bij het behalen van hun rijbewijs vooral aandacht hebben besteed aan het onderdeel ‘creatief ruimtegebruik’.
En dan hebben we nog de hondenbezitters die denken dat het opruimen van een drol een vrijwillige activiteit is. Een soort gemeentelijke participatie waaraan je alleen meedoet als je daar persoonlijk zin in hebt.
Pieter heeft zelf een hond. Nacho. Die heeft geen idee van de Algemene Plaatselijke Verordening, maar zijn baasje gelukkig wel.
Meer handhavers op straat kunnen dus echt verschil maken.
De gemeente wil bovendien toe naar een situatie waarin iedere wijk een eigen wijkhandhaver heeft. Dat vindt Pieter een prima gedachte. Een herkenbaar gezicht in de wijk, iemand die weet wat er speelt, die aanspreekbaar is en niet alleen verschijnt wanneer er al een probleem is geëscaleerd.
Want handhaving is meer dan bekeuringen uitdelen. Het gaat ook om aanspreken, uitleggen, voorkomen en waar nodig optreden.
Een wijkhandhaver die de bewoners kent, weet misschien ook dat die oude meneer op de hoek niet zomaar zijn afval naast de container zet, maar dat hij simpelweg niet meer weet hoe hij die zware klep moet openen. Of dat een groep jongeren niet automatisch een overlastgevende hanggroep is, maar gewoon jongeren die ergens willen zitten zonder meteen als verdacht te worden aangemerkt.
Dat vraagt om mensenkennis, gezond verstand en een beetje gevoel voor verhoudingen.
Pieter hoopt daarom dat de nieuwe bezetting niet alleen leidt tot meer uniformen op straat, maar vooral tot meer contact met de inwoners.
En dan nog even terug naar die ene vacature.
Pieter vraagt zich af of de gemeente inmiddels ook een sollicitatiegesprek heeft gepland. Misschien moet er een speciale wervingscampagne komen.
‘Word jij onze laatste boa?’
Met als secundaire arbeidsvoorwaarden: dagelijks buiten zijn, veel beweging, af en toe een stevige discussie en een gemeentelijke fiets die bestand is tegen stoepranden.
Pieter zou bijna solliciteren. Maar hij vreest dat zijn ervaring als pottenkijker niet helemaal aansluit op het functieprofiel.
Bovendien heeft hij thuis al genoeg toezicht. Adri houdt hem scherp en Nacho zorgt ervoor dat hij voldoende buiten komt.
Maar alle gekheid op een stokje: een vrijwel compleet handhavingsteam is goed nieuws voor Capelle.
Nu maar hopen dat de boa’s straks niet alleen op papier terug zijn, maar ook daadwerkelijk zichtbaar worden in alle wijken.
Want een veilige en leefbare stad ontstaat niet door het aantal vacatures dat is ingevuld. Die ontstaat doordat inwoners merken dat er aandacht is voor hun straat, hun buurt en hun leefomgeving.
En dat is uiteindelijk waar het om draait.
Pieter heeft nog één verzoek aan de gemeente: laat de boa’s vooral niet verder teruglopen.
We hebben er eindelijk bijna genoeg. Dat willen we graag zo houden!
