Mijn nagels hebben een trauma. En ik ben de dader!

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Pieter Pottenkijker viel onlangs met zijn neus in een gesprek over nagels. Niet letterlijk natuurlijk, want dat zou weer een heel ander medisch verhaal opleveren. Nee, hij viel er figuurlijk in. En zoals dat bij Pieter wel vaker gaat, kwam hij er met meer vragen uit dan waarmee hij erin was gevallen.

Nagels dus.

Voor veel dames zijn het kleine kunstwerkjes die met de regelmaat van de klok aan een grondige inspectie en behandeling worden onderworpen. Vijlen, lakken, polijsten, verzorgen. Er bestaan complete nagelstudio’s waar je je vingers kunt laten omtoveren tot een verzameling juwelen waarmee je bij wijze van spreken de kroonluchters van Paleis Noordeinde kunt oppoetsen.

En sommige heren doen tegenwoordig vrolijk mee. Ook daar is niets mis mee. Een beetje verzorging kan geen kwaad. Pieter heeft alleen een wat andere benadering van het begrip nagelverzorging. Hij beschouwt zijn nagels vooral als handige hulpwerktuigen. Een soort Zwitsers zakmes, maar dan zonder scharnier.

Tot hij plotseling het woord hoorde vallen: traumanagel.

Pardon? Een trauma kent Pieter wel. Dat is iets wat je kan overkomen en waar je soms lang last van houdt. Maar dat zoiets ook je nagels kan overkomen? Daar had hij nog nooit bij stilgestaan.

Een traumanagel, zo ontdekte hij, is een nagel die beschadigd raakt door bijvoorbeeld een verwonding of langdurige druk. Een teen die met volle overtuiging een tafelpoot ontmoet. Een zware doos die op je voet landt. Of schoenen waarin je tenen zich gedragen als sardientjes in een blik.

Dat laatste begrijpt Pieter onmiddellijk. Hij heeft weleens schoenen gedragen waarvan je na een dag wandelen niet meer wist of je voeten nog bij dezelfde familie hoorden.

Maar toen kwam de schokkende ontdekking.

Pieter is zelf een notoire veroorzaker van nageltrauma’s!

Neem het onkruid wieden. Een heerlijke bezigheid, vindt Pieter. Lekker buiten, frisse lucht, de tuin weer een beetje toonbaar maken. Alleen vergeet hij daarbij geregeld zijn handschoenen. Want ach, dat ene sprietje trek je toch even met je blote handen uit de grond?

Vervolgens scheurt er een nagel.

Of hij probeert een schroefje los te peuteren met de rand van zijn wijsvingernagel. Dat lukt uiteraard niet. De schroef zit muurvast, de nagel krijgt een opdonder en Pieter kijkt verontwaardigd naar het voorwerp dat hem dit heeft aangedaan.

Alsof die schroef persoonlijk iets tegen hem heeft!

En zo gaat het maar door. Een kartonnen verpakking openkrabben. Een stickertje verwijderen. Een hardnekkig vuiltje ergens tussenuit peuteren. Pieter gebruikt zijn nagels voor werkzaamheden waarvoor een gereedschapskist, een schroevendraaier of op zijn minst een gezonde dosis verstand beschikbaar is.

Als zijn nagels een vakbond hadden, lag de tuin allang stil.

De Nagelbond eist betere arbeidsomstandigheden! Met als eisenpakket: beschermende handschoenen, een verbod op overwerk, geen inzet als schroevendraaier en minstens twee weken herstel na iedere zware klus.

Pieter zou er nog begrip voor hebben ook.

Want een beschadigde nagel kan behoorlijk vervelend zijn. Hij kan blauw, paars of zwart verkleuren, pijnlijk worden, scheuren of gedeeltelijk loslaten. En als hij weer aangroeit, kan hij een tijdlang verdikt, geribbeld of vervormd zijn.

Dat is dus iets anders dan een schimmelnagel. Ook nagels kunnen hun eigen problemen hebben, zonder dat ze allemaal dezelfde oorzaak hebben. Een verkleurde nagel is niet automatisch een schimmelnagel en een loslatende nagel vertelt niet vanzelf het hele verhaal.

Bij hevige pijn, forse zwelling, roodheid of pus is het verstandig de nagel te laten beoordelen. En als er veel bloed onder een nagel zit of hij grotendeels loslaat, is deskundig advies evenmin overbodige luxe. Zelf met een naald aan de slag gaan, is bepaald geen aanbeveling. Pieter heeft al genoeg bewezen dat hij niet voor ieder klusje het juiste gereedschap kiest.

Maar het belangrijkste inzicht kwam pas later.

Pieter realiseerde zich dat hij zijn nagels eigenlijk behandelt zoals sommige mensen met hun gezondheid omgaan. Zolang alles functioneert, gebruiken we het. We duwen, trekken, wrikken, rennen en vliegen. We negeren kleine signalen, want er moet nog zoveel gebeuren. En als er dan iets misgaat, kijken we verbaasd naar de schade.

Terwijl een beetje voorzichtigheid vaak al helpt.

Dus heeft Pieter besloten zijn leven te beteren. Handschoenen aan bij het tuinieren. Een schroevendraaier gebruiken waarvoor die bedoeld is. En bij hardnekkige verpakkingen voortaan eerst zoeken naar het lipje dat de fabrikant waarschijnlijk ergens verstopt heeft.

Dat laatste kan nog een heel nieuw trauma opleveren, maar we moeten ergens beginnen.

En mocht u Pieter binnenkort met een keurig verzorgde nagel zien rondlopen, dan weet u hoe dat komt. Hij heeft zijn nagels niet laten verwennen in een exclusieve nagelstudio. Hij heeft ze eindelijk met rust gelaten.

Misschien moeten we dat allemaal wat vaker doen. Niet alleen met onze nagels, maar ook met onszelf en met elkaar.

We hoeven niet overal onze nagels in te zetten. Niet iedere deur hoeft met geweld open, niet ieder probleem vraagt om gewrik en niet iedere hobbel hoeft met brute kracht te worden genomen.

Soms helpt het om even stil te staan, het juiste gereedschap te zoeken en voorzichtig te werk te gaan.

Want een trauma zit soms in een klein hoekje. En als je niet oppast, zit het zelfs aan je vingertoppen.

Pieter Pottenkijker — nagelbijter noch nagelbijtertje, maar voortaan wel een gewaarschuwd mens.

Geef een reactie