Hans aan het hoofd. Straks met de stok in de hand?

Pieters’ Daglicht op vrienden

Pieter Pottenkijker heeft het vernomen. Hans de Vrolijke Verrekijker heeft promotie gemaakt.

Niet bij de KLM, waar je met een beetje geluk ooit nog gezagvoerder kunt worden. Ook niet bij de vrijwillige brandweer, waar een voorzittershamer bij gebrek aan een brandblusser vermoedelijk weinig indruk maakt. Nee, Hans is voorzitter geworden van muziekvereniging Harpe Davids in Noordwijkerhout!

Dat is nieuws om even bij stil te staan. En als het aan Pieter ligt, liefst met een vrolijk deuntje op de achtergrond.

Hans kon al mooie plaatjes schieten. En dat kan hij écht. Met zijn camera weet hij mensen, gebeurtenissen en bijzondere momenten zo vast te leggen dat je bijna zou denken dat de wereld altijd netjes belicht is en niemand ooit met een dubbele kin op de foto staat.

Maar nu mag hij dus ook de harmonie besturen.

Pieter ziet het al voor zich. Hans achter de bestuurstafel, de voorzittershamer in de aanslag, de blik op oneindig en de vereniging in goede banen leidend. Een mens met zoveel talenten loopt het risico dat hij binnenkort ook nog gevraagd wordt om de koffie te zetten, de muzieklessen te verzorgen en bij de jaarlijkse uitvoering de baspartij voor zijn rekening te nemen.

Toch heeft Pieter één wens.

Hij kijkt uit naar de dag waarop Hans niet alleen de voorzittershamer weet te hanteren, maar ook het dirigeerstokje. Dat zou een prachtig fotografisch moment opleveren. Hans voor het orkest, de armen wijd, de baton omhoog en vijftig muzikanten die ademloos wachten op zijn eerste beweging.

Alleen moet hij dan wel opletten dat hij niet per ongeluk begint te poseren voor een denkbeeldige camera. Want vóór je het weet, speelt de klarinet een wals terwijl de trompetten denken dat de finale al begonnen is.

Van vier ontevreden heren naar een bloeiende vereniging

Harpe Davids is niet zomaar een muziekvereniging. Het is een club waar mensen samen muziek maken en ondertussen iets veel belangrijkers produceren: verbinding.

Dat begon allemaal met een beetje onvrede.

In 1915 was de muziekvereniging Echo der Duinen al vijftien jaar actief in Noordwijkerhout. Tijdens de Eerste Wereldoorlog besloot het bestuur dat er vanwege de oorlogssituatie niet meer gemusiceerd kon worden.

Vier heren vonden dat maar niks. Stilstand is achteruitgang, moet hun gedachte zijn geweest. En dus richtten zij op 25 september 1915 een eigen vereniging op: de Christelijke muziekvereniging De Harpe Davids. Met zeventien leden begonnen ze aan een avontuur dat inmiddels meer dan een eeuw duurt.

Pieter mag dat graag zien. Vier mensen die niet alleen mopperen over wat niet kan, maar samen iets nieuws beginnen. Daar kunnen menig vergaderend gezelschap en een paar beleidsmakers nog een puntje aan zuigen.

De vereniging overleefde twee wereldoorlogen, ledenverlies, veranderende tijden en zelfs een complete muzikale gedaantewisseling. In de jaren tachtig veranderde de fanfare in een harmonieorkest. Klarinetten, fluiten, hobo’s en fagotten deden hun intrede. De bugels maakten plaats voor trompetten.

Dat was geen kleine verbouwing. Dat was muzikaal gezien ongeveer hetzelfde als een Trabant ombouwen tot een elektrische gezinsauto, terwijl iedereen er gewoon in wil blijven rijden.

Ook corona kreeg de vereniging niet klein. Er werd online contact gehouden en zodra het weer mocht, werden de repetities hervat. Sinds oktober 2021 staat het orkest onder leiding van dirigent Sjaak Verloop. Het ledenaantal groeide weer en de vereniging telt inmiddels een enthousiast orkest van zo’n 45 muzikanten.

Samen met de leerlingen, het leerlingenorkest en GoedKoper vormt Harpe Davids een gemeenschap waarin ieder op zijn eigen niveau kan meedoen.

En daar zit precies de muziek in.

Een voorzitter is geen solist

Pieter vermoedt dat Hans als voorzitter nog weleens voor verrassingen komt te staan. Want een muziekvereniging leiden is iets anders dan een mooie foto maken.

Bij fotografie bepaal je zelf het kader. Bij een harmonie moet je rekening houden met vijftig verschillende mensen, instrumenten, karakters en muzikale voorkeuren. De een wil harder spelen, de ander zachter. De trombonist vindt dat de trompet te veel ruimte inneemt en ergens achterin vraagt een slagwerker zich af waarom hij altijd moet wachten tot de rest klaar is.

Een voorzitter moet luisteren. Verbinden. Ruimte geven. En af en toe zorgen dat iedereen weer dezelfde kant op kijkt.

Eigenlijk is dat net als muziek maken: je hoeft niet allemaal hetzelfde instrument te bespelen om samen iets moois te laten horen.

De Witte Kerk, waar Harpe Davids sinds 2019 repeteert, is daarvoor een prachtige plek. Midden in het dorp, midden tussen de mensen. Een vereniging die al meer dan 110 jaar laat zien dat traditie niet betekent dat je stil moet blijven staan.

Op 19 december staat een kerstconcert met Revoice in de Sint Jozefkerk op het programma. Op 9 januari 2027 volgt een nieuwjaarsconcert met Popkoor Zilt in de Sint Victorkerk. Twee mooie gelegenheden om te horen wat er gebeurt wanneer mensen hun talenten bij elkaar brengen.

En Hans? Die mag het geheel straks in goede banen leiden.

Pieter wenst hem daarbij alle succes. Met één welgemeend advies: gebruik de voorzittershamer alleen wanneer het echt nodig is. Een harmonie is tenslotte geen spijkerbed. En als het orkest even niet luistert, helpt een vriendelijk gebaar soms beter dan een ferme klap.

Maar mocht Hans ooit besluiten dat hij óók wil dirigeren, dan staat Pieter vooraan. Camera gereed. Adem ingehouden. Vinger op de ontspanknop. Want een voorzitter die dirigeert, dat is natuurlijk prachtig. Maar een voorzitter die dirigeert terwijl hij tegelijk een perfecte glimlach naar de fotograaf werpt?

Dat is pas ware harmonie.

En dan graag zonder flits tijdens de pianissimo.

Geef een reactie