
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter ligt wakker.
Niet van de wereldvrede. Niet van de gemeentelijke begroting. Zelfs niet van de vraag of er ooit nog een fatsoenlijk Nederlands elftal op de mat komt te staan.
Nee, Pieter ligt wakker van zijn zolder.
En dat is ernstig. Want op zolder liggen doorgaans spullen waar een mens niet meer naar omkijkt, maar die hij ook niet durft weg te gooien. Voor het geval dat. Je weet immers maar nooit.
Pieter is tegenwoordig van het opruimerige type. Een man die met vaste hand door zijn bezittingen gaat. Weg ermee! Ruimte maken! Een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd. Althans, dat beweren ze. Pieter heeft zo zijn twijfels, want zijn hoofd is nog altijd een soort kringloopwinkel met een uitgebreid assortiment.
Maar vroeger was hij anders. Veel anders.
Pieter verzamelde sigarenbandjes. Ja, sigarenbandjes! Kleine kunstwerkjes om sigaren, die hij waarschijnlijk niet eens allemaal gerookt heeft, maar waaromheen hij een indrukwekkende verzameling wist op te bouwen.
Hij verzamelde de Veronica Gids. Niet zomaar een stapeltje, nee, meerdere jaargangen compleet. De Top 40 hield hij nauwgezet bij en ook stripverhalen vonden gretig aftrek bij deze verzamelaar in de dop.
Pieter was eigenlijk een archivaris zonder archiefbeleid.
En toen kwam de grote schoonmaak. De sigarenbandjes? Weg. De Veronica Gidsen? Opgeruimd. De Top 40? Foetsie. De stripverhalen? Naar elders vertrokken, vermoedelijk zonder afscheid te nemen.
Pieter voelde zich er prima bij. Tot hij onlangs een bericht las over een Britse gepensioneerde huisschilder.
Die man bleek miljonair te zijn geworden dankzij een verzameling Pokémonkaarten die vijftien jaar op zijn zolder had liggen verstoffen.
Vijftien jaar!
Pieter moest het bericht drie keer lezen. Daarna liep hij naar de trap, keek omhoog en voelde een lichte duizeling.
Wat als hij nou ook eens iets waardevols had weggedaan?
Van zolder naar miljonair
Het Britse verhaal is om van achterover te vallen. Een vader begon eind jaren negentig, samen met zijn zoon, Pokémonkaarten te verzamelen. De jongen ruilde ze met vriendjes op school. Vader kreeg er eveneens aardigheid in en legde uiteindelijk 42 complete sets aan.
Sommige sets bleven ongebruikt, in perfecte staat. Een aardige investering, dacht hij.
Daarna gebeurde wat met zoveel verzamelingen gebeurt. De zoon kreeg andere interesses, vader ook en de kaartjes verdwenen naar zolder.
Totdat een krantenbericht hem wakker schudde.
Het veilinghuis zag meteen wat de man in handen had. Eén bijzondere set, waarvan de opbrengst op 15.000 tot 20.000 pond werd geschat, bracht uiteindelijk maar liefst 100.000 pond op. De complete verzameling leverde 1,56 miljoen pond op. Omgerekend ruim 1,8 miljoen euro!
Pieter rekent snel.
Als hij destijds zijn Veronica Gidsen had bewaard, zijn Top 40’s zorgvuldig had opgeborgen en zijn stripverhalen in zuurvrije mappen had gestopt, zou hij dan nu ook ergens op een tropisch eiland liggen?
Met een cocktail in zijn hand, een hangmat tussen twee palmbomen en Adri naast zich?
Of zou hij gewoon nog steeds in Capelle wonen, maar dan met een iets grotere televisie?
De mogelijkheden zijn duizelingwekkend.
De zolder als goudmijn
Het probleem is natuurlijk dat niemand weet wat er op zijn zolder ligt. Zelfs de eigenaar niet altijd.
Er kan een oude doos staan met vergeelde foto’s, een vergeten horloge, een verzameling postzegels of een stapel voetbalplaatjes waar ooit een dubbeltje voor werd geboden en waarvoor nu een klein fortuin wordt neergeteld.
Maar er liggen waarschijnlijk ook drie kapotte stofzuigers, een kerstman zonder baard en een doos met kabels waarvan niemand nog weet bij welk apparaat ze horen.
En dan is er die ene plastic tas. Met daarin een andere plastic tas. Met daarin nóg een plastic tas.
De archeologen van de toekomst zullen er hun handen vol aan hebben.
Pieter vraagt zich af of hij zijn zolder niet eens grondig moet onderzoeken. Maar stel dat hij iets vindt! Dan moet het worden getaxeerd, verzekerd en misschien zelfs beveiligd. Voor je het weet, staat er een gewapende bewaker bij de vlizotrap.
En stel dat hij niets vindt?
Dan heeft hij een middag verloren aan het sorteren van oude schoenendozen, lege batterijen en een handleiding van een apparaat dat allang niet meer bestaat.
Ook niet echt een aantrekkelijk vooruitzicht.
Niet alles wat oud is, is waardeloos
Toch zit er een serieuze gedachte achter dit verhaal.
We ruimen vaak op omdat spullen hun functie lijken te hebben verloren. De kinderen zijn groot, de hobby is voorbij en de herinneringen passen niet meer bij wie we vandaag zijn. Weg ermee, want het neemt alleen maar ruimte in.
Maar soms bewaren we niet alleen spullen. We bewaren stukjes van ons leven.
Een oude Veronica Gids kan meer vertellen over de muziek waar je verliefd op werd dan een hele plank moderne biografieën. Een stripboek kan je terugbrengen naar de jongen die je ooit was. En een vergeelde foto kan ineens meer waard blijken dan alles wat je op een veiling kunt verkopen.
Niet in euro’s, maar in herinneringen.
Natuurlijk, Pieter had misschien een fortuin kunnen verdienen aan zijn oude verzamelingen. Misschien ook niet. De kans is groot dat de sigarenbandjes inmiddels vooral interessant zouden zijn voor één zeer gespecialiseerde verzamelaar met een bijzonder ruime hobbykamer.
Maar de Britse miljonair heeft Pieter wel aan het denken gezet.
Voortaan kijkt hij iets anders naar zijn zolder.
Niet langer als een opslagplaats voor overbodige spullen, maar als een potentiële schatkamer.
En voorlopig gaat er niets meer weg.
Nou ja, behalve de kapotte stofzuiger. Die is écht kapot.
Hoewel…
Misschien is er wel iemand die kapotte stofzuigers verzamelt.
Je weet immers maar nooit.
Pieter doet vannacht in ieder geval geen oog dicht. Hij ligt te rekenen, te dromen en alvast een beetje te oefenen met het uitspreken van het woord miljonair.
Morgen gaat hij naar zolder.
Met een zaklamp, een notitieblok en een gezonde dosis hebzucht.
En Adri heeft hij alvast gewaarschuwd.
Mocht Pieter de komende dagen niet bereikbaar zijn, dan zit hij boven op een doos. Mogelijk met een vermogen van zes cijfers. Mogelijk met een oude pantoffel.
Het leven is één grote verrassing.
En ruim voortaan nooit meer iets op zonder eerst even op Marktplaats te kijken.
Je zou er slapeloze nachten van krijgen.
