
En Pieter staat met de snoeischaar in de aanslag!
Over winterklaar maken, wilgen met een grote mond en de wetenschap dat opruimen minstens zo zwaar is als beginnen.
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
De herfst is gearriveerd.
Je kunt het merken aan de bladeren die met ware doodsverachting van de bomen springen, de temperatuur die ’s morgens aanvoelt alsof iemand de koelkastdeur heeft opengezet en de tuin die langzaam verandert in een botanisch distributiecentrum voor alles wat de natuur niet meer nodig denkt te hebben.
Kortom: het is herfst. En dus moet de tuin winterklaar.
Nu zijn er mensen die bij het woord winterklaar denken aan een dekentje op de bank, een kop chocolademelk en de thermostaat een graadje hoger. Pieter denkt aan snoeischaren, tuinhandschoenen, een kruiwagen en een agenda waarin plotseling geen enkele vrije minuut meer te vinden is.
Want Pieter is aan het werk.
Hier een takje weg. Daar een struikje bijwerken. Een beetje aarde aanvullen op plekken waar de grond kennelijk heeft besloten met vervroegd pensioen te gaan. En ondertussen kritisch kijken naar alles wat groeit, bloeit, woekert of anderszins de indruk wekt dat het zonder gemeentelijke vergunning de hoogte in probeert te gaan.
Pieter heeft de tuin onder controle. Tenminste, dat denkt hij.
Tot zijn blik valt op de wilgenbomen voor het huis.
Die staan daar niet zomaar een beetje wilg te wezen. Nee, die hebben de afgelopen maanden hun uiterste best gedaan om het straatbeeld te domineren. Takken alle kanten op, alsof ze tijdens een stevige vergadering over de toekomst van het bladerdak unaniem hebben besloten dat Pieter er voortaan maar bij moet leven.
Maar Pieter laat zich niet intimideren door een stel bomen met groeistuipen. De wilgen moeten geknot!
En dat is geen klein karweitje. Knotten is één ding, maar alles wat van die bomen afkomt, moet vervolgens ook worden opgeruimd. Want wie denkt dat een wilg na het snoeien keurig zijn takkenbundeltje inpakt en zich verontschuldigt voor de overlast, heeft nog nooit een wilg van dichtbij meegemaakt. Er ligt ineens genoeg hout om een bescheiden houtzagerij te beginnen.
Takken dik, takken dun, takken die precies verkeerd liggen en takken die zich op mysterieuze wijze achter andere takken hebben verstopt. Je zou bijna denken dat ze een vakbond hebben opgericht om het opruimen zo lang mogelijk te vertragen.
En dan begint het echte werk. Snoeien is lichamelijke arbeid. Opruimen is karaktervorming.
Pieter verzamelt, sleept, stapelt en sorteert. Hij bukt zo vaak dat zijn rug inmiddels overweegt een eigen belangenvereniging op te richten. Zijn armen voelen aan alsof hij een week lang gratis heeft meegewerkt aan de aanleg van de Afsluitdijk. Maar er is geen ontkomen aan. Alles moet weg.
Want Pieter is niet van het type dat de takken gewoon laat liggen in de hoop dat ze vanzelf oplossen in de eeuwigheid. Hij blaast ook niet met een bladblazer alles wat hem niet bevalt naar de buren, de straat of de eerstvolgende nietsvermoedende voorbijganger.
Hoewel, zo’n bladblazer kan verleidelijk zijn. Eén druk op de knop en hopla, de herfst is verhuisd naar nummer 18. Maar nee. Pieter ruimt zijn eigen rommel op.
Dat is misschien niet de meest spectaculaire vorm van heldendom, maar het is wel een vorm die onze samenleving hard nodig heeft. We leven immers in een tijd waarin iedereen graag ergens aan begint, maar het vervolg nog weleens aan een ander overlaat. Een beetje snoeien kan iedereen. De boel netjes achterlaten, dát is de kunst.
En zo staat Pieter daar, tussen het snoeiafval en de steeds kaler wordende wilgen, als een soort tuinierende generaal die zijn troepen na de veldslag persoonlijk naar de kazerne begeleidt.
De tuin wordt leger, de stapels takken worden kleiner en de winter mag zich langzaam melden. Alhoewel…
Pieter weet inmiddels dat de natuur een bijzonder gevoel voor humor heeft. Zodra hij alles netjes heeft opgeruimd, kan er zomaar een stevige wind opsteken die de resterende bladeren van drie straten verderop in zijn tuin deponeert. De natuur kent namelijk geen respect voor andermans planning.
Maar goed, Pieter doet wat hij kan. Niet omdat de tuin hem een medaille zal uitreiken, maar omdat hij graag geniet van een nette omgeving. En omdat hij nu eenmaal vindt dat je de wereld een klein beetje mooier kunt achterlaten dan je haar aantrof.
Zelfs als dat begint met een snoeischaar, een kruiwagen en een paar eigenwijze wilgen. En mocht u mij de komende dagen missen, dan weet u waar ik ben.
Waarschijnlijk ergens onder een berg takken.
Mocht u daar een witte haardos bovenuit zien steken, trek dan niet meteen de conclusie dat er een nieuwe paddenstoelensoort is ontdekt. Het is gewoon Pieter. Die de tuin winterklaar maakt. En zichzelf ondertussen probeert uit te leggen waarom hij niet gewoon een appartement met balkon heeft genomen.
Want de herfst mag dan de bladeren laten vallen, Pieter laat zijn fatsoen niet vallen.
Een mooie dag gewenst. En vergeet niet: wie buiten de boel netjes houdt, maakt het binnen in zijn hoofd vaak ook een stukje rustiger.
Uw tuinierende reporter en chroniqueur,
Pieter Pottenkijker
