
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter had zijn bord met spruitjes leeggegeten. Ook het speklapje was gesneuveld. Een mens moet tenslotte ergens zijn dagelijkse portie geluk vandaan halen, en bij Pieter begint dat geluk niet zelden op het bord. Spruitjes, speklapje, aardappeltje erbij. Een koninklijk maal waarvoor geen sterrenrestaurant nodig is, alleen een beetje jus en een lief die weet hoe je een spruitje tot zijn recht laat komen.
Maar aan alle goede dingen komt een eind. Zelfs aan spruitjes.
Dus was het tijd voor de avondwandeling met Nacho, de beagle die door het leven gaat met de overtuiging dat de wereld één groot buffet is waarvan de menukaart helaas door mensen wordt achtergehouden.
Pieter koos een vertrouwde route. Over de Bermweg, langs de Ringvaart, richting Nieuwerkerk aan den IJssel. De wind blies stevig. Zo stevig dat je je afvroeg of je wel aan het wandelen was, of dat je langzaam maar zeker naar een andere gemeente werd geblazen.
En toen zag Pieter ze.
Twee jongens, een jaar of zeventien. De een had aanzienlijk meer zon gezien dan de ander. De eerste droeg een donkergroene muts, de tweede had een piercing in zijn neus. Ze stonden in de berm. Allebei met een schriftje in de hand. De een stond, de ander zat gehurkt.
Een merkwaardig tafereel.
Want wie van ons verwacht er op een winderige avond langs de Bermweg twee jonge kunstenaars aan te treffen? Normaal gesproken kom je daar fietsers tegen, wandelaars, automobilisten en hondenbezitters die achter hun viervoeter aan lopen alsof ze een rechercheonderzoek naar een verdwenen worst begeleiden.
Maar tekenaars? Pieters nieuwsgierigheid was gewekt.
Hij liep schijnbaar achteloos langs de jongens. Dat wil zeggen: hij deed zijn uiterste best om niet te laten merken dat hij eigenlijk wilde weten wat daar gebeurde. Een vaardigheid die hij in de loop der jaren behoorlijk had ontwikkeld. Pottenkijker zijn vraagt nu eenmaal om een zekere diplomatie.
En toen zag hij het. Ze waren aan het tekenen.
Gewoon, langs de weg. Met hun schriftjes, hun potloden en hun aandacht. Terwijl de wind aan hun kleding trok en ongetwijfeld probeerde de kunstwerken alvast naar een expositie elders in de polder te verplaatsen.
Pieter keek nog eens goed. En nog eens. Want wat hij zag, was prachtig.
Geen haastige krabbels om de tijd te doden. Geen telefoon waarmee een foto werd gemaakt om die vervolgens binnen drie seconden weer te vergeten. Nee, deze jongens keken. Ze namen waar. Ze probeerden de wereld om hen heen op papier te vangen.
Pieter liet hun weten dat hij hun tekeningen mooi vond.
Dat compliment kwam recht uit het hart. En misschien is dat wel het aardige van zo’n onverwachte ontmoeting: je hoeft elkaar niet te kennen om iets moois bij elkaar te herkennen.
Nacho had ondertussen zijn eigen onderzoek hervat.
De tekeningen interesseerden hem ongeveer evenveel als de gemiddelde belastingaanslag een goudvis interesseert. Hij snuffelde aan de berm, onderzocht een grasspriet en bestudeerde met grote ernst een plek waar blijkbaar een buitengewoon belangrijk bericht was achtergelaten.
Wat dat bericht inhield, bleef voor Pieter verborgen. Misschien stond er: Hier is gisteren een kat gepasseerd. Misschien: De wind komt uit het westen. Of misschien gewoon: Een andere hond is mij voor geweest.
Nacho hield zijn bevindingen voor zichzelf. Kunstkritiek was duidelijk niet zijn vakgebied. Maar Pieter liep verder met een glimlach.
Twee jongens van zeventien, ieder met een schriftje. Een berm, een stevige wind en de wereld als atelier. Ze hadden geen duur museum nodig, geen opening met witte wijn en kaasblokjes, geen kunstkenner die met een ernstig gezicht verklaart dat het werk een fascinerende zoektocht naar de menselijke conditie verbeeldt.
Ze hadden alleen hun ogen, hun handen en de behoefte om iets vast te leggen dat hun aandacht trok.
En daar zat voor Pieter misschien wel de mooiste les van de avond.
We hebben het vaak over jongeren alsof we ze moeten uitleggen hoe de wereld werkt. We maken ons zorgen over schermen, sociale media, prestatiedruk en de vraag of ze nog wel ergens aandacht voor hebben. Soms terecht. Maar ondertussen lopen er jonge mensen rond die ons eraan herinneren dat nieuwsgierigheid springlevend is.
Je moet alleen bereid zijn om even te kijken. En misschien ook om je oordeel een beetje in de berm te parkeren.
Want achter die muts en die piercing zaten twee jongens die iets moois maakten. Twee jonge mensen die hun omgeving niet achteloos voorbij lieten trekken, maar haar aandachtig bekeken. Daar kunnen wij, drukke volwassenen met onze volle agenda’s en lege hoofden, best iets van leren.
Pieter weet niet wie ze waren. Hij weet niet wat ze studeren, wat ze later willen worden of wat er uiteindelijk met hun tekeningen gebeurt.
Maar hij hoopt dat ze blijven tekenen. Dat ze blijven kijken.
Dat ze zich niet laten wegblazen door een wereld die steeds vaker roept dat alles sneller, groter en nuttiger moet.
En als ze ooit besluiten kunstenaar te worden, dan heeft Pieter alvast één aanbeveling: blijf vooral tekenen langs de Bermweg. De omgeving is gratis en de wind levert voortdurend nieuwe perspectieven.
Alleen Nacho moet je niet als model nemen. Die blijft namelijk niet stilzitten. En bovendien weet je bij hem nooit zeker of hij poseert of gewoon ergens een gehaktbal heeft geroken.
Pieter Pottenkijker kijkt graag naar de wereld. Maar soms zijn het juist de mensen die even stilstaan die hem het meest laten zien.
