
Pieters’ Daglicht op vrienden
Kent u Frau Antje? Natuurlijk kent u Frau Antje. Het blonde kaasmeisje dat jarenlang Duitsland ervan overtuigde dat Nederland bestond uit molens, tulpen, klompen en vooral heel veel kaas. Een reclamevrouw met een glimlach waar een gemiddelde Edammer spontaan van zou gaan glimmen.
Maar beste mensen, de tijden veranderen. De kaas rijpt, de wereld draait en zelfs een staatsraad kan zijn plaatsje weleens moeten afstaan.
Maak kennis met Sonja!
Sonja is tachtig. Tachtig! Maar wie haar ziet, denkt niet aan oude kaas. Hooguit aan jong belegen, met een vleugje room en een nasmaak die nog lang blijft hangen. Geen rimpeltje te veel, geen greintje kapsones en een uitstraling waarvoor je bij de plaatselijke kaashandel onmiddellijk een extra plankje zou laten monteren.
De kaasmarkt van Alkmaar heeft een nieuw boegbeeld. Althans, als het aan mij ligt. En aan Roel, haar manager én levenspartner. Die laatste combinatie lijkt mij overigens een buitengewoon aantrekkelijke functieomschrijving. Overdag de carrière begeleiden en ’s avonds samen een boterhammetje met kaas eten. Je moet het maar treffen!
Roel noemt haar een vrouw uit duizenden. Dat klinkt misschien als een compliment dat je op een verjaardagskaart aantreft, tussen de bloemen en de obligate drie zoenen. Maar in dit geval geloof ik hem onmiddellijk. Sommige mensen hebben nu eenmaal iets waardoor een kamer oplicht zodra ze binnenkomen. En als die kamer toevallig een kaaswaag in Alkmaar is, dan heb je meteen een toeristische attractie van formaat.
En nu komt het mooiste.
Jarenlang stond Sonja keurig naast haar staatsraad. Altijd rechts. Dat hoort blijkbaar bij de staatsrechtelijke orde der dingen. De staatsraad is de staatsraad en de partner staat ernaast, liefst zonder de staatsrechtelijke verhoudingen in gevaar te brengen.
Maar kijk eens aan! De rollen zijn omgedraaid. Sonja staat in het volle licht en de staatsraad staat links van Sonja.
Links, beste lezers! Dat is geen politieke verschuiving, al zou menigeen in Den Haag daar een uitvoerige notitie over kunnen schrijven. Nee, dit is een revolutie van de gezelligste soort. Eentje waarvoor geen formatie nodig is, geen informateur aan te pas komt en waarbij niemand hoeft te onderhandelen over de verdeling van de ministersposten.
De kaasvrouw heeft het podium veroverd. En eerlijk gezegd vind ik dat prachtig.
Want laten we wel wezen: Nederland heeft iets met kaas. Op de Alkmaarse kaasmarkt liggen per marktdag duizenden kazen klaar om bewonderd, gewogen, gedragen en verhandeld te worden. Goudse kazen, van die stevige ronde jongens die gezamenlijk meer wegen dan een kleine personenauto. Op de berrie sjouwen kaasdragers zich een ongeluk, terwijl de bezoekers hun telefoons omhooghouden om vooral niets te missen.
En dan hebben we ook nog AlkmaarsGoud, de eigen kaas van de stad.
Met zoveel kaas zou je denken dat de markt vanzelf een boegbeeld heeft. Maar kaas verkoopt zichzelf niet. Daar heb je mensen voor nodig. Mensen die een verhaal vertellen, die bezoekers laten glimlachen en die van een gewone markt een belevenis maken.
Daar zou Sonja weleens uitstekend bij kunnen passen.
Wereldwijd bestaan er naar schatting meer dan 1.800 kaassoorten. Van geitenkaas tot blauwschimmel, van pittig oud tot zacht romig. Maar laten we eerlijk zijn: geen enkele kaas heeft zo’n lange internationale carrière opgebouwd als onze Hollandse trots. En Frau Antje heeft daar beslist haar steentje aan bijgedragen. Of, om in stijl te blijven, haar plakje.
Alleen is Frau Antje een reclamefiguur. Een bedacht personage, ooit opgetuigd om onze zuivel in Duitsland aan de man te brengen. Sonja daarentegen is een mens van vlees en bloed. Met een eigen verhaal, een eigen leven en vermoedelijk ook een eigen mening over de vraag of kaas nu het lekkerst is op witbrood, volkoren of een versgebakken pistoletje.
En dat maakt het verschil.
Want uiteindelijk zijn het niet de klompen, de klederdracht of de zorgvuldig geregisseerde glimlach die Nederland op zijn mooist laten zien. Het zijn de mensen die met plezier zichzelf zijn. Die hun eigen plek innemen, maar een ander niet van zijn plek duwen. Die kunnen lachen, relativeren en genieten van het leven.
Sonja, tachtig jaar jong, laat zien dat je nooit te oud bent om eens aan de andere kant van de foto te gaan staan. En Roel? Die mag trots naast haar staan. Links of rechts, dat doet er eigenlijk niet toe. Als je samen maar weet waarom je naast elkaar staat.
Dus, beste lezers, mocht u binnenkort de kaasmarkt van Alkmaar bezoeken, kijk dan niet uitsluitend naar de kazen. Kijk ook eens naar de mensen.
En mocht u een staatsraad aantreffen die opvallend vaak links van een stralende vrouw staat, dan weet u genoeg.
Dat is geen staatsrechtelijke kwestie. Dat is liefde met een korstje. En Sonja? Die is natuurlijk de kaasvrouw uit duizenden.
Frau Antje, het ga u goed. Maar maak gerust een plaatsje vrij op de kaasplank. Er is een nieuwe dame in town!
Pieter Pottenkijker
