
Over een herfstinvasie, twee onweerstaanbare achterwerken en de maatschappelijke betekenis van een zak patat.
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter had het kunnen weten.
Je kunt niet ongestraft schrijven over een dijk waar de pompoenen je toelachen en een restaurant waar je je thuis voelt. Daar komt gedoe van.
Dan gaan mensen kijken.
Eerst eentje. Dan een stelletje. Vervolgens een gezin met kinderen die op de achterbank al vanaf de Heinenoordtunnel roepen dat ze een pompoen willen met het gezicht van opa.
En voor je het weet, heeft Nederland Mijnsheerenland ontdekt.
Volgens de berichten die Pieter bereiken, trekken deze herfstvakantie velen die kant op. Een heuse invasie.
Niet van het soort waarvoor je zandzakken voor de deur moet leggen. Hoewel.Als iedereen met drie pompoenen terugkomt, zou Pieter voor de zekerheid toch even de vering van de auto laten controleren.
Het reisadvies is oranje
Pieter ziet het landelijke crisisoverleg al voor zich.
‘Wat weten we?’ ‘Ze trekken naar de Stougjesdijk.’ ‘Met welk doel?’
‘Dat is nog onduidelijk. Sommigen zeggen pompoenen. Anderen hebben het over patat.’
‘Zijn er eisen gesteld?’ ‘Ja. Mayonaise apart.’
Op de kaart van Nederland verschijnt een grote oranje vlek. Een deskundige schuift aan om uit te leggen dat dit geen storing is, maar een uitzonderlijke concentratie herfstgezelligheid.
Het reisadvies luidt: oranje. Niet omdat u er niet heen moet. Maar omdat u er vermoedelijk oranje vandaan komt.Met oranje handen, oranje aankopen en een achterbank die eruitziet alsof het Nederlands elftal een moestuin is begonnen.
Pieter distantieert zich voorlopig van iedere verantwoordelijkheid. Hij heeft slechts een paar stukjes geschreven.Dat vervolgens half Nederland denkt: ‘daar moeten we wezen’ kan hem onmogelijk worden aangerekend.
Hoewel hij het natuurlijk uitstekend begrijpt.
De billenkwestie
De grote vraag blijft wat deze aantrekkingskracht veroorzaakt. Zijn het de pompoenen? Is het Het Nieuwe Jagertje?Of moeten we de oorzaak toch zoeken in de opvallende achterwerken van Geert en Gerrit, de twee bewakers die Pieter eerder al bij de pompoenen aantrof? Heren met een verantwoordelijke functie, een uitgesproken garderobe en broeken die zichtbaar moeite hebben met hun maatschappelijke opdracht.
Pieter sluit niets uit.
We leven tenslotte in een tijd waarin mensen voor één fotogeniek croissantje naar Parijs reizen. Dan is een uitstapje naar Mijnsheerenland voor twee goedgevulde broeken nog betrekkelijk verstandig.
‘Gerrit,’ zegt Geert in Pieters verbeelding, ‘volgens mij komen ze voor ons.’
‘Dat lijkt me logisch.’ ‘Voor ons charisma?’
‘Vooral voor de achterkant daarvan.’
Gerrit gaat iets rechter zitten. Dat is een riskante manoeuvre. Er staat inmiddels zoveel spanning op zijn broek dat een kleermaker er vermoedelijk alleen nog met gehoorbescherming naar durft te kijken. ‘Moeten we geen geld vragen voor een foto?’
Geert denkt na. ‘Nee. Voor je het weet zijn we zelfstandig ondernemer en moeten we een administratie bijhouden.’
Dat lijkt beiden een afschrikwekkender vooruitzicht dan een kraai. Dus blijven ze zitten.
Twee heren die bewijzen dat je ook zonder één stap te verzetten behoorlijk in de belangstelling kunt staan.
We komen alleen even kijken
Intussen voltrekt zich bij de pompoenen het bekende gezinsritueel.
‘We komen alleen even kijken.’ Pieter kent die zin. Die betekent ongeveer hetzelfde als: ‘ik neem maar één bitterbal’. Een intentieverklaring zonder enige juridische houdbaarheid.
Vader kiest een bescheiden pompoen. Moeder ziet een mooi groepje. Het jongste kind wil een grote. Het oudste kind wil een griezelige.
En ergens tussen ‘die is ook leuk’ en ‘we hebben toch nog ruimte bij de voordeur’ verandert de gezinsauto in een distributiecentrum voor herfstproducten.
Thuis blijkt er inderdaad nog ruimte. Als de schoenenkast weggaat. En de bezoeker voortaan via de achterdeur komt.
Pieter zal de laatste zijn die daar iets van zegt. Hij weet inmiddels dat een pompoen in huis zelden alleen blijft. Voor je het weet heeft hij gezelschap, een zorgvuldig gekozen plek en meer aandacht gekregen dan de man die hem uit de auto heeft getild. Adri heeft van die verheffing van groente tot huisgenoot al eerder een overtuigende demonstratie gegeven.
Maar eerst moet er gekozen worden. Want Halloween nadert. En dan wil je natuurlijk een pompoen waar een behoorlijk gezicht in kan.
‘Deze kijkt al een beetje boos,’ zegt iemand. ‘Dat is geen boze pompoen,’ denkt Pieter. ‘Die heeft gewoon gehoord wat tegenwoordig een energiecontract kost.’
Van pompoen naar patat
Na het aanschaffen van een respectabele hoeveelheid herfst ontstaat doorgaans een tweede levensvraag.
Wat eten we? Daar heeft de Stougjesdijk gelukkig ook over nagedacht. Bij Het Nieuwe Jagertje kunt u terecht voor een maaltijd of iets uit de cafetaria. Pieter beschreef het eerder als een huiskamer met een menukaart: een plek waar niet alleen het eten, maar ook de persoonlijke aandacht hem bijbleef.
Dat biedt perspectief. Want pompoenen uitzoeken is zwaar werk. Je moet bukken. Tillen. Vergelijken. Nog een keer teruglopen naar die ene. Overleggen of oranje wel bij de voordeur past. Daar gaat energie in zitten.
Een zak patat is dan geen zwaktebod. Het is herstelzorg.
Pieter ziet zichzelf al zitten. Buiten ligt de herfst. In de auto ligt de oogst. Voor hem ligt iets waarvan hij thuis waarschijnlijk zou zeggen dat hij het ‘niet iedere dag moet doen’.
Maar vandaag is niet iedere dag. Vandaag heeft hij de lokale economie ondersteund. Dan mag daar best een kroket naast.
Laat de gezelligheid niet onder de voet lopen
Toch wil Pieter tussen al dat oranje geweld even iets serieus zeggen. Want het aardige van zulke plekken is nu juist dat ze geen attractie hoeven uit te vinden.
Er is iemand die iets teelt. Iemand die eten bereidt. Iemand die je gedag zegt.En ergens ontstaat een praatje dat niet gepland stond.
Dat was ook wat Pieter eerder zo trof aan de Stougjesdijk: hoe lokale bedrijvigheid, ontmoeting en iets voor elkaar overhebben daar gewoon langs de weg zichtbaar worden. Zonder dat er eerst een projectgroep ‘Verbinden door Beleving’ aan te pas hoeft te komen.
Misschien is dat wel waarom mensen eropaf komen.
Omdat we veel kunnen bestellen, maar ‘aandacht’ nog altijd lastig thuisbezorgd krijgen.
Omdat een middagje uit niet per se een entreepoort, een tijdslot en een gezinsarrangement van honderdtwintig euro nodig heeft.
Soms volstaan een dijk, een pompoen en iemand die vraagt of het gesmaakt heeft.
Maar laten we dan ook een beetje zuinig zijn op wat we komen zoeken. Parkeer met verstand. Houd rekening met bewoners en andere weggebruikers. Neem je rommel mee. Gun de mensen die er werken de tijd.
En behandel Geert en Gerrit met respect. Die hebben het al zwaar genoeg. Vooral bij de naden.
Morgen maar even die kant op
Dus heeft u nog geen passende pompoen voor Halloween? Volgens de laatste berichten die Pieter bereikten, is er nog genoeg te kiezen.
Stap morgen gerust in de auto en ga naar de pompoenenboerderij aan de Stougjesdijk. Zoek iets moois uit. Iets kleins voor de tafel, iets groots voor de deur of iets waarvan u thuis pas ontdekt dat u er een steekwagen voor nodig heeft.
En trakteer uzelf daarna bij Het Nieuwe Jagertje op een lekkere maaltijd of een zak patat.
Maak er geen race van. Kijk om u heen. Zeg eens iemand gedag. En mocht u Geert en Gerrit zien, doe ze dan de groeten van Pieter. Hij komt binnenkort zelf ook weer kijken.
Niet omdat hij nieuwsgierig is naar de drukte. Niet omdat hij zijn eigen gelijk wil komen bewonderen. Maar omdat een zorgvuldig chroniqueur nu eenmaal moet controleren of de pompoenen nog rond zijn, de patat nog lekker is en de broeken het houden.
Vooral dat laatste.
Voor je het weet, wordt Mijnsheerenland wereldnieuws door een knal waarvan ze in Oud-Beijerland denken dat de herfst officieel is geopend.
Met een herfstige knipoog van uw reporter en chroniqueur Pieter Pottenkijker, die voor de zekerheid alvast ruimte maakt in de kofferbak.
Lees ook
De pompoenpolitiek van Mijnsheerenland
