
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter is trots op zijn lief. Nu is dat op zichzelf geen wereldschokkend nieuws. Hij heeft haar al jaren hoog zitten. Zo hoog dat hij af en toe vreest dat ze op een dag boven de wolken verdwijnt en hij haar met een verrekijker moet bewonderen. Maar gelukkig is ze nog gewoon thuis. En daar heeft ze onlangs bewezen dat je voor technisch vernuft niet per se een witte jas, een gereedschapskist of een abonnement op een bouwmarkt nodig hebt.
Soms heb je gewoon een touwtje nodig.
Het begon allemaal met de stofzuiger. Een degelijk apparaat, dat al menig stofvlok, hondenhaar en kruimel van een zondagse boterham naar zijn laatste rustplaats had afgevoerd. Een trouwe medewerker in de huishoudelijke schoonmaakdienst, zeg maar. Geen cao, geen vakantiegeld en nooit een vrije dag aangevraagd.
Maar er was iets mis.
Tijdens het stofzuigen produceerde het apparaat een hoge fluittoon. Eerst bescheiden, als een beginnend vogeltje met podiumambities. Daarna steeds nadrukkelijker. Uiteindelijk klonk het alsof de Nationale Fluitkampioenschappen voor gevorderden in de woonkamer werden gehouden.
Pieter werd er horendol van.
En Nacho, de beagle, al helemaal. Die keek bij iedere schoonmaakbeurt alsof er zojuist een luchtalarm was afgegaan en hij persoonlijk verantwoordelijk was voor de evacuatie van de straat.
Zijn lief liet zich echter niet zomaar uit het veld slaan. Zij boog zich over het probleem. Eerst kwam de ducttape tevoorschijn. Daarna werden nieuwe stofzakken geprobeerd. Ook andere mogelijke oorzaken passeerden de revue. De stofzuiger werd aan een grondig onderzoek onderworpen, waarbij menig technisch specialist inmiddels waarschijnlijk een factuur van drie cijfers had geschreven.
Maar de fluitconcerten gingen door.
Pieter keek toe. Hij dacht mee. Hij leverde commentaar. En vermoedelijk deed hij nog een paar voorstellen die de technische vooruitgang niet onmiddellijk dichterbij brachten.
Zijn lief bleef zoeken.
Want als iets niet werkt, moet je niet harder aan hetzelfde trekken. Dan moet je anders kijken.
En toen gebeurde het.
Ze pakte een stevig, lang koord. Geen touwtje dat toevallig uit de brievenbus hing, hoewel dat in sommige huishoudens ongetwijfeld ook al eens tot een creatieve oplossing heeft geleid. Nee, een serieus koord, van het type waarmee je desnoods een kleine zeilboot aan de kade vastlegt.
Aan de ene kant maakte ze het vast aan het handvat van de stofzuiger. De andere kant bevestigde ze aan de stofzuigerstang.
Klaar.
Het effect was verbluffend. Pieter hoefde de stofzuiger niet langer met de slang vooruit te trekken. Het koord deed het werk. En doordat zijn lief ook de inmiddels ontstane gaatjes, waarlangs valse lucht werd aangezogen, vakkundig had gedicht, verdween eindelijk die irritante fluittoon.
De stofzuiger deed weer waarvoor hij ooit was aangeschaft: stofzuigen. Zonder concert. Zonder toegift. Zonder dat Nacho zich onder de bank hoefde te verschansen met de stille hoop dat de wereld snel weer normaal zou worden.
Pieter keek naar het resultaat en voelde zijn trots groeien. Niet alleen omdat de stofzuiger weer naar behoren functioneerde, maar vooral omdat zijn lief met een combinatie van geduld, inventiviteit en praktisch inzicht een probleem had opgelost waar het huishouden al dagenlang hinder van ondervond.
En dat met een touwtje.
Natuurlijk zijn er mensen die voor zoiets onmiddellijk een nieuwe stofzuiger bestellen. Of een monteur bellen. Of op internet een filmpje bekijken van een man die in twintig minuten uitlegt hoe je in drie minuten een slang vervangt, waarna je twee uur bezig bent om de juiste schroevendraaier te vinden.
Allemaal prima.
Maar soms zit de oplossing niet in een nieuwe aankoop. Soms moet je gewoon even goed kijken naar wat je al hebt. Een beetje nadenken, iets uitproberen en vooral niet te snel opgeven.
Dat geldt trouwens niet alleen voor stofzuigers.
Ook in het leven lopen we weleens te trekken aan iets wat niet vooruit wil. We mopperen, proberen hetzelfde nog eens en hopen dat het probleem vanzelf verdwijnt. Terwijl er misschien iemand naast ons staat die met een frisse blik ineens ziet wat wij over het hoofd hebben gezien.
Pieter heeft zo iemand thuis.
Zijn lief bewijst hem regelmatig dat inventiviteit niet zit in dure apparaten of ingewikkelde oplossingen, maar in de bereidheid om te blijven zoeken. En in de kunst om iets eenvoudigs te bedenken waar een ander niet op komt.
Dus ja, Pieter is trots op zijn lief.
En Nacho? Die is vooral opgelucht.
Want de stofzuiger mag dan nog steeds zijn gevreesde verschijning maken in de woonkamer, hij fluit tenminste niet meer. De beagle kan weer rustig liggen dromen over wandelingen, lekkere luchtjes en het veroveren van een onbeheerd koekje.
En Pieter?
Die heeft een stofzuiger die het weer doet, een hond die niet meer vlucht en een lief dat opnieuw heeft bewezen dat ze goud waard is.
Met één klein koordje heeft ze drie huishoudelijke problemen opgelost.
En Pieter weet nu één ding zeker: als er ooit een ruimtevaartprogramma komt dat met een beperkt budget naar Mars wil, dan hoeft Nederland niet verder te zoeken naar een ingenieur.
Die zit gewoon thuis. Naast de stofzuiger. Met een touwtje in haar hand.
Sommige mensen hebben twee rechterhanden. Pieters lief heeft er blijkbaar ook nog een gouden stel hersens bij.
En dat is nou precies waarom Pieter haar zo hoog heeft zitten.
