De pompoenpolitiek van Mijnsheerenland

Pieter Pottenkijker heeft het al vaker vastgesteld: wie de mensheid wil doorgronden, hoeft niet per se naar Den Haag, Brussel of een of ander internationaal congres waar heren in dure pakken elkaar met ernstige gezichten vertellen dat ze het roerend oneens zijn. Nee, waarde lezer, soms volstaat een tochtje naar de Stougjesdijk in Mijnsheerenland.

Want daar, onderaan de dijk, voltrekt zich ieder najaar een wonderlijk schouwspel dat de wetenschap vermoedelijk nog jarenlang zal bezighouden.

De bladeren kleuren goud, de wind blaast over de Hoeksche Waard en boerin Schelling heeft haar oogst uitgestald. Een feest voor het oog, een zegen voor de moestuinliefhebber en een regelrechte bedreiging voor iedereen die meent dat pompoenen uitsluitend geschikt zijn voor soep, Halloween of een dieet met een nogal uitgesproken oranje karakter.

Maar dit jaar heeft de boerin twee bijzondere krachten aan haar personeelsbestand toegevoegd: Gerrit en Geert.

Twee vogelverschrikkers van uitzonderlijk kaliber.

Gerrit draagt een strooien hoed en trekt zijn bretels aan alsof hij zojuist is benoemd tot inspecteur-generaal van de pompoenbewaking. Geert heeft gekozen voor een hippe pet en kijkt met de zelfverzekerdheid van een man die zijn pensioen al ruimschoots heeft veiliggesteld.

Hun opdracht is eenvoudig: houd de wacht!

Dat klinkt overzichtelijk. Je hoeft er niet voor gestudeerd te hebben en een cursus strategisch management lijkt evenmin noodzakelijk. Je staat bij de oogst, kijkt een beetje streng en verjaagt zo nodig een brutale kraai.

Maar ja, dan moet je natuurlijk niet Gerrit en Geert hebben.

Die zijn namelijk vooral druk met het bespreken van de voorbijgangers op de dijk.

‘Heb je die reuzenpompoen gezien, helemaal rechts?’ fluistert Gerrit. ‘Die krijgt van de boerin extra water. Dat kan niet anders. Pure vriendjespolitiek!’

Geert knikt instemmend. ‘Je hebt gelijk, Gerrit. Sommige pompoenen zijn nu eenmaal meer gelijk dan andere.’

Pieter noteert deze uitspraak onmiddellijk in zijn denkbeeldige archief van maatschappelijke misstanden. Zelfs tussen de groenten is kennelijk sprake van ongelijke kansen. De ene pompoen krijgt een bescheiden scheutje water, terwijl de andere vermoedelijk dagelijks een wellnessbehandeling ondergaat, inclusief hydromassage en een voedzaam praatje van de boerin.

Maar dan komt Geert met een heel ander probleem.

‘Zeg, Gerrit, heb jij ook het idee dat onze broeken gekrompen zijn?’

Hij kijkt bezorgd naar zijn oranje achterwerk, dat zich met steeds minder succes aan de wetten van de textielindustrie lijkt te houden.

‘Mijn broek zit zo strak dat ik bij de eerste herfststorm vermoedelijk als een menselijke kurk door de Hoeksche Waard word gelanceerd.’

Gerrit haalt zijn schouders op.

‘Dat heet tegenwoordig mode, Geert. High fashion! En bovendien: vanaf hier hebben we het beste uitzicht.’

Pieter begrijpt onmiddellijk dat hier sprake is van een diepgeworteld maatschappelijk verschijnsel. Wie eenmaal een uniform heeft aangetrokken, een functie bekleedt of op een strategisch bankje is neergezet, kan zomaar het gevoel krijgen dat hij boven de werkelijkheid verheven is.

Zelfs als zijn broek op springen staat.

En terwijl onze twee bewakers zich buigen over hun garderobeproblemen, voltrekt zich beneden hen een ontwikkeling die de nationale veiligheidsdiensten vermoedelijk over het hoofd zouden zien.

Op het bankje liggen de pompoenen keurig op een rij. Van klein naar groot, alsof de boerin een sollicitatiegesprek voor het Koninklijk Huis heeft georganiseerd.

Maar schijn bedriegt.

De kleinste pompoen heeft namelijk een plan.

‘Nog even wachten,’ fluistert hij tegen zijn collega’s. ‘Zodra de boerin de trekker start, geven we elkaar een duwtje. Dan rollen we het erf af, de dijk over en de vrijheid tegemoet!’

Een revolutionair complot in de groentewereld.

Pieter ziet het al voor zich: een oranje stoet die zich niets aantrekt van rang, stand of omvang. Geen onderscheid tussen kleine en grote pompoenen, geen voorkeursbehandeling voor exemplaren met een indrukwekkend gewicht. Gewoon allemaal rollen, ieder in zijn eigen tempo, richting een toekomst zonder kruiwagen.

De Pompoen-Polonaise is geboren!

Of het plan slaagt, vermeldt de overlevering niet. Misschien staan Gerrit en Geert nog altijd op hun post. Misschien zijn de pompoenen inmiddels aan hun grote ontsnapping begonnen. En misschien heeft boerin Schelling ondertussen ontdekt dat het bewaken van een oogst toch iets meer vraagt dan twee heren met een modieuze pet en een broek met ambitie.

Maar één ding staat voor Pieter vast.

Wie alleen maar naar de buitenkant kijkt, mist soms het grootste avontuur.

Achter een strooien hoed kan een filosoof schuilgaan. Onder een hippe pet kan een maatschappijkritisch denker zitten. En in een ogenschijnlijk doodgewone pompoen kan zomaar een vrijheidsstrijder huizen.

Dus mocht u binnenkort over de Stougjesdijk rijden en beneden een paar oranje heren zien staan, kijk dan gerust even goed.

Maar pas op!

Want voor u het weet, heeft u niet alleen een pompoen bewonderd, maar bent u ongewild getuige geworden van een staatsgreep in de moestuin.

En dan weet u één ding zeker: zelfs in Mijnsheerenland is het leven nooit helemaal pompoenpit.

Met een herfstige knipoog van uw reporter en chroniqueur Pieter Pottenkijker, die na dit onderzoek ernstig overweegt zijn eigen broekriem wat losser te zetten.

Eén reactie

Geef een reactie