
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter is een citrofiel.
Dat klinkt als een aandoening waarvoor je bij de huisarts een verwijsbrief naar de afdeling Franse Autogeschiedenis zou verwachten. Maar wees gerust: het is niet besmettelijk, al is de kans groot dat je er na een ritje met Pieter zelf ook mee besmet raakt.
Pieter heeft iets met Citroën. Met de eigenzinnige vormen, de Franse nonchalance, de heerlijke vering en het onnavolgbare vermogen om van autorijden een belevenis te maken. Waar anderen een auto zien als een vervoermiddel van A naar B, ziet Pieter een Citroën als een rijdend stukje levensfilosofie.
En die liefde begon bij Roggeveen & Van Zwienen in Capelle aan den IJssel. Het garagebedrijf waar Pieter zijn eerste 2CV kocht. Later werd dat Auto Roggeveen en tegenwoordig maakt het bedrijf deel uit van Witte Brug in Rotterdam.
Maar voor Pieter blijft het vooral de plek waar een jongensdroom op vier wielen werkelijkheid werd.
Zijn eerste Eend was een Charleston. Een auto met karakter, een dak dat kon openklappen en een uitstraling die het midden hield tussen een vrolijke Franse boerendochter en een charmante dame die zojuist uit een Parijse film was gestapt.
En reizen kon je ermee!
Het hele gezin ging in die Charleston op vakantie naar Frankrijk. Je had geen adaptieve cruisecontrol, geen navigatiesysteem dat met een opgewekte vrouwenstem meldde dat je linksaf moest en al helemaal geen scherm waarop je kon zien hoeveel procent van je batterij nog beschikbaar was.
Je had een stuur, een versnellingspook, een dak dat open kon en een motor die zijn best deed. Meer had een mens eigenlijk niet nodig.
Nou ja, wat bagageruimte misschien. En een beetje geduld. Maar geduld was in een Eend geen deugd, het was een standaarduitrusting.
Jaren verstreken. Er kwamen andere auto’s, maar ze waren allemaal van Citroën en allemaal afkomstig van Roggeveen. De liefde bleef dus keurig binnen de familie.
Tot Adri, Pieters lief, op een dag eveneens een 2CV als tweede auto kreeg.
Deze Eend had een harde top. Dat leek een voordeel. Geen gedoe met een stoffen dak, lekker stevig en waarschijnlijk ook geschikt om een bescheiden regenbui te trotseren zonder dat de inzittenden onmiddellijk veranderden in een drijvend gezelschap.
Alleen was dat dak nogal enthousiast afgekit. En toen Adri op de snelweg het dak opende om eens heerlijk van een ritje te genieten, besloot het dak kennelijk dat het tijd was voor een zelfstandige carrière.
Met een ferme ruk verdween het van de auto. Achter de auto. Op de snelweg.
Jawel, beste mensen. Adri reed plotseling met een open dak, maar dan op een manier die zelfs de meest optimistische cabrioletliefhebber niet had voorzien.
Gelukkig reed er een bekende achter haar. Die kon het dak redden en daarmee vermoedelijk ook voorkomen dat het Nederlandse snelwegverkeer plotseling een nieuw verkeersbord nodig had: Pas op, vliegende dakdelen.
Of de dakconstructie ooit nog volledig over dit avontuur heen is gekomen, vermeldt de familiegeschiedenis niet. Maar dat de liefde voor Citroën er niet onder geleden heeft, staat buiten kijf.
Want Pieter rijdt nog steeds Citroën. Vanwege de vering, die kuilen behandelt alsof het onschuldige suggesties in het wegdek zijn. Maar zeker ook vanwege de service van de familie Roggeveen en hun medewerkers. Een garage waar niet alleen auto’s worden verkocht, maar waar ook relaties ontstaan en blijven bestaan.
Neem Jan. Die begon ooit op zaterdag als autopoetser en heeft zich inmiddels opgewerkt tot topverkoper bij het bedrijf, tegenwoordig Witte Brug. Dat is nog eens doorgroeien! Van poetsdoek naar verkoopgesprek, zonder onderweg het contact met de praktijk te verliezen.
Pieter houdt daarvan. Van mensen die hun vak verstaan en begrijpen dat achter iedere auto iemand zit met wensen, herinneringen en soms een dak dat dringend opnieuw moet worden vastgezet.
En nu begint het opnieuw te kriebelen.
Wanneer de grote auto straks niet meer nodig is, of wanneer Adri een tweede auto kan gebruiken, denkt Pieter serieus na over de aanschaf van een nieuwe Eend.
Niet zomaar een Eend, maar de elektrische 2CV die Citroën als concept heeft gepresenteerd. Het plan is om daar in 2028 een productiemodel uit voort te laten komen. De genoemde prijs van ongeveer 15.000 euro maakt het vooruitzicht voor Pieter alleen maar aantrekkelijker, al moeten prijs en specificaties van een eventuele productieversie natuurlijk nog worden afgewacht.
Een elektrische Eend! De gedachte alleen al brengt Pieter in een toestand waarbij zijn hart sneller klopt dan de elektromotor van menig moderne stadsauto.
Stel je voor: de nostalgische uitstraling, het vrolijke karakter en het dak open, terwijl je geruisloos door het Franse landschap rijdt. Geen benzinegeur, wel dat heerlijke gevoel van vrijheid. En hopelijk een dakconstructie die niet langer ambities heeft om zelfstandig de Route du Soleil te verkennen.
Pieter ziet het al helemaal voor zich.
Zijn lief naast hem, de zon op het gezicht, de Franse wegen voor zich en ergens onderweg een terras waar ze kunnen neerstrijken voor een café crème.
Misschien is het pure nostalgie. Misschien is het de behoefte aan eenvoud in een wereld waarin auto’s steeds meer op rijdende computers lijken. Met software-updates, rijstrookassistentie, digitale assistenten en waarschijnlijk binnenkort een auto die vraagt of je emotioneel klaar bent om naar de supermarkt te vertrekken.
Pieter wil gewoon rijden. Genieten. En af en toe het dak openzetten, zonder dat het achter hem aan een eigen leven begint.
Want de 2CV was nooit zomaar een auto. Het was een uitnodiging om het leven niet ingewikkelder te maken dan nodig is. Om onderweg te genieten, ook als je niet als eerste aankomt. En om te ontdekken dat karakter soms belangrijker is dan vermogen.
Misschien is dat precies waarom de Eend na al die jaren nog steeds tot de verbeelding spreekt.
Pieter heeft zijn oog alweer laten vallen op een nieuwe liefde. Een oude bekende in een modern jasje.
En mocht hij straks daadwerkelijk met die elektrische Eend bij Witte Brug verschijnen, dan weet Jan wat hem te doen staat.
Niet alleen de auto verkopen. Ook het dak controleren. Twee keer.
Want sommige liefdes zijn tijdloos. Zelfs als ze tegenwoordig aan de stekker moeten.
