
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter huivert. En dat wil wat zeggen. De man heeft in zijn leven menig beleidsnota overleefd, vergaderingen bijgewoond waarbij zelfs de koffie spontaan afkoelde en bestuurlijke mistbanken getrotseerd waar een gemiddelde radarinstallatie nog een puntje aan kon zuigen. Maar nu voelt hij een rilling over zijn rug lopen.
Halloween komt eraan!
En niet zomaar Halloween. Nee, in Capelle aan den IJssel hebben ze in Schollevaar iets bedacht waar zelfs Dracula zijn agenda voor vrijmaakt: Scholloween!
Pieter kijkt eens voorzichtig op de kalender. Nog even en het is zover. De pompoenen komen uit de kast, spinnenwebben worden met militaire precisie over voordeuren gedrapeerd en hier en daar verschijnt een skelet dat verdacht veel lijkt op de buurman na een avondje doorzakken.
Maar Schollevaar pakt het serieus aan. Er zijn dit jaar al 64 spookhuizen aangemeld! Vierenzestig! Dat zijn vierenzestig adressen waar je niet zomaar aanbelt zonder eerst even te controleren of je levensverzekering nog geldig is.
En het mooie is: het zijn geen spookhuizen waar je tegen betaling een uur lang wordt achtervolgd door een acteur met een kettingzaag. Nee, het zijn gewone huizen van gewone wijkbewoners die voor één avond hun voordeur omtoveren tot de toegangspoort naar het rijk der duisternis. Althans, dat hopen ze. Want bij sommige huizen is een verkeerd afgestelde rookmachine al voldoende om de hele straat in een mistbank te veranderen waar zelfs de brandweer de weg kwijtraakt.
Op vrijdag 30 oktober is het zover: trick-or-treat!
Kinderen trekken verkleed door de wijk, van snoephuis naar snoephuis. Heksen, vampiers, skeletten en andere schepsels die normaal gesproken alleen na middernacht in slechte horrorfilms verschijnen, verzamelen snoep alsof hun leven ervan afhangt.
Pieter ziet het al voor zich. Een dreumes van vier, vermomd als duiveltje, belt aan bij een voordeur waar een levensgrote griezel hangt. De deur gaat langzaam open. Een afgrijselijk gegrom klinkt uit de duisternis. Twee rode ogen lichten op.
En dan klinkt er een vriendelijk stemmetje: ‘Wil je een snoepje, lieverd?’
Het duiveltje kijkt omhoog en roept: ‘Nee, dank u. Ik kom alleen voor de Haribo.’
De horror is compleet.
Ook voor ouders en grootouders is Scholloween een belevenis. Want wie met zijn (klein-)kinderen wil griezelen, moet hier eigenlijk gewoon bij zijn. Je hoeft niet naar een duur pretpark, geen kaartje voor een commerciële angstfabriek te kopen en ook geen uren in de file te staan achter een auto met een gezin dat dezelfde bestemming heeft gekozen.
Je stapt gewoon de wijk in.
En voor je het weet, loop je achter een eenhoorn aan, struikel je bijna over een zombie en word je ingehaald door een heks op gymschoenen. Dat laatste is overigens geen fantasie. De moderne heks heeft allang ontdekt dat een bezemsteel niet bepaald comfortabel zit en bovendien een beroerd vervoermiddel is als je ook nog boodschappen moet doen.
Wie zelf wil meedoen, kan trouwens nog een bijdrage leveren. Versier je huis, meld je aan als snoephuis en maak van Schollevaar één groot griezelfestijn. Aanmelden kan tot en met 24 oktober. En wie denkt dat zijn voordeur daarvoor niet eng genoeg is, onderschat de mogelijkheden van een vuilniszak, een paar lampjes en een flinke dosis fantasie.
Bovendien hoeft het allemaal niet perfect. Een zelfgeknipt spooklaken kan minstens zo effectief zijn als een professionele animatronic die duizenden euro’s kost. Soms is een wiebelende kartonnen vampier zelfs enger dan een levensechte graaf Dracula. Zeker wanneer die vampier met plakband aan de regenpijp hangt en bij windkracht drie onverwacht de buren aanvalt.
Maar achter al dat gegil, die snoepzakken en de kunstmatig aangebrachte bloedspatten schuilt iets wat Pieter eigenlijk nog veel mooier vindt.
Scholloween wordt gemaakt door bewoners.
Mensen die hun huis versieren, snoep inkopen, materialen verzamelen, activiteiten organiseren en samen iets neerzetten voor hun wijk. Vrijwilligers die tijd en energie steken in een feest waarvan vooral kinderen de sterren zijn. Sinds 2023 groeit het initiatief uit tot een steeds groter evenement, met naast de snoeproute ook een griezeltocht in het Schollebos.
Dat gebeurt niet vanzelf. Daar zitten mensen achter die hun handen uit de mouwen steken en begrijpen dat een fijne wijk meer nodig heeft dan stenen, straten en parkeerplaatsen.
Een wijk wordt pas echt levendig wanneer mensen hun voordeur opendoen. Letterlijk én figuurlijk.
En misschien is dat wel het mooiste aan Scholloween. Achter ieder spookhuis staat gewoon een buurman of buurvrouw. Achter ieder snoepje zit iemand die moeite heeft gedaan. En achter ieder kind dat met grote ogen naar een griezel kijkt, staat een volwassene die even vergeet hoe druk het leven verder is.
Dus, beste Schollevaarbewoners, laat de spinnenwebben maar komen. Haal de pompoenen tevoorschijn en geef de buren de schrik van hun leven. Maar vergeet vooral niet om de deur open te doen.
Pieter gaat zich ondertussen voorbereiden. Hij oefent alvast zijn angstaanjagende blik voor de spiegel. Adri kijkt hem aan en vraagt of hij zich niet lekker voelt.
‘Nee,’ zegt Pieter plechtig. ‘Ik bereid me voor op Scholloween.’ ‘O,’ zegt Adri. ‘Ik dacht dat je gewoon weer eens naar jezelf zat te kijken.’ Pieter huivert opnieuw. Sommige griezels wonen namelijk gewoon thuis.
En voor wie nog twijfelt: 30 oktober is de avond waarop Schollevaar gaat spoken. Scholloween: je moet erbij zijn, anders mis je de boot. Of beter gezegd: de bezem!
