Pieter is gehoord!

Pieter heeft nieuws.

En niet zomaar nieuws. Nee, nieuws dat per brief is bezorgd, keurig voorzien van een gemeentelijk kenmerk, een dagtekening en een onderwerp waar menig fietser spontaan een vreugdesprongetje van maakt.

Werk aan fietspaden en voetpaden in het Schollebos.

Jawel, beste daglichtlezers. De gemeente Capelle aan den IJssel heeft van zich laten horen!

Op 1 oktober schreef Pieter over de fiets- en wandelpaden in het Schollebos. Over de kuilen, de scheuren, de plassen die inmiddels groot genoeg leken om er een gemeentelijke visvergunning voor aan te vragen. En over de vraag waarom de aangekondigde opknapbeurt zich zo weinig haastig liet zien.

Pieter vroeg zich af wanneer het Schollebos eindelijk aan de beurt zou zijn. En kijk eens aan. Op 15 oktober viel er een brief in zijn brievenbus.

Nu zou Pieter natuurlijk onmiddellijk kunnen concluderen dat zijn vlammende proza op het gemeentehuis met rode oortjes is gelezen. Dat een ambtenaar bij het ontbijt zijn column heeft ontdekt, zich bijna verslikte in de koffie en vervolgens met de kreet ‘Die fietser heeft een punt!’ het hele gemeentelijke apparaat in beweging heeft gezet.

Pieter sluit niets uit. Hij is per slot van rekening een man van de verbeelding. Maar hij is óók een man van de redelijkheid. Want hij begrijpt heel goed dat je niet op maandag een brief ontvangt en op dinsdag een compleet nieuw fietspad onder je banden hebt liggen. Daar gaat voorbereiding aan vooraf. Planningen moeten worden gemaakt, werkzaamheden afgestemd, aannemers geregeld en materialen besteld. En waarschijnlijk zijn er nog minstens zeven andere zaken die Pieter niet kent, maar die in de gemeentelijke wereld even onmisbaar zijn als een bel op een fiets.

Dus nee, Pieter gaat niet beweren dat zijn column de oorzaak is van deze ontwikkeling.

Maar dat hij zich gehoord voelt? Reken maar!

En soms is dat ook al heel wat.

Vier paden krijgen een tweede jeugd

De gemeente laat weten dat vanaf maandag 26 oktober tot en met vrijdag 27 november wordt gewerkt aan het asfalt van vier paden in het Schollebos: het Hazenpad, het Hermelijnpad, het Konijnenpad en het Bosmuizenpad.

Het beschadigde asfalt wordt verwijderd en vervangen. Ook worden werkzaamheden uitgevoerd om de kwaliteit en veiligheid van de fiets- en voetpaden op peil te houden.

Pieter heeft de brief tweemaal gelezen.

Niet omdat hij de inhoud niet begreep, maar omdat hij na de eerste lezing even moest controleren of hij niet per ongeluk een brief van de gemeente Wandel- en Fietsparadijzen had ontvangen.

Vier paden! Nieuw asfalt! Werkzaamheden met een begin- én einddatum!

Pieter voelde zowaar de neiging om zijn fiets alvast een wasbeurt te geven. Je weet immers maar nooit wanneer je ineens over een fatsoenlijk fietspad mag rijden. Dan wil je als fietser toch een beetje representatief voor de dag komen.

De werkzaamheden worden in twee fasen uitgevoerd. Van 26 oktober tot en met 11 november zijn onder meer het Hermelijnpad, Konijnenpad en Bosmuizenpad aan de beurt. Van 12 tot en met 27 november volgen de werkzaamheden aan de vier genoemde paden.

Dat betekent tijdelijk afsluitingen, omleidingen en hier en daar wat geluidsoverlast. Ook het werkverkeer kan voor extra drukte zorgen.

Dat is natuurlijk niet ideaal voor wie graag ongestoord door het bos wandelt of fietst. Maar Pieter is bereid daarvoor begrip op te brengen. Sterker nog: hij vindt het verstandig dat de gemeente vooraf uitlegt wat er gaat gebeuren, wanneer dat gebeurt en welke gevolgen bewoners en bezoekers daarvan kunnen ondervinden.

Want kijk, dát is nu precies waar hij in zijn vorige Daglicht aandacht voor vroeg. Niet dat alles altijd onmiddellijk klaar moet zijn. Wel dat inwoners weten waar ze aan toe zijn.

Een brief doet wonderen

Pieter heeft weleens gedacht dat communicatie in het openbaar bestuur een beetje lijkt op fietsen met een lekke band. Je kunt nog zo hard trappen, maar als de verbinding tussen bestuur en inwoner niet deugt, kom je uiteindelijk toch niet lekker vooruit.

Een brief als deze helpt dan. Hij geeft duidelijkheid, maakt verwachtingen concreet en voorkomt dat inwoners zelf allerlei verklaringen bij elkaar moeten fantaseren. Al blijft Pieter natuurlijk altijd bereid om daarbij een handje te helpen.

Zo zou hij bij de aankondiging van werkzaamheden met plezier een aanvullende gemeentelijke folder willen schrijven met de titel: ‘Hoe overleef ik vier weken zonder mijn favoriete fietspad, en waarom is dat uiteindelijk goed voor mijn humeur?’

Met praktische tips als: neem een omweg, volg de borden en probeer niet met uw fiets door een vers aangelegde asfaltlaag te rijden, hoe aantrekkelijk die er ook bij ligt.

Vooral die laatste tip lijkt Pieter van groot belang.

De gemeente meldt bovendien dat het pannenkoekenhuis, de Sparta Cricket Club en de manege bereikbaar blijven. Ook de herfstspeurtocht in het Schollebos gaat door, al duurt die vanwege de werkzaamheden dit jaar twee weken, van 16 oktober tot en met 1 november.

Kortom: het Schollebos gaat niet op slot. Het krijgt een onderhoudsbeurt. En daar kan Pieter alleen maar blij van worden.

En nu?

Nu wacht Pieter rustig af. Hij legt zijn column niet naast de gemeentelijke brief om te controleren wie er nu eigenlijk gelijk heeft gekregen. Daar wordt geen fietspad rechter van en geen inwoner gelukkiger.

Hij is vooral blij dat er iets gaat gebeuren.

Het Schollebos is immers veel meer dan een verzameling bomen met daartussen wat asfalt. Het is een plek waar mensen bewegen, ontspannen, elkaar ontmoeten en even ontsnappen aan de drukte van alledag. Ouderen wandelen er, kinderen speuren er naar herfstschatten, honden snuffelen er hun dagelijkse krant bij elkaar en fietsers proberen er zonder kleerscheuren van A naar B te komen.

Dat vraagt om goed onderhoud. En om aandacht voor de mensen die er gebruik van maken.

Pieter wil de gemeente daarom graag een compliment geven. Niet omdat hij vindt dat iedere hobbel met een applaus moet worden beloond, maar omdat het goed is om ook te benoemen wanneer er iets gebeurt waar inwoners blij van worden.

Kritiek leveren is soms nodig. Waardering uitspreken hoort daar net zo goed bij.

En misschien is dat wel de belangrijkste boodschap van dit Daglicht: een betrokken inwoner en een gemeente hoeven helemaal geen tegenstanders te zijn. Ze kunnen elkaar juist helpen om Capelle een beetje mooier, veiliger en prettiger te maken.

De inwoner vertelt wat hij ziet en ervaart. De gemeente legt uit wat mogelijk is en wat ervoor nodig is. En als er iets verandert, houden ze elkaar op de hoogte.

Zo eenvoudig zou het moeten zijn. Al weet Pieter ook wel dat eenvoud in gemeenteland soms een ingewikkeld traject is. Maar vandaag telt vooral het goede nieuws.

Vanaf 26 oktober gaat er gewerkt worden aan de paden in het Schollebos.

Pieter heeft zijn fiets alvast uit de schuur gehaald. Hij heeft de banden opgepompt en de bel getest. Die doet het nog.

En mocht hij straks over het vernieuwde asfalt rijden, dan zal hij ongetwijfeld even glimlachen.

Niet omdat hij denkt dat de gemeente speciaal voor hem aan het werk is gegaan. Maar omdat hij als inwoner iets heeft aangekaart, vervolgens duidelijkheid heeft gekregen en nu ziet dat er daadwerkelijk iets staat te gebeuren. En dat voelt goed.

Dus beste gemeente Capelle aan den IJssel: dank voor de brief. Dank voor de duidelijkheid. En vooral: succes met de werkzaamheden!

Pieter zal de voortgang met belangstelling volgen. Niet met een meetlint in de ene hand en een rode pen in de andere, maar met de gezonde nieuwsgierigheid van een inwoner die graag ziet dat zijn gemeente in beweging blijft.

En wie weet? Als straks de laatste hobbel is verdwenen, fietst Pieter misschien wel zo soepel door het Schollebos dat hij spontaan een extra rondje maakt. Gewoon, omdat het kan. Al zal hij voor de zekerheid de gemeentelijke brief bewaren.

Je weet maar nooit wanneer je nog eens wilt controleren of het asfalt op tijd is uitgehard.

Pieter

Pieters’ Daglicht over Denkdingen – waar een kritische noot ook plaatsmaakt voor een vrolijk zonnetje.

Geef een reactie