
Pieters Daglicht over Denkdingen
Pieter tuurt naar een oude luchtfoto. Hij herkent straten, huizen, een school en vooral een stukje van zijn eigen geschiedenis. Schollevaar, ergens tussen zandvlakte en woonwijk. Een plek waar de bouwkranen nog hoog in de lucht steken en waar de toekomst met bakstenen, dakpannen en een flinke hoeveelheid bouwstof in elkaar wordt geflanst.
En daar, aan de Waldhoorn, begon in 1980 zijn Capelse avontuur.
Pieter was een van de eerste bewoners. Nou ja, een van de eerste bewoners van een huis dat daadwerkelijk bewoonbaar was. Want in die tijd kon je niet overal zomaar een rondje wandelen zonder het risico te lopen dat je via een vers gegraven bouwput rechtstreeks in de toekomstige riolering belandde.
Hij woonde daarvoor met zijn lief in een etagewoning aan de Edmond Hellenraadstraat in Alexanderpolder. Inmiddels waren ze papa en mama geworden en hadden ze bovendien een elfjarige pleegzoon in huis. Twee kinderen? Nou ja, de jongste moest nog leren praten, de oudste had dat waarschijnlijk al aardig onder de knie en daartussenin moesten papa en mama vooral zorgen dat beiden voldoende aandacht, liefde en eten kreeg.
Een tuin was dus geen overbodige luxe. Eerder een eerste levensbehoefte.
En kijk, daar lag Schollevaar! Een huis met een tuin, ruimte voor kinderen en de belofte van een nieuwe wijk. Pieter hoefde niet lang na te denken. De verhuisdozen konden worden gevuld. De planten mochten mee. En wie weet zou er ooit zelfs gras groeien.
Van zandbak naar samenleving
Op de luchtfoto is het prachtig te zien. Een deel van Schollevaar staat al fier overeind, terwijl elders de bouw nog in volle gang is. De Waldhoorn is herkenbaar en linksonder prijkt zelfs basisschool De Contrabas. Een herkenningspunt dat voor Pieter extra betekenis heeft. Zijn kinderen Patrick en Jitske gingen er naar school.

En wie goed kijkt, ziet eigenlijk meer dan huizen en straten. Je ziet een wijk ontstaan. Een verzameling stenen die langzaam een gemeenschap wordt.
Pieter kende Capelle trouwens al voordat hij zijn intrek nam in Schollevaar. Samen met onder anderen Ad van der Kreeke van D66 zat hij in het bestuur van het Jongeren Advies Centrum, het JAC. Dat was ooit gevestigd aan de Kanaalweg en verbleef korte tijd in een voormalige boerderij aan de Capelseweg. Daar zit inmiddels al jarenlang Chinees restaurant Fongshou.
Van jongerenwerk naar gezinsleven, van een etage naar een tuin. Het leven neemt soms verrassende afslagen. En bij Pieter zou het daar niet bij blijven.
De kelder waar de politiek begon
In de kelder van De Contrabas bracht het gezin heel wat uurtjes door. Pieter was namelijk bestuurslid geworden van de buurtgroep Schollevaar, een initiatief waaraan onder anderen zijn lief Adri en de inmiddels overleden Edithta van Veen hun energie gaven. Ook Cor de Bruijn was van de partij.
Er werden kledingbeurzen gehouden, tentoonstellingen georganiseerd, Antilliaanse avonden gevierd en kinderdisco’s op touw gezet. Bij die laatste activiteit was het zaak dat de volwassenen hun gehoorapparaat niet te hoog afstelden. De decibellen konden er namelijk voor zorgen dat zelfs de bouwkranen buiten spontaan begonnen te swingen.
Ook was er de tentoonstelling “Natuur je buur”. Een mooi idee: mensen bij elkaar brengen, kinderen laten ontdekken en bewoners laten ervaren dat een wijk meer is dan een postcode met een voordeur.
Maar juist in die kelder werd ook de basis gelegd voor Pieters politieke loopbaan.
Tijdens een bijeenkomst kreeg hij het stevig aan de stok met Dienny Kroos-van der Meij, destijds voorzitter van de gemeentelijke commissie Welzijn. Aanleiding was een subsidieaanvraag. Pieter vond dat het anders moest. Dienny had een helder advies: als hij het beter wist, moest hij maar zorgen dat hij op háár stoel terechtkwam.
Pieter antwoordde met woorden die niet direct geschikt waren voor een folder over verbindend leiderschap: ‘Ik zal je hebben, kreng!’
En zo geschiedde.
Pieter werd lid van D66 Capelle en belandde in 1986 in de gemeenteraad. Van 1994 tot 1998 zat hij samen met John Tammel, eveneens een Schollevaarbewoner, en Arie van Wijngaarden van AvW Vakpers in het college van burgemeester en wethouders. En wie zat daar inmiddels ook? Juist, Dienny. De voormalige politieke tegenstander was een zeer gewaardeerde vriendin geworden.
Het leven heeft soms een wonderlijk gevoel voor humor. Zelfs een subsidieconflict kan eindigen in samenwerking en vriendschap.
Dienny overleed in 2023. Pieter denkt met warmte aan haar terug.
Vijftig jaar Schollevaar
Na de Waldhoorn volgde de Erasmustuin, bij begraafplaats Schollevaar. In 1998 verhuisde Pieter naar het Ringvaartpark, aan de rand van de wijk. In 2027 viert Schollevaar zijn vijftigjarig bestaan. Pieter heeft dan bijna een halve eeuw wijkgeschiedenis in zijn persoonlijke rugzak zitten.
Dat is heel wat zand, stenen, vergaderingen, kinderdisco’s, politieke discussies en herinneringen.
Maar vooral is het een verhaal over mensen die samen iets opbouwen. Niet alleen woningen, maar ook contacten, initiatieven, vriendschappen en een gevoel van thuishoren.
Want een wijk wordt niet vanzelf een gemeenschap. Daar zijn mensen voor nodig die de handen uit de mouwen steken, soms botsen, af en toe mopperen en uiteindelijk toch samen verdergaan.
Pieter kijkt nog eens naar de oude luchtfoto. De bouwputten zijn verdwenen, de bomen gegroeid en de kinderen van toen zijn volwassen geworden.
Wat blijft, is de herinnering aan hoe het begon. En de wetenschap dat je soms eerst flink ruzie moet maken om later samen aan dezelfde bestuurstafel te belanden. Al is dat natuurlijk geen officieel advies voor de komende bewonersvergadering.
Pieter zou zeggen: ‘Begin maar gewoon met een kop koffie. Dat scheelt een hoop subsidieaanvragen.’
