
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Schollevaar bestaat vijftig jaar. Een halve eeuw wonen, werken, spelen, mopperen op de gemeente en klagen over parkeerplaatsen. Want laten we eerlijk zijn: een wijk zonder parkeerproblemen is als een huisarts zonder patiënten. Je kunt er wel van dromen, maar je moet het nog tegenkomen.
Pieter kwam in 1980 naar Schollevaar. De wijk was nog volop in aanbouw en de toekomst rook naar vers beton, natte specie en optimistische projectontwikkelaars. Er moesten huizen komen, scholen, winkels en natuurlijk een huisarts. Want bij alle grootse plannen voor een nieuwe wijk is er één ding dat beleidsmakers weleens vergeten: mensen worden ook gewoon ziek.
En zo kwamen we bij de familie Van der Spek.
Wie Schollevaar zegt, zegt Van der Spek. En wie Van der Spek zegt, denkt aan dokter C.J.P. van der Spek, de senior. Inmiddels geniet hij van zijn pensioen, maar zijn huisartsengenes zijn niet met hem meegegaan naar de geraniums. Die zitten nog altijd stevig verankerd in de praktijk die zijn zoon C.J. van hem overnam.
En wat voor een praktijk!
Pieter spreekt uit ervaring. Cor van der Spek en zijn zoon zijn huisartsen zoals je ze een ander gunt. Alert, attent, zorgvuldig en met oog voor de mens achter de kwaal. Ze kijken niet alleen naar waar het pijn doet, maar proberen ook te begrijpen waarom iemand eigenlijk tegenover hen zit. Dat lijkt vanzelfsprekend, maar wie weleens door een medische molen is gedraaid, weet dat vanzelfsprekendheid in de zorg soms een zeldzaam geneesmiddel is.
Pieter herinnert zich nog een zaterdagmiddag waarop de dokter met een van zijn kinderen door de wijk aan het fietsen was. Of iets wat daar in elk geval verdacht veel op leek. De dokter was niet op weg naar een spoedgeval, had geen stethoscoop om zijn nek en droeg vermoedelijk ook geen witte jas. Hij was gewoon vader, op pad met zijn kind.
Maar hij was óók huisarts.
Eerder die week was Pieters dochtertje bij hem geweest met een ontsteking aan haar hand. En omdat de dokter toevallig in de buurt was, stapte hij even af om te informeren hoe het met haar ging.
Kijk, daar heb je geen ingewikkeld kwaliteitskader voor nodig. Geen protocol van zesentwintig pagina’s, geen dashboard met groene en rode bolletjes en geen commissie die drie maanden vergadert over de vraag of nazorg eigenlijk wel tot de kerntaken behoort.
Je vraagt gewoon even hoe het gaat.
Dat kleine gebaar is Pieter altijd bijgebleven. Niet omdat het zo spectaculair was, maar juist omdat het zo gewoon en tegelijk zo bijzonder was.
Ook mevrouw Van der Spek, de moeder van de huidige huisarts, was jarenlang een steun en toeverlaat in de praktijk, naast Lia. En zoonlief heeft op zijn beurt een vertrouwd team om zich heen, met onder anderen Lia, die er nog altijd bij is, en Cora. Mensen die patiënten kennen, gezichten herkennen en soms al aan een blik genoeg hebben.
Dat is geen lopende bandgeneeskunde. Dat is een praktijk met geheugen.
En met wortels in de wijk.
Want de familie Van der Spek deed meer dan alleen spreekuren draaien en recepten uitschrijven. Ook buiten de praktijk waren er allerlei vrijwilligersactiviteiten. De dokter en zijn familie maakten deel uit van het sociale weefsel van Schollevaar. Niet erboven, niet ernaast, maar ertussenin.
Pieter ziet de oude praktijk nog voor zich, aan huis. In de wachtkamer hingen vier schilderijtjes. Ze lieten een wijk in aanbouw zien, door de vier jaargetijden heen.
Een prachtig beeld eigenlijk. Schollevaar veranderde met de seizoenen, huizen verrezen, straten kregen vorm en bewoners vonden er hun plek. En ondertussen zaten mensen in die wachtkamer te wachten tot de dokter hen binnenriep.
Misschien hadden die schilderijtjes wel een vijfde tafereel moeten krijgen: een huisarts die zelf met zijn wijk meegroeit.
Later verhuisde de praktijk naar Reidans 78. Daar is ze nog altijd gevestigd, inmiddels prachtig verbouwd. De praktijk van nu heeft drie huisartsen: C.J. van der Spek, E.L. van der Spek-Breevaart en C.P.J. van der Spek. Met praktijkassistenten en praktijkondersteuners die samen zorgen dat de boel blijft draaien.
Want achter iedere huisarts die zegt dat hij zo bij u is, zit een organisatie die ervoor moet zorgen dat hij dat ook kán zijn.
En vijftig jaar Schollevaar? Dat is óók vijftig jaar bouwen aan vertrouwen. Dat kun je niet bestellen bij een aannemer. Het staat niet op een bouwtekening en je kunt het niet opleveren met een feestelijk lintje. Dat groeit, langzaam, door mensen die er zijn wanneer je ze nodig hebt.
Nu heeft Capelle aan den IJssel iets leuks bedacht. De gemeente zet met De IJzeren Generaties ondernemingen in het zonnetje die al meerdere generaties in de gemeente gevestigd zijn. Terecht! Familiebedrijven verdienen waardering. Ze bewaren kennis, geven tradities door en zijn vaak stevig verankerd in hun omgeving.
Maar, beste gemeente, mag Pieter een bescheiden suggestie doen? Kijk ook eens naar die sociale ondernemer aan de Reidans 78.
Een huisartsenpraktijk die van vader op zoon overging, die met Schollevaar meegroeide en waar de menselijke maat geen nostalgisch museumstuk is geworden. Een praktijk die niet alleen medische zorg levert, maar ook vertrouwen, betrokkenheid en een stukje gemeenschapszin.
Dat is óók ondernemerschap. Misschien zelfs wel het soort dat je niet in omzetcijfers kunt vangen.
Dus, gemeente Capelle, als u de volgende keer de IJzeren Generaties in het zonnetje zet, vergeet dan de familie Van der Spek niet.
En mocht u zelf onverhoopt een beetje last krijgen van uw geweten, dan weet u waar u terechtkunt.
Reidans 78.
Maar wel even een afspraak maken. Want zelfs een sociale ondernemer heeft maar twee handen.
