Je bent mens. Punt.

Pieters’ Daglicht over Coming Out Day, hokjes en de merkwaardige gewoonte van mensen om elkaar eerst een label te geven

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Pieter zit met een dilemma.

En dat is op zichzelf al opmerkelijk. Want Pieter heeft doorgaans voor ieder dilemma minstens drie oplossingen, twee zijwegen en een archiefkast vol alternatieven. Maar deze keer ligt het toch iets ingewikkelder.

Op 11 oktober is het Coming Out Day. Een dag waarop aandacht wordt gevraagd voor het open kunnen zijn over seksuele geaardheid en genderidentiteit. Een dag van zichtbaarheid, acceptatie, veiligheid en inclusie.

En laat daar geen misverstand over bestaan: Pieter vindt dat een goede zaak.

Sterker nog: een heel goede zaak.

Want zolang mensen nog bang zijn om zichzelf te zijn, zolang iemand nog moet nadenken of het veilig is om te vertellen van wie hij of zij houdt, zolang een transgender persoon nog eerst moed moet verzamelen voordat die simpelweg kan zeggen wie hij of zij is, hebben we kennelijk nog wat werk te doen.

Maar toch knaagt er iets.

Pieter vraagt zich namelijk af waarom iemand überhaupt uit de kast zou moeten komen.

Daar zit een merkwaardige gedachte achter. Alsof er ergens een grote maatschappelijke garderobekast staat met daarop een bordje: NORMAAL – HIER BEGINNEN. En daarachter staat de heteroseksuele mens. De rest mag zich vervolgens melden bij de afdeling Bijzondere Gevallen, rechts naast de paraplubak.

Pieter vindt dat een beetje vreemd. Sterker nog: hij vindt het een tamelijk merkwaardige menselijke uitvinding. Want waarom is het uitgangspunt eigenlijk zo vaak: je bent hetero, tenzij je iets anders vertelt?

Waarom niet: Je bent mens. Punt.

Dat lijkt Pieter een veel eenvoudiger administratief systeem.

Geen formulieren. Geen vakjes. Geen keuzemenu met 47 mogelijkheden waarbij je na optie 32 eerst moet nadenken of je überhaupt nog weet wie je gisteren was.

Gewoon mens. En een mens heeft het recht om van een ander mens te houden. 

Wie dat mens is, welke genderidentiteit daarbij hoort of hoe iemand zichzelf definieert, zou eigenlijk helemaal geen maatschappelijke hoofdzaak moeten zijn.

Dat iemand op een dag zegt: “Ik ben verliefd op een man”, zou ongeveer net zoveel sensatie moeten veroorzaken als: “Ik ben dol op erwtensoep.”

Hooguit volgt er dan de vraag: “Met rookworst?” En niet:

“Maar… hoe vertel je dat aan je ouders?”

Toch zijn we daar nog niet. En daarom is Coming Out Day belangrijk.

Niet omdat de ene mens de andere mens toestemming moet geven om zichzelf te zijn. Ook niet omdat de heterowereld jaarlijks een soort symbolisch schouderklopje uitdeelt aan iedereen die buiten de traditionele hokjes valt.

“Kom maar hoor, vandaag mag je.” Pieter krijgt daar een beetje jeuk van. Want wie zijn wij om elkaar toestemming te geven om te bestaan zoals we zijn?

Coming Out Day zou daarom wat Pieter betreft vooral een dag moeten zijn waarop de samenleving zichzelf een spiegel voorhoudt.

Niet: “Kijk eens hoeveel bijzondere mensen er zijn.”

Maar: “Kijk eens hoe bijzonder het eigenlijk is dat we mensen nog steeds bijzonder vinden omdat ze anders liefhebben of zichzelf anders ervaren.”

En misschien moeten we het woord anders ook maar eens voorzichtig in de Kolderkrant zetten.

Want anders dan wie? Anders dan de buurman? Anders dan Pieter? Anders dan de meerderheid?

De meerderheid is tenslotte ook maar een verzameling mensen die toevallig dezelfde kant op kijkt. En Pieter weet inmiddels: wie allemaal dezelfde kant op kijkt, ziet soms helemaal niet wat er naast hem gebeurt.

Dus ja, Pieter hijst op 11 oktober met liefde de regenboogvlag in gedachten. Hij staat naast iedereen die nog steeds moet knokken voor het recht om zichzelf te zijn. Hij zegt tegen iedereen die twijfelt, bang is of zich verborgen voelt: Je hoeft jezelf niet kleiner te maken om een ander groter te laten lijken.

Maar Pieter heeft ook een wens. Een grote. Een misschien zelfs onrealistische wens.

Hij hoopt de dag nog mee te maken waarop Coming Out Day overbodig is geworden. Niet omdat liefde minder belangrijk is.

Maar juist omdat liefde dan eindelijk gewoon liefde is. Omdat identiteit geen discussiepunt meer is. Omdat niemand meer uit een kast hoeft te komen. Omdat we alle kasten hebben afgebroken. 

En het hout misschien hebben gebruikt voor één grote tafel.

Waar iedereen aan mag zitten.

Want uiteindelijk zijn we geen hokjes. We zijn mensen. En dat lijkt Pieter eigenlijk al ingewikkeld genoeg.

Punt.

Geef een reactie