
Pieter gloeit. Niet een beetje, maar van dat heerlijke soort trots waarbij je jezelf streng moet toespreken om niet spontaan naast je schoenen te gaan lopen. En dat is lastig, want Pieter heeft maat 44.
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter gloeit.
Niet van de koorts. Niet van de bokbier. En ook niet omdat hij zojuist drie uur in de zon heeft gezeten met een aluminiumfoliehoedje op zijn hoofd.
Nee, Pieter gloeit van trots.
Hij is vandaag weer ingestapt in de bus van de Magical Mystery Tour. Dat doet hij wel vaker. Een virtuele bus weliswaar, maar eentje waarin je zomaar kunt belanden tussen evergreens, mooie verhalen, herinneringen, ontboezemingen en de stem van Stefan Stasse. En laat dat nou precies het soort bus zijn waar Pieter graag instapt.
Je hoeft er bovendien niet voor naar de halte te rennen.
Vandaag gebeurde er iets bijzonders. Pieter was niet langer alleen passagier. Hij werd ineens deelnemer. Sterker nog: zijn ‘Zelfportret van een reiziger’ werd gepresenteerd.
Kijk, daar moet een mens natuurlijk wel even van bijkomen.
Pieter heeft zich altijd keurig gedragen in de bus. Hij luisterde. Hij genoot. Hij liet zich meenemen. Hij zat als het ware achterin, jas op schoot, beetje uit het raam kijken en af en toe zachtjes “mooi…” mompelen. En nu stond zijn eigen verhaal ineens op het programma.
Dat is toch wat.
Je schrijft iets op. Je kijkt er zelf nog eens naar. Je denkt: nou ja, aardig stukje misschien. Je stuurt het de wereld in en vervolgens blijkt het terechtgekomen te zijn bij een radioprogramma waar mensen met liefde voor muziek en verhalen rondrijden alsof de Beatles, Leonard Cohen en een verdwaalde levensles allemaal gezamenlijk op de achterbank zitten.
En dan zegt ineens iemand: “Dit is het verhaal van Pieter.”
Tja. Dan gloeit Pieter.
Het mooie van die Magical Mystery Tour is dat het helemaal niet alleen over muziek gaat. Het gaat over wat muziek met mensen doet. Over herinneringen die zich ergens tussen twee noten verschuilen. Over liedjes die je ineens terugbrengen naar een vakantie, een liefde, een verlies, een ontmoeting of een tijd waarin je nog dacht dat je leven overzichtelijk was.
Dat laatste blijkt overigens een hardnekkige misvatting. En daar passen die Zelfportretten van reizigers prachtig bij.
Want een zelfportret is natuurlijk geen pasfoto. Een pasfoto zegt: dit ben ik. Een zelfportret zegt eerder: dit ben ik geworden.
Met onderweg wat omwegen. Een paar verkeerde afslagen. Een lekke band. Een onverwachte afslag naar links. En zo nu en dan een chauffeur die roept dat je vooral moet blijven zitten omdat er ergens een mysterieuze bestemming op je wacht.
Pieter heeft inmiddels voldoende kilometers gemaakt om te weten dat reizen niet alleen gaat over aankomen. Soms gaat het juist over wat je onderweg tegenkomt.
Mensen. Muziek. Verhalen. Gedachten. En herinneringen waarvan je dacht dat je ze allang ergens achterin een kast had opgeborgen, totdat een liedje op de radio de kastdeur gewoon weer opentrekt.
Dat zijn de momenten waarop radio meer wordt dan radio.
Dan wordt het een soort gemeenschappelijke huiskamer. Een plek waar je als luisteraar even niet alleen bent.
En vandaag mocht Pieter daar zelf een klein stukje van die huiskamer inrichten.
Nee, Pieter is niet ijdel. Echt niet. Hij vindt het alleen wel verdraaid leuk.
Ergens diep vanbinnen staat hij natuurlijk een beetje te glimmen als een jongetje dat onverwacht de sleutel van de snoepkast heeft gekregen.
Maar achter die trots zit vooral dankbaarheid.
Dat zijn verhaal een plekje krijgt in een programma van Stefan Stasse en zijn team. Dat een persoonlijke herinnering niet alleen op papier blijft staan, maar ineens onderdeel wordt van een gezamenlijke reis.
Dat is misschien wel het mooiste aan verhalen.
Je begint ermee omdat het van jou is. En ergens onderweg wordt het van anderen.
Dus ja, Pieter gloeit. Vandaag zat hij niet alleen in de bus. Vandaag mocht hij een stukje van de route bepalen.
En als hij morgen weer instapt? Dan zit hij waarschijnlijk gewoon weer achterin.
Luisterend. Genietend. Met zijn jas op schoot. Maar met één verschil. Hij weet nu dat er zomaar een halte kan zijn waar iemand zegt: “Pieter, jouw verhaal komt eraan.”
En dan moet je als reiziger natuurlijk wel even rechtop gaan zitten.
