Dubbele pech is ook een vak

Pieters’ Daglicht over Denkdingen 

Je kunt pech hebben.

Dat is vervelend, maar het hoort een beetje bij het leven. Je kunt bijvoorbeeld op een regenachtige ochtend met je goede humeur tegen een openstaande keukenkastdeur lopen. Of je fietsband lek rijden op het moment dat je al te laat bent. Of, om maar eens iets volstrekt onwaarschijnlijks te noemen, thuiskomen en ontdekken dat je partner de laatste stroopwafel heeft opgegeten.

Pech.

Maar je kunt ook dubbele pech hebben.

Pieter las vrijdagmorgen een bericht uit Fort Lauderdale, Amerika, en bleef er toch even stil van. Niet omdat Pieter onvoldoende verstand heeft. Integendeel. Het was juist zijn verstand dat overuren begon te maken.

Er was daar een kraan op een huis gevallen. Dat is op zichzelf al tamelijk onhandig.

De kraan was ingezet om een tent over een huis te plaatsen, zodat ongediertebestrijders de termieten konden bestrijden. Een nuttige actie, want termieten zijn ongeveer de laatste bewoners die je vrijwillig in je huis wilt hebben. De stempels van de kraanwagen hielden het echter niet en de kraanarm belandde op het dak.

Huis beschadigd. Kraan beschadigd. Waarschijnlijk een paar mensen met een hartslag die tijdelijk richting straaljager ging.

Maar goed. Er moest geborgen worden. En daar begint het verhaal waar Pieter zijn wenkbrauwen ongeveer tegen het plafond voelde aankloppen.

Er kwam namelijk een nieuwe kraan om de oude kraan van het huis te halen. Je zou dan denken: daar is over nagedacht.

Misschien een grotere kraan. Misschien een zwaardere kraan. Misschien iemand die even heeft gezegd: “Jongens, hoe zwaar is dat ding eigenlijk?”

Maar nee. Tijdens de berging bleek de last waarschijnlijk te zwaar. De draagarm van de nieuwe kraan boog door.

En waar kwam die terecht? Juist. Op het huis. Pieter moest het bericht nog een keer lezen.

Kraan één: op het huis. Kraan twee: tijdens het weghalen van kraan één eveneens op het huis.

Pieter stelde zich voor dat ergens in Fort Lauderdale een derde berger inmiddels met een notitieblok rondloopt.

Projectplan berging: Stap 1: Niet op het huis vallen. Stap 2: Niet op het huis vallen. Stap 3: Als stap 1 en 2 niet lukken, vooral niet nog een derde kraan sturen zonder eerst iemand met een rekenmachine te raadplegen.

Het mooie is dat er gelukkig niemand gewond raakte. De bewoners waren niet thuis en ook de bouwvakkers kwamen er zonder kleerscheuren vanaf. Dat is uiteindelijk het belangrijkste.

Maar Pieter bleef met één vraag zitten.

Hoe kan het dat je bij de berging van een kraan die op een huis is gevallen, niet eerst heel grondig nadenkt over hoe zwaar die kraan is en wat jouw eigen kraan kan tillen?

Je hoeft daarvoor geen raketgeleerde te zijn. Je moet vooral leren van wat er net gebeurd is. En daar zit misschien wel de echte les van dit Amerikaanse kraandrama.

Want dubbele pech ontstaat niet altijd doordat het lot ons tweemaal achter elkaar een enorme schop onder het achterwerk geeft. Soms ontstaat dubbele pech doordat wij na de eerste klap denken: ach, dat zal bij de volgende wel goed gaan.

Pieter kent dat verschijnsel overigens ook. Niet met kranen. Maar wel met een potje augurken dat na drie pogingen nog steeds niet open wil.

Dan zet hij nét iets meer kracht. En ligt de keuken vervolgens onder de azijn. Ook daarvan heeft hij geleerd. 

Althans… dat zegt hij.

Nu maar hopen dat de volgende berger in Fort Lauderdale ook leert van deze berging. Want één kraan op een huis is pech. Twee kranen op hetzelfde huis begint verdacht veel op een werkwijze te lijken. 

En voor de derde kraan geldt maar één ding: Eerst nadenken. Dan hijsen.

Geef een reactie