
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter is fan van Di-Rect.
Dat mag inmiddels geen staatsgeheim meer heten. Als Di-Rect ergens begint te spelen, staat Pieter niet meteen op tafel te dansen – zijn knieën hebben daar inmiddels een eigen mening over – maar zijn oren gaan wél onmiddellijk in de hoogste stand.
Di-Rect dus.
Vanavond zat Pieter er klaar voor. Gewoon televisie kijken. Niets aan de hand. Beetje ontspannen. Beetje zappen misschien. En toen kwam Eva Jinek.
Met Marcel Veenendaal. De zanger van Di-Rect.
Pieter dacht nog: leuk. Muziek. Een gesprek. Misschien een aardige anekdote. Misschien een beetje Haagse rock-’n-roll. Misschien zelfs een guitige opmerking waar Pieter morgen zijn lief mee kan lastigvallen.
Maar toen ging het gesprek een andere kant op.
Marcel vertelde over zijn broer Maarten. Over verlies. Over wat het betekent wanneer iemand die bij je leven hoort er ineens niet meer is. Over herinneringen die niet netjes verdwijnen omdat de kalender zegt dat het inmiddels lang genoeg geleden is.
En toen werd Pieter stil. Heel stil.
Dat is voor wie Pieter kent toch wel een gebeurtenis van formaat. Pieter stil krijgen is ongeveer hetzelfde als proberen een draaiorgel ervan te overtuigen dat het vandaag zondag is en er dus niet gedraaid mag worden.
Maar dit was geen gewone stilte. Dit was zo’n stilte die ergens van binnen begint.
En toen kwam Brother. Het nummer dat Maarten schreef voor zijn overleden broer.
Pieter luisterde.
En ineens was daar geen televisieprogramma meer. Geen studio. Geen camera’s. Geen bekende zanger. Alleen muziek.
En herinnering.
Want muziek kan iets wat woorden soms niet voor elkaar krijgen. Muziek hoeft niet uit te leggen waarom iets pijn doet. Het hoeft geen analyse te maken van verdriet. Het hoeft geen stappenplan voor verwerking te presenteren.
Muziek gaat gewoon zitten. Naast je. En soms legt ze voorzichtig een hand op je schouder.
In Brother zitten regels die je, ook al zijn het maar woorden, rechtstreeks kunnen raken. Over straten die iets bewaren van wat wij liever vergeten. Over het merkwaardige gegeven dat iets voorbij kan zijn en toch akelig dichtbij kan voelen. Over herinneringen die geen stem hebben, maar je tóch kunnen roepen.
En misschien wel het mooiste: dat we niet terug kunnen naar toen, maar wel naast elkaar verder kunnen.
Daar zit voor Pieter de kracht.
Want afscheid nemen betekent niet dat iemand uit je leven verdwijnt. Sommige mensen verhuizen alleen. Van de stoel tegenover je naar een plekje in je hoofd. Van een stem aan tafel naar een herinnering die ineens opduikt wanneer je een lied hoort, een geur ruikt, een straat inloopt of zomaar op een dinsdagmiddag naar buiten kijkt.
Dat kan pijn doen. Maar het is ook een vorm van rijkdom. Want wie iemand heeft verloren, heeft niet alleen verdriet verloren. Die heeft ook iets gekregen wat niemand meer kan afpakken: herinneringen.
En soms komt zo’n herinnering dus gewoon binnenwandelen via een liedje. Zonder aanbellen.
Vanavond deed Brother dat bij Pieter. En ja, er waren tranen.
Geen klein artistiek traantje dat toevallig precies langs de wang naar beneden rolt omdat het zo mooi staat op televisie.
Nee. Gewoon echte tranen. Van die dingen waar je als man van zeventig misschien even naar kijkt alsof je ze persoonlijk niet hebt besteld.
Maar ach. Laat ze maar komen. Misschien moeten we daar überhaupt wat minder moeilijk over doen.
We leven in een wereld waarin we verdriet graag voorzien van een protocol. Een verwerkingstermijn. Een deskundige. Een formulier in drievoud.
Terwijl soms een liedje genoeg is.
Een liedje dat zegt: ik weet het ook niet precies, maar ik zit even naast je.
Dat is misschien wel de mooiste kracht van muziek.
Ze verbindt. Ze troost. Ze heelt. Niet altijd helemaal. Niet voorgoed. Maar soms net genoeg om weer even adem te halen.
Vanavond was Pieter dus geen fan van Di-Rect. Vanavond was Pieter gewoon een mens.
En misschien is dat uiteindelijk wel het mooiste compliment dat je een muzikant kunt geven. Dat zijn muziek je even vergeet dat je naar muziek luistert. Omdat je ineens alleen nog maar voelt.
