Ik ben Danny… en ik heb iets met aardappels

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Sommige mensen hebben een verleden. Anderen hebben een verleden waar je een heel aardappelveld mee kunt vullen.

Maak kennis met Danny.

“Ik ben Danny. Ik was altijd dakloos en ben tien jaar geleden van de straat gered door de boer.”

Dat is nog eens een binnenkomer. Terwijl de gemiddelde Nederlander bij het woord boer vooral denkt aan melk, klompen en een trekker waar je bij het parkeren drie gemeenten voor nodig hebt, kreeg Danny een tweede kans.

En toen kwam hij op de boerderij. Daar zag hij aardappels. Heel veel aardappels.

Volgens Danny lag er misschien wel een half miljoen kilo in de schuur. Een half miljoen kilo!

Ik probeer mij daar een voorstelling van te maken. Bij 25 kilo per aardappelzak praat je over twintigduizend zakken. Dat zijn ongeveer zoveel aardappels dat je er, als je ze allemaal achter elkaar legt, waarschijnlijk een file van kunt maken waar zelfs de A16 jaloers op wordt.

Maar achter die enorme berg aardappels zit een verhaal dat minder vrolijk is.

De aardappels worden begin oktober gerooid. Daarna gaan ze de schuur in en wachten ze totdat de fabriek tijd en plek heeft. En dat wachten kan lang duren. Soms tot de zomer. En aardappels zijn, net als mensen, niet eeuwig houdbaar.

Op een gegeven moment worden ze wat ouder. Er gaat er eentje rotten. Dan nog eentje. En voor je het weet heb je een aardappel die zich gedraagt alsof hij na drie weken vakantie nog steeds denkt dat hij op Ibiza zit.

In de fabriek wordt er vervolgens van alles aan gedaan om het product weer netjes te krijgen. Maar ondertussen heeft de boer er soms nauwelijks iets voor gekregen. Twee cent per kilo. Soms zelfs nul cent.

Nul. Dat is minder dan de fooi die ik vroeger gaf aan iemand die mijn winkelwagentje terugbracht.

En als een boer zijn aardappels niet verkocht krijgt, kan het zelfs gebeuren dat hij ongeveer zes cent per kilo moet betalen om ze te laten verwerken.

Dus even samenvatten:

De boer verbouwt ze.

De boer rooit ze.

De boer bewaart ze.

De boer loopt het risico.

En als niemand ze wil hebben, mag de boer ook nog betalen.

Je zou bijna denken dat de aardappel tegenwoordig een luxeproduct is geworden. Maar ondertussen zijn er mensen die honger hebben.

Danny weet dat. Hij leefde immers zelf op straat.

En precies daar wringt voor mij, als chroniqueur van alledaagse kolder en opmerkelijke kostgangers, de aardappel het meest.

Want terwijl er voedsel overblijft op het land en in de schuren, zijn er mensen die moeite hebben om iedere dag voldoende eten op tafel te krijgen.

Kunnen we dat niet slimmer organiseren?

Danny denkt van wel. En hij heeft eigenlijk een heel simpel idee: koop wat dichter bij huis.

De supermarkt koopt vaak vooraf in. De boer verkoopt als het ware een stukje van zijn toekomst. Staat er bijvoorbeeld tien cent per kilo op het contract, dan is dat wat hij krijgt wanneer de oogst lukt. Ook als de marktprijs later veel hoger ligt.

Daarom kan het gebeuren dat een supermarkt goedkoper verkoopt dan de boer zelf. Maar bij de boer krijg je iets anders: vers van het land.

En volgens Danny ook nog eens het allerlekkerst.

Aan de Rammekensweg 4 in Ritthem verkoopt de boer superverse aardappels voor slechts 70 cent per kilo. Iedere vrijdag en zaterdag tot 18.00 uur. Tussen 12.00 en 13.00 uur even pauze, want zelfs een boer moet af en toe de aardappel van zijn eigen voorhoofd halen.

En zaterdag worden er in heel Zeeland zelfs verse aardappels thuisbezorgd. Twintig kilo voor 25 euro, inclusief bezorgen. Er is een krat met vijf euro statiegeld, maar wie zelf een krat of doos heeft, kan de aardappels daarin laten overscheppen.

Er zijn onder meer Bildstars, Agria’s, Bintjes, Donata’s en nieuwe oogst gele uien.

En dan is er Danny. Die zegt: “Ik doe trouwens bij iedereen een verrassing erbij. Ik ben Danny niet als ik niks weg kan geven.”

Kijk. Daar wordt Pieter nou vrolijk van. Want uiteindelijk gaat dit verhaal niet alleen over aardappels.

Het gaat over mensen. Over boeren. Over voedsel. Over verspilling. Over een tweede kans. En over de vraag of we elkaar niet wat vaker rechtstreeks kunnen vinden.

Danny kreeg tien jaar geleden een kans. Misschien kunnen wij de boer vandaag ook een kans geven. Een aardappeltje meer rechtstreeks gekocht. Een aardappeltje minder verspild. En misschien vooral: iets meer oog voor elkaar. Want een land wordt niet sterker doordat iedereen alleen voor zichzelf zorgt.

Samen staan we sterk. En eerlijk is eerlijk… Met een bord verse friet erbij staat dat gezegde ook nog eens verdraaid lekker.

Bestellen? Stuur Danny een WhatsAppje via 06 5781 5894.

Delen is goud waard. En aardappels blijkbaar ook.

— Pieter Pottenkijker

Geef een reactie