De Capelse druif die van wanten wist

Pieters’ Daglicht over Denkdingen 

Pieter Pottenkijker had in zijn leven al heel wat vreemde kostgangers ontmoet.

Mensen die hun caravan achteruit konden parkeren alsof ze een Boeing aan de gate zetten. Mensen die bij jeu de boules een meetlint hanteerden alsof ze bezig waren met een forensisch onderzoek. En mensen die bij het zien van een barbecue onmiddellijk vergaten dat er de volgende ochtend ook nog een volgende ochtend bestond.

Maar een wijngaard? In Capelle aan den IJssel?

Daar moest Pieter toch even van slikken.

Niet omdat hij iets tegen wijn had. Integendeel. Pieter had een buitengewoon positieve grondhouding tegenover wijn. Vooral wanneer die grondhouding werd ondersteund door een goed glas.

‘Een wijngaard in Capelle,’ mompelde hij. ‘Dat is alsof je in de Sahara een schaatsbaan ontdekt.’

Adri keek hem aan. ‘Je overdrijft weer.’ ‘Dat is mijn journalistieke methode.’

En zo belandde Pieter bij Stichting Sjatoo010, langs de Abram van Rijckevorselweg, in Fascinatio. Een plek waar dagelijks duizenden automobilisten langsrazen zonder ook maar het flauwste vermoeden te hebben wat zich daar achter het groen afspeelt.

Meer dan duizend wijnstokken. In Capelle.

Pieter stond tussen de ranken en keek alsof hij zojuist de ingang van een geheimzinnig genootschap had ontdekt.

‘Hans Tobé en Rob Verduin,’ zei hij plechtig. ‘Twee Capellenaren die kennelijk vonden dat Frankrijk te ver weg was.’ 

Hans grinnikte. ‘We wilden gewoon laten zien dat wijnbouw ook hier kan.’ ‘Gewoon?’ vroeg Pieter. ‘U noemt duizend wijnstokken gewoon?’ Rob keek naar de rijen ranken. ‘Je moet ze wel verzorgen.’ Dat bleek een understatement van formaat.

Snoeien. Opbinden. Bodem onderhouden. Controleren. Bijhouden. Nog eens controleren.

Pieter kreeg al spierpijn van het luisteren. ‘En wanneer begint de wijn vanzelf te groeien?’ vroeg hij. ‘Dat doet-ie niet.’ Pieter keek naar Adri. ‘Zie je wel. Ik wist het. Achter iedere fles wijn schuilt een hoop ellende.’

De druivenrassen luisterden ondertussen stoïcijns naar het gesprek. Solaris, Regent, Riesling en Johanniter stonden keurig naast elkaar alsof ze gezamenlijk een wijnbouwkundige vergadering hielden.

‘Welke is de lekkerste?’ vroeg Pieter. ‘Dat hangt ervan af.’

Pieter knikte ernstig. ‘Een diplomatiek antwoord. U zou zo de politiek in kunnen.’

Maar Stichting Sjatoo010 bleek veel meer te zijn dan een verzameling druivenplanten.

Vrijwilligers werken er samen. Sommigen hebben verstand van wijnbouw, anderen leren het gaandeweg. Er wordt kennis gedeeld, gelachen, gezwoegd en ongetwijfeld af en toe geklaagd wanneer een wijnstok precies doet waar hij zelf zin in heeft.

Pieter zag er meteen een overeenkomst met de camping in. ‘Eigenlijk zijn wijnstokken net mensen,’ zei hij. Adri keek op.

‘Hoe bedoel je?’ ‘Ze moeten soms worden opgebonden, af en toe worden gesnoeid en je moet vooral niet verwachten dat ze vanzelf verstandig worden.’

Adri zei niets. Dat vond Pieter zorgwekkend.

Toen kwam het clubhuis ter sprake.

Biobased gebouwd. Geïsoleerd met kurk. Een groen dak. Eigen energieopwekking. Regenwater dat opnieuw wordt gebruikt. En zelfs ruimte voor bijenkasten.

Pieter keek naar boven. ‘Een groen dak?’ ‘Ja.’ ‘Dus zelfs het dak doet mee?’ ‘Natuurlijk.’ ‘Dan is het officieel. In Capelle groeit tegenwoordig alles.’ Hij wees naar een bij. ‘Kijk! Die heeft ook al een sleutel van het clubhuis.’ 

Het mooie aan de wijngaard, ontdekte Pieter, was dat de wijn uiteindelijk bijna bijzaak werd.

Want tussen de wijnranken ontstond iets anders. Verbondenheid. Mensen die elkaar anders misschien nooit zouden hebben ontmoet, stonden hier samen met hun handen in de aarde. Er werd gewerkt, geleerd en geholpen. En terwijl de druiven groeiden, groeide ook de gemeenschap.

Pieter werd er even stil van. Dat kwam zelden voor.

Hij keek naar de rijen wijnstokken en daarna richting de drukke weg. ‘Weet je wat eigenlijk het wonderlijkste is, Adri?’

‘Dat jij vijf minuten niets hebt gezegd?’ ‘Ook dat. Maar vooral dat duizenden mensen hier iedere dag langsrijden zonder te weten dat hier iets bijzonders gebeurt.’

Een plek midden in de stad waar natuur, vrijwilligerswerk, duurzaamheid en ontmoeting samenkomen. En uiteindelijk misschien een fles Capelse wijn.

Pieter glimlachte. ‘Een wijn waarvan je kunt zeggen: deze druif heeft ooit gewoon naar een file staan kijken.’

Adri lachte. ‘En jij gaat zeker beweren dat-ie daardoor een betere smaak heeft?’ Pieter keek ernstig. ‘Absoluut. Een druif die dagelijks geconfronteerd wordt met Capels verkeer, ontwikkelt karakter.’

Hij pakte zijn notitieboekje. Bovenaan schreef hij: VERBORGEN PAREL. Daaronder: Niet alleen wijn verbouwen. Ook gemeenschap. En daaronder, na een korte aarzeling: Bij gelegenheid nader onderzoeken of Riesling goed samengaat met Franse kaas.

Pieter sloot zijn boekje. De les was eigenlijk simpel.

Je hoeft niet altijd ver te reizen om iets bijzonders te ontdekken. Soms ligt het bijzondere gewoon om de hoek. Soms zelfs achter een rij bomen waar je dagelijks langsrijdt.

En soms begint een goed verhaal met een druivenstok. De wijn komt later wel. Als die tenminste niet door de Krasse Knarren wordt ontdekt. Want dan is de oogst waarschijnlijk binnen één avond verdwenen.

3 reacties

  1. Beste Peter wat een ontzettend leuk artikel wat ik met plezier en een beetje trots …. heb gelezen. Ik zou het dan ook heel graag op de socials delen ik loop echter tegen een beperking aan. voor de naam Sjatoo010 moet altijd stichting staan dus: Stichting Sjatoo010 ( ook in het plaatje). Ik zal je niet vermoeien met de details maar er liggen wat juridisch procedures aan ten grondslag. We voeren dan ook vanaf deze maand consequent de nieuwe naam Wijnvan010. Mocht je nog vragen hebben neem gerust contact met mij op Vriendelijke groet, Hans Tobé

Geef een reactie