
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter sport. Jazeker. U leest het goed. Pieter. Sport.
Twee keer per week nog wel.
Niet dat Pieter ineens de ambitie heeft opgevat om de Tour de France te winnen of zich in te schrijven voor de Olympische Spelen van 2032. Hij heeft een veel bescheidener doel: een beetje fatsoenlijk overeind blijven.
Daarbij heeft hij een persoonlijke trainer. Nou ja… zijn kleinzoon.
Die staat naast hem in de sportschool met de frisse vanzelfsprekendheid van iemand die nog denkt dat een lichaam na een nacht slapen automatisch weer op fabrieksinstellingen staat. Pieter daarentegen begint iedere fitnesssessie met een korte inventarisatie: zijn alle onderdelen nog aanwezig en, belangrijker, doen ze het ook?
De motivatie is overigens serieus.
Pieter wil in conditie blijven. Want er moet een tuin onderhouden worden, een huis gestofzuigd, er moet af en toe gewerkt worden en tussendoor wil een mens natuurlijk ook nog gewoon leven. Bovendien heeft Pieter begrepen dat krachttraining kan helpen om langer stevig op de benen te blijven.
En dat is geen overbodige luxe. Want mensen van een zekere leeftijd blijken opvallend vaak de neiging te hebben om om te vallen.
Dat klinkt misschien alsof Pieter hier een beetje de draak mee steekt. En dat doet hij ook. Maar vallen is helemaal niet zo grappig.
Jaarlijks valt ongeveer één op de drie 65-plussers in Nederland. Bij 85-plussers ligt dat aandeel zelfs rond de zestig procent. In 2025 belandden naar schatting 124.000 65-plussers na een val op de spoedeisende hulp. Bij 78 procent van die SEH-gevallen was sprake van ernstig letsel. VeiligheidNL
En dan hebben we het nog niet eens over de grootste schrik na een val: de angst om opnieuw te vallen.
Want wie eenmaal een keer lelijk onderuit is gegaan, kan daarna zomaar besluiten dat de stoel een veiliger vervoermiddel is dan de benen. Dus blijft men zitten. Beweegt minder. Wordt zwakker. En wordt daardoor juist weer kwetsbaarder.
Dat is ongeveer het moment waarop Pieter zijn sportschoenen aantrekt. Niet om Schwarzenegger te worden. Maar om straks nog gewoon zelf uit zijn stoel te kunnen komen.
Onderzoek laat zien dat gerichte oefeningen met balans en functionele bewegingen het aantal valincidenten bij zelfstandig wonende ouderen kunnen verminderen. Een Cochrane-overzicht komt uit op ongeveer 23 procent minder vallen door oefenprogramma’s. Vooral balans- en functionele oefeningen doen het goed; krachttraining kan daar onderdeel van zijn. Cochrane Library
Dus staat Pieter daar. Gewichten te tillen. Op zijn tenen. Op één been. Opstaan en weer gaan zitten. En soms kijkt hij daarbij naar zijn kleinzoon met de blik van een man die zich afvraagt of dit allemaal nog wel onder de cao voor opa’s valt.
Het mooie is: valpreventie gaat helemaal niet alleen over niet vallen. Het gaat over zelfstandig blijven. Over vertrouwen. Over boodschappen kunnen doen. Een trap kunnen nemen. In de tuin kunnen werken. Met de kleinkinderen kunnen ravotten. Of gewoon midden in de nacht naar het toilet kunnen lopen zonder eerst een gemeentelijke vergunning voor infrastructurele werkzaamheden aan te vragen.
En misschien is dat wel de belangrijkste reden om te sporten als je ouder wordt. Niet om jong te lijken. Maar om oud te kunnen worden op een manier waarop je nog zoveel mogelijk zélf kunt blijven doen.
Pieter heeft daarom geen ingewikkeld trainingsschema met twaalf kleuren elastiek, zeven soorten dumbbells en een app die hem iedere ochtend vertelt dat hij vandaag écht meer moet bewegen.
Hij heeft zijn kleinzoon. Twee keer per week. En een gezonde dosis eigenwijsheid. Want Pieter weet inmiddels: de zwaartekracht wint uiteindelijk altijd. Maar je hoeft haar het werk ook niet gemakkelijker te maken.
Dus traint Pieter. Hij tilt. Hij stapt. Hij staat op. En hij blijft overeind. Al was het alleen maar om de stofzuiger nog een paar jaar persoonlijk de baas te kunnen blijven.
Dat noemen ze dan valpreventie. Pieter noemt het gewoon: niet van je voetstuk vallen.
