
Over beloofde fietspaden, vergeten plassen en communicatie die ergens onderweg van de fiets is gevallen
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter is een geduldig mens.
Dat moet ook wel. Wie in Nederland woont, weet dat tussen “we gaan het aanpakken” en “het is aangepakt” soms een afstand zit waar de Tour de France jaloers op wordt.
En dus begrijpt Pieter dat niet alles tegelijk kan. Ook in Capelle aan den IJssel niet.
Het groen in het Schollebos krijgt inmiddels de nodige aandacht. Bomen worden onderhouden, er wordt gesnoeid en gekapt waar dat nodig is en er wordt opnieuw geplant. Prima. Het Schollebos verdient zorg. Het is een prachtig stukje Capelle waar mens, hond, fietser, wandelaar, ruiter en eend elkaar regelmatig op miraculeuze wijze proberen te ontwijken.
Maar dan die fietspaden. Daar begint bij Pieter het wenkbrauwtje langzaam richting kruin te wandelen.
Want in februari werd aangekondigd dat er dit voorjaar een opknapbeurt van de paden in het Schollebos zou komen. De plannen waren bepaald niet kinderachtig. Paden ophogen zodat regenwater beter weg kan. Beschadigd asfalt vervangen. Op plekken waar vroeger asfalt lag, opnieuw asfalt. Bochten vloeiender maken. En bij kruisingen met ruiterpaden vaker zand wegvegen.
Kijk, dacht Pieter. Dat klinkt als muziek in de oren van een fietser. Sterker nog: Pieter zag zichzelf al helemaal gaan.
Soepel door de bochten. Geen geplas meer. Geen gehobbel. Geen onverwachte demonstratie “mountainbiken voor gevorderde senioren”. Gewoon fietsen.
Maar inmiddels zijn we in oktober. En Pieter fietst nog steeds alsof hij auditie doet voor een documentaire over de prehistorische fietsinfrastructuur.
Een hobbel hier. Een scheur daar. Een plas waarvan Pieter inmiddels vermoedt dat er een eigen postcode voor aangevraagd kan worden. En bij iedere kuil denkt hij: zou dit onderdeel zijn van het nieuwe gemeentelijke beweegprogramma?
Want eerlijk is eerlijk: op sommige plekken krijg je op het fietspad meer lichaamsbeweging dan in de sportschool.
De gemeente heeft inmiddels ook andere fietspaden aangepakt. Zo staan er werkzaamheden gepland of in uitvoering aan onder meer het Jasmijnpad, Molenpad, Hockeypad en Voetbalpad. En eind september/begin oktober worden ook het fietspad bij de Klompendans en langs de Capelseweg aangepakt.
Dus het is niet zo dat er helemaal niets gebeurt. Maar juist daarom blijft die ene vraag overeind: Wanneer is het Schollebos aan de beurt?
En misschien nog belangrijker: Waarom horen we daar zo weinig over?
Want Pieter vraagt geen wonderen. Als de werkzaamheden zijn uitgesteld: vertel het. Als er nieuwe plannen zijn: vertel het. Als er problemen zijn met aanbesteding, planning, aannemer, natuur, bodem, water, bomen, broedende merels of een gemeentelijke agenda die inmiddels zo vol zit dat zelfs de koffieautomaat een afspraak moet maken: vertel het.
Pieter kan daar prima mee leven. Een inwoner kan veel hebben als hij weet waar hij aan toe is.
Wat minder prettig werkt, is stilte. Want stilte op een fietspad kan heerlijk zijn. Maar stilte vanuit de gemeente? Dat is andere koek.
Goede communicatie is namelijk geen luxeaccessoire voor de gemeentelijke beleidsbakfiets. Het is een essentieel onderdeel van goed bestuur.
En Pieter heeft daar een eenvoudige theorie over.
Zeg wat je gaat doen.
Doe wat je zegt.
En als het anders loopt: zeg dát dan ook.
Dan hoeft Pieter niet iedere week als een soort gemeentelijke Indiana Jones het Schollebos in om te ontdekken of de aangekondigde opknapbeurt misschien ergens achter een struik ligt.
Dus beste gemeente Capelle: Pieter wacht geduldig. Hij heeft geen haast. Nou ja… een beetje. Want zijn fiets begint inmiddels karakter te krijgen van al dat gehobbel.
En als de gemeente écht nog wat tijd nodig heeft, is dat helemaal niet erg. Maar communiceer erover.
Want een fietspad mag best een hobbel hebben. De communicatie erover liever niet.
Pieter
