Het restaurant waar de huiskamer nog gewoon open is

Pieters’ Daglicht over toevallige ontmoetingen, echte bloemen en gastronomie

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Pieter was onlangs weer eens op pad.

Dat klinkt op zichzelf niet zo bijzonder. Pieter is namelijk nogal eens op pad. Soms doelgericht, soms met een duidelijk plan en soms op een manier waarvan achteraf zelfs Pieter denkt: Waar ging ik eigenlijk naartoe?

Deze keer kwam hij min of meer toevallig in Mijnsheerenland terecht.

Hoewel… Toevallig?

Dat woord gebruikt Pieter tegenwoordig met enige voorzichtigheid. Want waarschijnlijk wilde hij nog even de pompoenen — lees: het werk van de pompoenen — aan de Stougjesdijk bezoeken. En terwijl Pieter daar enigszins pompoenachtig stond te kijken, viel zijn oog op een ander fenomeen.

Het Nieuwe Jagertje. Stougjesdijk 197.

Restaurant én cafetaria.

Pieter stopte. Niet omdat zijn Citroën automatisch naar binnen stuurde. Dat zou technisch gezien buitengewoon verontrustend zijn. Nee, Pieter stopte omdat hij iets zag wat je tegenwoordig niet meer overal tegenkomt.

Een restaurant waar je het gevoel krijgt dat je bij iemand thuis binnenstapt. En daar bloeide Pieters hart van open.

Want waar vind je vandaag de dag nog een restaurant waar gewoon Nederlandstalige muziek uit de radio klinkt? Waar bloemen op tafel staan die daadwerkelijk bloemen zijn en niet van plastic, zijde of een ingewikkelde kunstmestfabriek komen? Waar mensen aan de bar zitten te keuvelen alsof de wereld buiten even niet bestaat?

Precies. Daar dus. Bij Het Nieuwe Jagertje.

Pieter keek eens om zich heen en dacht: Dit is geen restaurant. Dit is een huiskamer met een menukaart.

Een huiskamer die overigens plaats biedt aan ongeveer honderd gasten. Dat is een behoorlijk grote familie. Daar heb je bij de gemiddelde verjaardag al snel een tweede kamer, een partytent en een diplomatieke vertegenwoordiger van de Verenigde Naties voor nodig. Maar ondanks die ruimte voelt Het Nieuwe Jagertje knus. En dat is bijzonder. Want gezelligheid laat zich niet bestellen.

Je kunt geen doosje Gezelligheid XL inkopen bij een groothandel. Je kunt geen sfeer aan de muur schroeven en ook geen gastvrijheid per vierkante meter berekenen.

Je kunt het alleen zijn. En dat lijkt precies wat Danny doet.

Danny is de eigenaar en, zo kreeg Pieter de indruk, iemand die ervan overtuigd is dat hij in de gelukkige omstandigheid verkeert om het leukste etablissement van Nederland te mogen runnen. Het Nieuwe Jagertje is zijn lust en zijn leven.

Samen met zijn vriendelijke medewerkster – een ware gastvrouw – zorgt hij iedere dag voor gerechten, koffie, drankjes, een praatje en vooral voor datgene wat tegenwoordig bijna een luxeartikel begint te worden: persoonlijke aandacht.

En dan is er ook nog het terras. Bij mooi weer kun je daar tot in de late uurtjes zitten. Lekker eten, lekker drinken, beetje praten, beetje kijken en vooral: even helemaal nergens naartoe hoeven. En Pieter heeft zich bovendien laten vertellen dat Danny, wanneer de avond wat verder gevorderd is, ook nog bereid is een liedje te zingen.

Kijk. Dan wordt een restaurant ineens een evenement.

Pieter ziet het al voor zich. De laatste borden worden afgeruimd. De koffie komt op tafel. Iemand schuift een stoel naar achteren. De Nederlandstalige muziek klinkt nog steeds. En Danny pakt de microfoon.

De kans is groot dat Pieter dan niet meer weet of hij in een restaurant zit of midden in een dorpsfeest is beland.

Maar misschien is dat juist de bedoeling. Want het eten was rijkelijk overvloedig. En lekker. Zo lekker dat Pieter na afloop even serieus overwoog om zijn broek losser te zetten voordat hij opstond.

En misschien nog mooier: gasten die elkaar helemaal niet kenden, wensten elkaar tijdens het eten gewoon smakelijk eten.

Kijk. Dát noemt Pieter gastronomie. Niet alleen wat er op het bord ligt. Maar ook wat er tussen mensen gebeurt.

Een maaltijd wordt pas echt bijzonder als je je er welkom voelt. Als een vreemde aan de andere kant van de zaal geen vreemde blijft. Als er een praatje ontstaat. Als er gelachen wordt. Als iemand je gewoon een smakelijke maaltijd wenst zonder dat daar een reserveringsnummer, QR-code of loyaliteitsprogramma voor nodig is.

Misschien is dat wel de grootste ontdekking van Pieters toevallige omweg. Dat we soms helemaal niet op zoek hoeven naar iets bijzonders. Soms moet je gewoon een beetje omrijden.

Dan vind je zomaar een plek waar de bloemen echt zijn, de muziek gewoon uit de radio komt, de mensen elkaar gedag zeggen en de eigenaar iedere dag probeert om van een restaurant een thuis te maken.

En dan blijkt een toevallige stop ineens helemaal geen toeval meer.

Het Nieuwe Jagertje.

Pieter komt er vast nog eens terug. Al was het maar om te controleren of Danny inderdaad kan zingen. Een onderzoeksjournalist moet tenslotte zijn bronnen controleren. En dat doet Pieter bij voorkeur… onder het genot van een goed bord eten.

Eén reactie

Geef een reactie