Voorzichtig met de liefde: maak ruimte voor de egel

Pieters’ Daglicht over stekels, snelwegen en heel voorzichtig vrijen

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Pieter heeft er nog geen gezien.

Geen egel. Niet in zijn tuin, niet onder de struiken en zelfs niet stiekem achter de plantenbak, waar toch ruimte genoeg is voor een complete familie egels met aanhang, bagage en een kleine caravan.

Maar Pieter zou het geweldig vinden. Een egel in de tuin. Zo’n klein wandelend stekelbolletje dat ’s avonds ineens tevoorschijn komt alsof hij overdag een uiterst geheime vergadering heeft bijgewoond. Snuffelend, scharrelend en met dat aandoenlijke waggelkontje op zoek naar een hapje.

Pieter kent de egel trouwens nog uit een heel andere context. Uit zijn jeugd.

Er was ooit een reclame over veilig vrijen. Pieter zal de precieze tekst niet meer woordelijk reproduceren — sommige dingen verdwijnen gelukkig met de jaren uit het collectieve geheugen — maar de clou weet hij nog wel: Weet je hoe twee egeltjes vrijen? Heel voorzichtig.

Kijk. Daar zit dus meteen een probleem. Want als je als egel door een tuin wilt wandelen, hoef je helemaal niet voorzichtig te vrijen. Je moet gewoon voorzichtig wandelen. En juist daar komt de moderne mens om de hoek kijken.

Met schuttingen. Hekken. Poorten. Muren. En soms complete vestingwerken waar zelfs een middeleeuwse kasteelheer jaloers op zou worden.

Voor de egel betekent zo’n schutting: einde wandeling. Terwijl wij denken: Wat een heerlijke privacy! De egel denkt: Ja hoor, weer een grens.

Daarom wil Duurzaam Capelle van onze tuinen één grote egelsnelweg maken. Geen asfalt. Geen matrixborden. Geen trajectcontrole. Gewoon een klein gaatje.

Ongeveer 13 bij 13 centimeter vrije doorgang is voldoende. Een egelpoortje dus. Geen ingewikkelde automatische schuifdeur met kentekenherkenning, maar een blijvende opening onder in een schutting, hek of poort.

En dat is eigenlijk best een mooi idee. Want één egelpoortje is leuk. Maar een hele reeks is fantastisch.

Dan kan de egel van tuin naar tuin lopen, op zoek naar voedsel, beschutting en misschien zelfs een egelvriendelijke ontmoetingsplek. Zonder iedere keer de straat over te moeten.

Pieter ziet het al voor zich. Links een egel. Rechts een egel. Daartussen een tuinpad.

En ergens een bordje: “Egelring. Alleen bestemmingsverkeer.” Wie weet ontstaat er zelfs een file.

Dat zou voor Pieter de eerste verkeersopstopping zijn waar niemand van de ANWB zenuwachtig van wordt.

Maar een egelpoortje alleen is niet genoeg.

Een tuin vol strakgeschoren gazon, tegels en kunstgras is voor een egel ongeveer even aantrekkelijk als een wachtkamer bij de tandarts. 

Een beetje rommel mag dus. Bladeren. Struiken. Een beschut hoekje. Wat natuurlijke begroeiing.

Geen slakkenkorrels of insectenverdelgers. En vooral: geen netten waarin een egel verstrikt kan raken en geen vijver waar hij wel in kan vallen maar niet meer uit kan komen.

Kortom: een tuin hoeft niet altijd opgeruimd te zijn. Dat is goed nieuws. Pieter heeft nu eindelijk een wetenschappelijke reden om een hoekje van zijn tuin gewoon met rust te laten. Sorry Adri, ik doe dit voor de biodiversiteit.”

En er is nog meer goed nieuws.

Duurzaam Capelle stelt maximaal 50 gratis egelpoortjes beschikbaar aan Capellenaren. Wie uiterlijk 23 oktober een doorgang van ongeveer 13 bij 13 centimeter maakt en daarvan een foto instuurt, kan zo’n poortje ontvangen en bovendien meedingen naar een egelhuisje.

Kijk. Dat is nog eens een uitnodiging. Pieter gaat dus niet alleen een deur openzetten. Hij zet een deur open voor de natuur. En misschien komt er dan ooit zo’n klein stekelbolletje zijn tuin binnenwandelen.

Heel voorzichtig natuurlijk. Want Pieter weet inmiddels:

Liefde is mooi.

Vrijheid is mooi.

Maar met stekels erbij moet je altijd een beetje voorzichtig zijn.

Geef een reactie