Nieuwe bezems

Pieters’ Daglicht over Denkdingen 

Pieter schrijft graag. Dat is inmiddels geen geheim meer. Pieter leest ook graag. Dat is misschien nog wel een groter geheim, want schrijven is zichtbaar en lezen gebeurt doorgaans in stilte. En stilte is in huize Pieter ongeveer net zo zeldzaam als een kamer zonder rommel.

Pieter leest graag Carmiggelt. Omdat Carmiggelt als geen ander een mens kon betrappen op zijn eigen eigenaardigheden. Bomans leest Pieter ook graag. Die had eveneens een talent om met een glimlach een spiegeltje voor te houden.

Maar bovenaan Pieter zijn literaire menukaart staat toch wel P.G. Wodehouse.

Wodehouse dus. Niet Woodhouse. Dat is weer een heel andere meneer en vermoedelijk iemand die meer verstand had van timmeren dan van de aristocratie op een Engels landgoed.

Wodehouse is voor Pieter de absolute meester van de vrolijke verwarring. Zijn personages struikelen niet alleen over hun eigen benen, maar vooral over hun eigen plannen. En meestal worden die plannen gemaakt met een zelfvertrouwen dat volstrekt niet in verhouding staat tot het aanwezige verstand.

Dat Pieter op zaterdag 26 september op de Capelse rommelmarkt rondliep, was daarom eigenlijk een literair gevaar van de eerste orde.

Tussen oude kop-en-schotels, halfvergane puzzels, speelgoed waar de helft van de onderdelen ontbrak en apparaten waarvan niemand meer wist waarvoor ze ooit waren aangeschaft, stond daar ineens een boek.

Een Wodehouse. Nieuwe bezems. Pieter keek. Het boek keek terug.

Nou ja, dat deed het natuurlijk niet. Het was een boek. Maar Pieter had onmiddellijk het gevoel dat hier iets belangrijks gebeurde. Want deze Wodehouse had Pieter nog niet gelezen.

Dat is ongeveer hetzelfde als wanneer een wijnliefhebber op een dorpsfeest ineens ontdekt dat er achter de schuur nog een vat Bordeaux uit 1978 staat. Mee naar huis dus.

En nog geen dag later zat Pieter er al middenin.

Nieuwe bezems is het boek waarin Wodehouse ons voor het eerst meeneemt naar Blandings Castle. Een kasteel waar de adel zich bezighoudt met zaken die in het gewone leven hooguit tot een ongemakkelijke familiebijeenkomst zouden leiden.

Er is een kostbare Egyptische scarabee. Er is een verstrooide Lord Emsworth. Er zijn jonge mensen met romantische bedoelingen. Er zijn vermommingen. Er is een buitengewoon oplettende secretaris. En natuurlijk zijn er plannen.

Veel plannen. Het soort plannen waarbij je als lezer na drie bladzijden al weet dat ze volledig uit de hand gaan lopen, terwijl de betrokkenen zelf nog overtuigd zijn van hun briljante eenvoud. En daar zit voor Pieter misschien wel de grootste charme van Wodehouse.

Hij schrijft over mensen die zichzelf bloedserieus nemen, terwijl de lezer allang ziet dat de werkelijkheid een geheel andere agenda heeft.

Eigenlijk is dat een prachtige levensles.

Want hoeveel van ons lopen niet af en toe rond met een plan waarvan we zelf denken: dit heb ik toch maar weer geweldig bedacht? Om vervolgens ergens halverwege te ontdekken dat de werkelijkheid niet heeft meegelezen.

Wodehouse laat je daar niet om huilen. Hij laat je erom lachen. En misschien is dat wel precies waarom Pieter zo graag leest.

Carmiggelt laat je glimlachen om het leven. Bomans laat je nadenken over het leven. Wodehouse zorgt ervoor dat je bijna van je stoel valt omdat het leven zichzelf zo heerlijk belachelijk maakt.

En misschien moeten we dat af en toe wat vaker doen. Een boek pakken. De telefoon wegleggen. De wereld even buiten laten wachten. En verdwijnen naar een Engels kasteel waar een Egyptische scarabee voor meer consternatie zorgt dan een gemeentelijke aanbesteding van drie miljoen euro.

Pieter is inmiddels weer terug op aarde. Maar of hij daar lang blijft? Dat valt nog te bezien. Want op de rommelmarkt liggen meer boeken. En Pieter heeft inmiddels geleerd dat sommige rommelmarkten helemaal geen rommelmarkten zijn.

Het zijn geheime literatuurdepots. Je moet alleen toevallig het juiste kraampje tegenkomen. En vooral niet te veel nadenken.

Want voor je het weet heb je een Wodehouse gevonden. En ben je weer even gelukkig.

Nieuwe bezems vegen schoon. Maar oude boeken brengen soms het mooiste stof tot nadenken.

Geef een reactie