
Een advies aan de indieners van de motie en de gemeente Capelle aan den IJssel
Pieter denkt graag mee
Een scootmobiel is een prachtig ding. Hij brengt iemand naar de supermarkt, naar een vriendin, naar de jeu-de-boulesbaan of gewoon een rondje buiten. Maar aan het eind van de dag wil dat ding ook ergens staan.
En daar begint in sommige wooncomplexen een merkwaardige stoelendans. In de gang mag niet, want die moet bij brand vrij blijven. In huis past hij niet. Een aparte stalling is er niet. En buiten is niet zomaar een plek beschikbaar.
De scootmobiel kan rijden. De bewoner wil naar buiten. Maar de woonomgeving zegt: waarheen met dat ding?
Eerst even de brandveiligheid
De raadsleden van Echt voor Capelle en de Capelse VVD hebben een belangrijk probleem op tafel gelegd. Bewoners van onder meer De Roo zijn voor hun zelfstandigheid afhankelijk van een scootmobiel, terwijl een geschikte stallingsplek ontbreekt. Ook bij andere complexen zoeken betrokkenen naar oplossingen.
Daarbij helpt het niet om de brandweer als spelbreker neer te zetten. Een gang of hal die als vluchtroute dient, moet veilig blijven. Sinds juli 2024 zijn de regels voor scootmobielen in gemeenschappelijke vluchtroutes bovendien expliciet. ‘Er kan toch nog iemand langs?’ is dan geen afdoende antwoord.
Brandveiligheid verdient dus geen creatieve omweg. Maar zij verdient wél een creatief vervolg: als de scootmobiel daar niet mag staan, waar kan hij dan veilig, bereikbaar en bruikbaar staan?
Een sleutel zonder deur
Een scootmobiel verstrekken terwijl iemand hem nergens behoorlijk kan stallen, lijkt op het geven van een sleutel zonder te zorgen dat er een deur is waar hij op past. Op papier is er een voorziening. In het dagelijks leven schiet de inwoner er weinig mee op.
De Wmo vraagt de gemeente om te onderzoeken welke ondersteuning iemand daadwerkelijk nodig heeft voor zelfredzaamheid en deelname aan de samenleving. Dat betekent niet dat iedere inwoner recht heeft op precies één gewenste stalling, of dat de gemeente ieder bouwprobleem alleen moet oplossen. Het betekent wel dat stalling en mobiliteit niet als twee losstaande dossiers behandeld kunnen worden.
De actuele Capelse Wmo-verordening maakt die samenhang extra belangrijk. Zij biedt de mogelijkheid een individuele vervoersvoorziening te weigeren wanneer een geschikte, brandveilige stallingsplek ontbreekt of niet te realiseren is. Maar vóór je kunt vaststellen dat iets niet te realiseren is, moet je serieus hebben onderzocht wat er samen wél kan.
Niemand heeft de hele sleutelbos
De indieners van de motie vragen terecht om samenwerking. Want geen enkele partij heeft dit vraagstuk alleen in handen.
De bewoner weet wat nodig is om de deur uit te kunnen. De eigenaar of corporatie kent het gebouw en kan onderzoeken welke ruimte beschikbaar of aanpasbaar is. Een zorgorganisatie kent vaak de dagelijkse praktijk van bewoners. De gemeente beoordeelt Wmo-aanvragen, is bevoegd gezag voor de bouw- en brandveiligheidsregels en kan met partijen verkennen wat op of rond een gebouw mogelijk is. De brandweer kan adviseren over veilige oplossingen.
Dat betekent niet dat de corporatie automatisch verplicht is om op eigen kosten een nieuwe stalling te bouwen. Zo’n algemene wettelijke plicht bestaat voor bestaande wooncomplexen niet. Evenmin volgt uit de Wmo dat de gemeente standaard elke gezamenlijke stalling moet betalen. Juist daarom zijn afspraken nodig over wie investeert, wie beheert, wie onderhoudt en wat – als er kosten voor bewoners zijn – redelijk is.
Van motie naar werkafspraak
Mijn advies aan de indieners en het college: maak van deze motie geen opdracht om nóg eens vast te stellen dat er een probleem is. Maak er een opdracht van om per complex een oplossing te organiseren.
- Breng de plekken in beeld. Begin bij de complexen waar bewoners nu vastlopen. Leg vast hoeveel scootmobielen er zijn, waar ze veilig kunnen staan en welke obstakels een oplossing tegenhouden.
- Vraag bewoners eerst naar hun dagelijkse praktijk. Een stalling is pas een oplossing als iemand er zelfstandig bij kan, de scootmobiel kan laden en veilig naar buiten kan rijden
- Laat gebouw en buitenruimte samen onderzoeken. Kijk naar een afzonderlijke binnenruimte, een veilige buitenstalling of een andere haalbare plek. Onderzoek bij een buitenoplossing ook welke ruimte en toestemmingen nodig zijn; laat ‘openbare ruimte’ niet bij voorbaat het einde van het gesprek zijn.
- Spreek vooraf af wie waarvoor aan zet is. Maak onderscheid tussen een individuele Wmo-vraag en een collectieve verbetering van het gebouw. Een gezamenlijke investering kan logisch zijn, maar vraagt heldere afspraken over kosten en beheer. Elders bestaat al een regeling voor een gemeentelijke bijdrage aan collectieve stallingen bij bestaande ouderencomplexen; Capelle kan beoordelen of zo’n model hier past.
- Laat niemand intussen binnen zitten. Onderzoek voor bewoners die nú geen bruikbare stallingsplek hebben welke tijdelijke, veilige en passende mobiliteitsoplossing mogelijk is. Niet iedere oplossing zal een eigen scootmobiel zijn, maar zij moet wel werken voor de betreffende inwoner.
De motie zou het college kunnen vragen om niet alleen een beleidskader, maar ook een uitvoeringsplan per betrokken complex: met bewoners, eigenaar, gemeente en waar relevant zorgorganisatie aan tafel; met een veilige voorkeursoplossing, een kostenvoorstel en een termijn waarop bewoners weten waar ze aan toe zijn.
De vraag achter de parkeerplek
Een gang vrijhouden is noodzakelijk. Een inwoner binnen houden is geen oplossing.
Daarom verdient deze motie steun in de vorm van méér dan een onderzoek alleen. Niet omdat één partij het antwoord al had moeten hebben, maar omdat alle betrokkenen samen genoeg weten om het te vinden.
De scootmobiel vraagt om een stallingsplek. De bewoner vraagt om iets groters: de mogelijkheid om mee te blijven doen. Dat is een mooie vraag voor een gemeente die samen met haar inwoners wil denken. En Pieter denkt graag mee.
