
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Sommige deuren hebben een merkwaardige eigenschap. Je kunt er jarenlang langs fietsen, autorijden of lopen zonder je ooit af te vragen wat zich erachter afspeelt. Tot iemand zegt: “Kom maar binnen.”
En dus stond Pieter op zaterdag 26 september niet vóór, maar ín het voormalige NH-hotel aan de Barbizonlaan.
Tegenwoordig geen hotel met koffers op wieltjes, kamermeisjes en een receptionist die vraagt of meneer misschien een wake-upcall wenst. Nee. Het gebouw heeft een andere bestemming gekregen. Hier wonen mensen die hun land hebben verlaten en in Capelle een plek hebben gevonden om voorlopig te wonen. En deze zaterdag mocht iedereen binnenkijken.
De Open azc-dag.
Ik geef eerlijk toe: bij zo’n dag ga je natuurlijk met een bepaalde nieuwsgierigheid naar binnen. Niet als ramptoerist, maar als mens. Want over een azc wordt buiten de muren van alles gezegd. Er zijn meningen, zorgen, vragen, voor- en tegenstanders en vooral heel veel woorden.
Maar woorden hebben soms een merkwaardige gewoonte. Ze gaan hun eigen leven leiden. Daarom was het verfrissend om gewoon eens naar binnen te stappen.
En wat mij onmiddellijk opviel? De ontvangst. Gastvrij. Open. Hartelijk. Geen ingewikkelde protocollenparade waarbij je eerst drie formulieren moet invullen, je schoenveters moet laten keuren en vervolgens toestemming moet vragen om toestemming te vragen.
Gewoon mensen. Bewoners en medewerkers die bezoekers ontvingen en vertelden over het dagelijks leven op de locatie.
We kregen rondleidingen en kwamen op plekken waar je normaal gesproken niet zomaar komt. En juist daar gebeurt iets bijzonders. Het grote woord “asielzoeker” krijgt ineens een gezicht.
Een mens. Iemand die koffie drinkt. Iemand die probeert Nederlands te leren. Iemand die contact zoekt. Iemand die misschien ooit een barista wil worden.
En ineens blijkt dat een voormalig hotel helemaal geen verzameling kamers is. Het is een plek waar mensen proberen opnieuw iets van hun leven op te bouwen.
Dat vond Pieter misschien wel het meest waardevolle van deze dag. Niet omdat daarmee alle vragen rondom asielopvang ineens verdwenen zijn. Natuurlijk niet. Een rondleiding van een paar uur maakt van een ingewikkeld maatschappelijk vraagstuk geen sprookje met een roze strik eromheen.
Maar het helpt wel om het vraagstuk weer menselijke proporties te geven. Want achter ieder dossier zit een mens. En achter ieder mens zit een verhaal.
Tijdens de rondleidingen zag ik bovendien iets anders: betrokkenheid. Mensen die hun werk doen. Mensen die bezoekers ontvangen. Mensen die uitleg geven. Mensen die proberen van een opvanglocatie méér te maken dan een dak boven het hoofd.
Dat verdient aandacht. En misschien zelfs een beetje trots.
Trots op Capelle.
Niet omdat Capelle daarmee ineens de wereldproblematiek heeft opgelost. Dat zou zelfs voor Capelle een beetje veel gevraagd zijn.
Maar wel omdat je op zo’n dag kunt laten zien dat een stad niet alleen bestaat uit stenen, verkeerslichten, winkelcentra en gemeentelijke beleidsnota’s.
Een stad bestaat vooral uit mensen. Mensen die elkaar ontmoeten. Mensen die naar elkaar luisteren. Mensen die soms ontdekken dat de werkelijkheid achter een deur heel anders is dan het beeld dat zij zich buiten die deur hadden gevormd. En misschien is dát wel de belangrijkste les van een Open azc-dag.
Dat je soms gewoon even naar binnen moet. Niet om een oordeel te vellen. Maar om kennis te maken.
De gemeente heeft inmiddels vastgelegd dat de bestaande opvang aan de Barbizonlaan voorlopig niet wordt uitgebreid en dat de huidige vergunning tot 1 juli 2030 loopt. Dat zijn bestuurlijke feiten. Maar mijn verhaal van vandaag gaat eigenlijk over iets veel eenvoudigers.
Over een deur. Een deur die openstond. En over wat er kan gebeuren als je erdoorheen loopt. Want soms begint verbinding niet met een debat.
Soms begint verbinding gewoon met: “Welkom. Kom binnen.”
En Pieter? Die kwam binnen. En ging met een goed gevoel weer naar buiten.
