
Pieters’ Daglicht over muziek, ouders en een jongen die dacht dat een meeuw alles kon
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er zijn van die platen die u koopt omdat u ze mooi vindt. En er zijn platen die u koopt omdat u vindt dat ánderen ze moeten horen.
Dat tweede was bij Pieter Pottenkijker een iets riskantere aangelegenheid. Pieters ouders waren namelijk geen popliefhebbers. Dat moet u zich even voorstellen.
Een woonkamer zonder Sweet Caroline. Geen Cracklin’ Rosie. Geen Neil Diamond die vanuit een luidspreker de meubels stond toe te zingen. Radio Veronica? Daar hoefde moeder niet zo nodig naar te luisteren. En vader had vermoedelijk liever een zender waarop iemand vertelde hoe laat het was.
Popmuziek was in huize Pottenkijker dus ongeveer even welkom als een natte hond op een pas geboende vloer. Maar Pietertje zou Pietertje niet zijn als hij daar geen oplossing voor bedacht.
In 1973 verscheen Neil Diamond met een heel bijzondere plaat: Jonathan Livingston Seagull.
Geen gewone verzameling liedjes. Geen album waarop u na drie nummers denkt: “Aardig, maar waar is de bitterbal?”
Nee. Dit was een soundtrack. Een muzikale vertelling over een meeuw die vond dat het leven uit meer moest bestaan dan iedere dag hetzelfde rondje vliegen, een visje uit zee pikken en vervolgens vooral niet te veel vragen stellen.
Jonathan wilde hoger. Sneller. Verder. En vooral: hij wilde ontdekken wat hij allemaal kon.
Pieter herkende dat onmiddellijk. Niet omdat hij zelf dagelijks over de Hollandsche IJssel scheerde. Dat zou met zijn huidige aerodynamische eigenschappen trouwens een tamelijk spectaculair gezicht zijn geworden. Maar omdat er iets in die meeuw zat wat Pieter begreep.
De gedachte dat je niet per se genoegen hoeft te nemen met wat iedereen normaal vindt. En dus kocht Pieter de elpee. Sterker nog: hij kocht er twee.
Dat was in die tijd geen kleinigheid. Maar Pieter werkte. Bij Van der Valk in Molenhoek bij Mook. En wie werkte, verdiende geld. En wie geld verdiende, kon zich af en toe een luxe veroorloven.
Zoals twee keer dezelfde elpee kopen. Eén voor Pieter. En één voor pa en ma.
Kijk. Dat is liefde. Of een subtiele vorm van muzikale evangelisatie.
Dat laatste sluit ik ook niet helemaal uit. Want Pieter dacht: als ik mijn ouders niet naar Neil Diamond kan krijgen, dan breng ik Neil Diamond gewoon naar mijn ouders.
De eerste reacties waren vermoedelijk niet van het type: “Prachtig, jongen! Zet kant twee nog eens op!” Maar er gebeurde iets. De muziek kwam binnen. En met die muziek kwam het verhaal van Jonathan.
Een meeuw die niet wilde geloven dat zijn leven uitsluitend bestond uit overleven. Die wilde leren. Experimenteren. Mislukken. Opnieuw beginnen. En uiteindelijk terugkeren om anderen te helpen hetzelfde te ontdekken.
Dat is misschien wel het mooiste aan het verhaal. Jonathan leert niet alleen voor zichzelf.
Hij leert om het later door te geven. En ineens gaat zo’n elpee over veel meer dan een eigenwijze meeuw.
Het gaat over ouders en kinderen. Over verwachtingen. Over de ruimte die je elkaar geeft. Over de vraag of iemand mag afwijken van het gewone pad. En misschien ook wel over opvoeden. Want ouders willen hun kinderen graag beschermen tegen vallen. Terwijl kinderen soms juist moeten vallen om te ontdekken dat ze kunnen vliegen.
Neil Diamond schreef voor deze muzikale vertelling geen doorsnee popplaat. Hij maakte een bijna symfonische reis langs verlangen, eenzaamheid, vrijheid en thuiskomen. Be, Lonely Looking Sky en Dear Father werden voor Pieter meer dan liedjes.
Ze werden herinneringen. Aan een jongen. Aan zijn ouders. Aan een tijd waarin twee dezelfde elpees kopen nog een investering was. En aan een meeuw die zei wat Pieter misschien zelf nog niet helemaal kon zeggen: Kijk eens verder dan wat je al kent.
Misschien is dat uiteindelijk de reden waarom die tweede elpee er kwam. Niet om pa en ma tot popliefhebbers te bekeren. Maar om ze een klein stukje van zijn wereld te laten horen.
En dat is misschien wel wat muziek op haar best doet. Ze verandert niet altijd iemands smaak. Maar soms opent ze wél een deur. En soms is dat genoeg.
Pieter heeft die tweede elpee nooit als weggegooid geld beschouwd. Integendeel. Hij kocht een plaat. Maar kreeg er een herinnering voor terug.
En ergens, diep in het muzikale archief van Pieter Pottenkijker, vliegt Jonathan nog steeds.
Hoger. Verder. Vrijer. En waarschijnlijk met een flinke portie Neil Diamond in zijn bagage.
Want zelfs een meeuw heeft soms muziek nodig om zijn vleugels uit te slaan.
