Woonescapisme

Over dromen van een ander huis terwijl je eigenlijk al prima woont

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Pieter woont prachtig.Dat mag best eens gezegd worden.

Een fijn huis, een fijne plek, zijn lief in de buurt, Nacho die vindt dat wandelen vooral een noodzakelijk kwaad is en verder alles wat een mens op zijn zeventigste nodig heeft om tevreden achterover te leunen. Pieter is gelukkig. En toch heeft Pieter een probleem.

Hij lijdt aan woonescapisme.

Dat klinkt ernstiger dan het is. Het is geen aandoening waarvoor je onmiddellijk naar de huisarts moet. Hoewel… als je partner ontdekt hoeveel tijd je op Funda doorbrengt, kan een bezoek aan de huisarts soms alsnog verstandig zijn.

Woonescapisme is het wegdromen naar een andere woonplek. Een idyllisch huisje in het groen. Een tiny house tussen de bomen. Een boerderij waar de enige buren een paar schapen zijn. Of, in het geval van Pieter, een huisje in een Knarrenhof. En daar zit meteen de crux.

Pieter wil helemaal niet weg uit zijn huidige huis. Hij wil er alleen graag ergens anders óók een hebben.

Dat is natuurlijk een buitengewoon ingewikkelde vorm van hebberigheid, maar Pieter noemt het liever toekomstgericht denken.

Een Knarrenhof dus.

Een plek waar leeftijdgenoten wonen, maar waar je elkaar niet de hele dag op de lip zit. Waar je zelfstandig woont, maar waar een helpende hand dichtbij is. Waar je elkaar kent, een praatje maakt, misschien samen een kop koffie drinkt en ondertussen gewoon je eigen voordeur achter je dicht kunt trekken.

Het klinkt als een woonvorm waarin de mensheid eindelijk heeft begrepen dat zelfstandig wonen en samenleven helemaal geen tegenstellingen hoeven te zijn.

Pieter droomt ervan. Sterker nog: hij doet mee aan een initiatiefgroep om zo’n Knarrenhof mogelijk te maken. En daar begint het echte woonescapisme.

Want tussen een droom en een sleutel aan een voordeur zitten nogal wat hindernissen. Grond. Gemeente. Bestemmingsplannen. Procedures. Geld. Woningen. Vergunningen. Belangen. En vooral: tijd. Heel veel tijd.

Zo’n initiatiefgroep lijkt soms een beetje op een slak die gezamenlijk een marathon probeert te organiseren.

Er wordt vergaderd. Er wordt overlegd. Er wordt een plan gemaakt. Dat plan wordt besproken. Daarna wordt er nog een plan gemaakt om het eerste plan te bespreken. En ergens onderweg vraagt iemand: “Hoe staat het eigenlijk met de grond?”

Dan valt het stil. Want grond is in Nederland ongeveer hetzelfde als een parkeerplaats voor een camper tijdens het hoogseizoen: iedereen wil er één, maar niemand weet waar hij gebleven is.

Pieter houdt vol. Natuurlijk. Want ondertussen kan hij heerlijk blijven dromen. Dat is het mooie van woonescapisme. Je hoeft nog helemaal nergens heen. Je kunt gewoon thuis op de bank zitten en alvast nadenken over hoe het straks zou zijn.

Een klein huisje. Een tuintje. Een bankje voor de deur. Een buurman die je uitnodigt voor koffie. Een buurvrouw die zegt: “Ik heb wat te veel soep gemaakt.” En Pieter die vervolgens denkt: Dat klinkt verdacht veel als mantelzorg met preisoep.

Maar toch.

Achter die humor zit iets wezenlijks. Want wonen gaat niet alleen over stenen, vierkante meters en een hypotheek. Wonen gaat ook over hoe je oud wilt worden. Over nabijheid zonder afhankelijkheid. Over elkaar kennen zonder elkaar te claimen. Over een buurt waarin mensen elkaar zien voordat iemand hulp nodig heeft.

Misschien is woonescapisme daarom helemaal geen vlucht. Misschien is het juist een manier om vooruit te kijken. Om jezelf de vraag te stellen: Waar wil ik straks wonen? En vooral: hoe wil ik daar wonen?

Pieter kijkt dus vooruit. Vanuit zijn prachtige huis. Met zijn lief.

Met Nacho. En met Funda binnen handbereik. Want zolang die Knarrenhof er nog niet staat, blijft Pieter gewoon dromen.

En dat mag. Want soms begint een nieuwe werkelijkheid met iets heel eenvoudigs: een mens die weigert zijn droom alleen maar een droom te laten zijn.

En mocht dat Knarrenhof er ooit komen, dan weet Pieter al één ding zeker. Hij gaat er wonen.

Maar voorlopig blijft hij lekker thuis. Dat is misschien wel de meest comfortabele vorm van woonescapisme die er bestaat.

Geef een reactie