De gevoelige snaar van Clapton

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Pieter was weer terug uit Frankrijk.

Na dagenlang onderzoek naar het Mysterie van de Vreemde Kostgangers – een onderzoek waarbij zelfs Sherlock Holmes waarschijnlijk na drie dagen zijn vergrootglas had ingeleverd – was het weer tijd voor het gewone leven.

Dus zat Pieter op vrijdagavond rustig naar De Slimste Mens te kijken. Een mens moet toch wat.

Bovendien is het prettig om af en toe naar mensen te kijken die aantoonbaar slimmer zijn dan jezelf. Dat houdt de nederigheid een beetje op peil. En als je dan ook nog eens geen antwoord weet op een vraag over een obscure middeleeuwse koning, kun je altijd nog doen alsof je die kennis bewust hebt afgestoten omdat er anders geen ruimte meer was voor de namen van je kleinkinderen.

Tot zover een doodnormale vrijdagavond.

Tot Pieter op Facebook een berichtje van Guitar Hans zag.

De Clapton Tribute Band The Claptones zou – na succesvolle optredens in Nederland, Engeland en Cyprus – eindelijk weer eens in Nederland optreden.

Pieter dacht: leuk. Eric Clapton. Daar wil een mens nog wel eens een uurtje of twee voor rechtop gaan zitten.

Layla.

Tears in Heaven.

Wonderful Tonight.

White Room.

Muziek waarbij een mens spontaan een beetje moeilijk naar buiten gaat zitten kijken, ook als daar helemaal niets te zien is.

Maar toen zag Pieter de foto. En daar stond-ie. Johan Korringa.

Voor Pieter geen onbekende. Johan is in de wereld van de Vreemde Kostgangers beter bekend als Johan de Gevoelige Snaar. En dat is geen naam die je iemand zomaar geeft. Daar moet je iets voor kunnen.

Johan blijkt namelijk basgitaar te spelen bij The Claptones. En niet zo’n beetje ook. Samen met Ronn van Etten op zang en gitaar, Ruud Saelman op drums en Michael Eschauzier op toetsen en zang vormt hij een muzikaal kwartet dat een avondvullend programma rond Eric Clapton brengt.

Kijk. Daar werd Pieter dus even stil van. Niet omdat hij plotseling muzikaal inzicht had gekregen. Dat zou een medisch wonder zijn. Maar omdat Pieter Eric Clapton al heel lang waardeert.

Niet alleen om de muziek, maar vooral om dat wonderlijke vermogen om met een paar akkoorden en een gitaar een mens rechtstreeks ergens binnen te laten komen waar woorden meestal niet komen. En laat dat nou precies zijn waar Johan goed in is. De gevoelige snaar raken.

Dat klinkt misschien als een vreselijke clichézin, maar bij Johan is het gewoon waar.

The Claptones nemen je mee door de muzikale carrière van Clapton. Met uiteraard White Room, Layla, Tears in Heaven en Wonderful Tonight. Maar ook nummers waarbij Clapton betrokken was, zoals While My Guitar Gently Weeps, bluesgerelateerd werk en zelfs eigen nummers die door Clapton zijn geïnspireerd.

En daar zit voor Pieter iets moois in. Een tribute is namelijk meer dan iemand nadoen. Het gaat niet om het aantrekken van een pruik, een oude gitaar omhangen en vervolgens heel ernstig kijken alsof je zojuist uit 1969 bent komen fietsen.

Een goede tribute probeert de ziel van de muziek te vangen. En juist daar heeft Pieter vertrouwen in.

Want als Johan de Gevoelige Snaar ergens aan meedoet, verwacht Pieter geen muzikale slapstick. Geen Clapton voor beginners. Geen Eric Clapton Karaoke Deluxe.

Nee. Pieter verwacht muziek. Muziek die ergens binnenkomt. Dus staat 16 oktober inmiddels met een klein potloodje in Pieters agenda. Bij Barth in Poeldijk. Pieter moet daar misschien maar eens gaan luisteren.

Na Frankrijk, de Vreemde Kostgangers en alle andere mysterieuze zaken des levens lijkt hem dat eigenlijk wel een uitstekend idee.

En mocht Johan die avond inderdaad de gevoelige snaar raken, dan weet Pieter één ding zeker: Dan gaat hij niet onderzoeken hoe dat kan.

Dan luistert hij gewoon. Want soms is het leven veel te mooi om alles te willen begrijpen. Soms moet je gewoon je ogen dichtdoen. En luisteren. Naar een gitaar. Naar Clapton.

En naar Johan. De Gevoelige Snaar. Pieter is alvast aan het stemmen. Nou ja… Hijzelf dan.

De gitaar laat hij aan Johan over.

Geef een reactie