
Over een nacht die even lang is als de dag, en waarom Pieter daar toch vooral overdag van wil genieten
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter schrijft meestal bij daglicht.
Dat is geen diepzinnige levenskeuze. Het heeft vooral te maken met het feit dat Pieter graag ziet wat hij schrijft. En aangezien zijn handschrift volgens ingewijden ergens het midden houdt tussen een doktersrecept en een boodschappenlijstje van een tandeloze apotheker, is een beetje licht geen overbodige luxe.
Maar vandaag is er iets bijzonders aan de hand.
Vandaag, woensdag 23 september, is de equinox. In gewoon Nederlands: de nachtevening. Het astronomische moment waarop dag en nacht ongeveer even lang zijn. De september-equinox markeert bovendien het begin van de astronomische herfst.
En dat is toch een prachtig verschijnsel.
De aarde staat namelijk niet kaarsrecht op haar baan rond de zon. Onze planeet hangt een beetje schuin. Ongeveer 23,5 graden. Alsof Moeder Aarde ooit bij de kosmische kapstok stond, struikelde over haar eigen planetaire veters en dacht: Ach, laat maar zo.
Die schuine stand zorgt ervoor dat wij seizoenen hebben.
En vandaag staat de zon precies boven de evenaar. Geen voorkeur voor noord, geen voorkeur voor zuid. Evenwicht dus.
Dag en nacht houden elkaar ongeveer in evenwicht. Pieter vindt dat een mooie gedachte.
Want in het dagelijks leven zijn wij daar niet altijd even goed in.
Wij hebben vaak haast. Overdag moet er van alles. Werken, regelen, bellen, mailen, boodschappen doen, afspraken maken en vooral proberen te onthouden waarom we ook alweer naar boven liepen.
En als de avond valt, zetten we de televisie aan.
Daarna kijken we op onze telefoon. Daarna nog even naar de berichten. Daarna nog even naar het nieuws. Daarna nog even kijken of iemand iets op Facebook heeft gezet. En voordat we het weten, zitten we om half twaalf in het donker naar een verlicht scherm te turen en vragen we ons af waarom we zo moe zijn.
Misschien moeten we wat vaker gewoon het daglicht vieren. Niet alleen vandaag. Maar juist nu de dagen weer korter worden. Want vanaf deze equinox gaat het licht hier op het noordelijk halfrond steeds verder terrein verliezen. De zon komt lager te staan. De schaduwen worden langer. De avonden vallen eerder. De herfst schuift langzaam naar binnen.
En Pieter? Die schrijft dus voortaan iets eerder.
Niet omdat hij bang is voor het donker. Wel omdat hij zijn laptop liever niet gebruikt als zaklamp.
Er zit trouwens een klein astronomisch addertje onder het gras. Dag en nacht zijn op de equinox niet overal precies twaalf uur. De zon is namelijk geen piepklein lichtpuntje, maar een schijf. Bovendien buigt onze atmosfeer het zonlicht een beetje af. Daardoor zien wij de zon al voordat zij volgens de meetkundige werkelijkheid boven de horizon staat. De natuur houdt zich dus ook niet helemaal aan onze administratie.
Dat is misschien wel een geruststellende gedachte. Wij mensen zijn dol op grenzen, schema’s, tijden en hokjes. Om 08.00 uur dit. Om 10.30 uur dat. Voor 12.00 uur zus. Na 17.00 uur zo.
Maar de zon trekt zich daar niets van aan. Die komt op. Die gaat onder. Die maakt licht. En daarna wordt het donker. Zonder vergadering. Zonder beleidsnotitie. Zonder werkgroep.
En misschien moeten wij daar iets van leren. Dat licht niet vanzelfsprekend is. Letterlijk niet. Maar ook figuurlijk niet.
Een vriendelijk woord kan licht brengen in iemands dag. Een kop koffie met iemand die alleen zit. Een telefoontje naar iemand die je al een tijdje niet hebt gesproken. Even luisteren zonder meteen met een oplossing te komen.
Dat zijn allemaal kleine zonnestraaltjes. En daar hebben we geen zonnepanelen, astronomische kennis of ingewikkelde apparatuur voor nodig.
Alleen een beetje aandacht.
Dus beste lezer: vier vandaag het daglicht. Loop even naar buiten. Kijk naar de lucht. Voel de herfst. Kijk hoe de zon op de bladeren valt.
En als het straks donker wordt, is dat ook goed.
Want zonder nacht zouden wij het licht misschien helemaal niet meer herkennen.
Pieter doet daarom vandaag iets revolutionairs. Hij schrijft zijn Daglicht bij daglicht. En vanavond? Dan doet hij het licht uit. Om gewoon eens te kijken of de sterren nog iets te melden hebben.
Want wie weet. Misschien schrijft Pieter morgen wel een stukje over duisternis. Maar uitsluitend als hij daarbij een zaklamp mag gebruiken.
