Verbinding is geen stekker

Over koffie, vreemde mensen en de kunst om ergens bij te horen

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Er zijn van die woorden waar Pieter Pottenkijker onmiddellijk warm van wordt. Verbinding is er zo eentje.

Niet omdat Pieter verstand heeft van elektriciteit. Integendeel. Als er ergens een stekker uit moet, belt hij Adri. Die heeft namelijk een veel betere relatie met stekkers dan Pieter. Maar verbinding tussen mensen, dát is andere koek.

Van donderdag 24 tot en met woensdag 30 september is het in Capelle Week van de Verbinding. Een week waarin ontmoeten, erbij horen en gewoon even met een ander mens praten centraal staan.

En dat spreekt Pieter aan.

Want verbinding is eigenlijk een wonderlijk ding. Je kunt met duizend mensen op WhatsApp zitten en toch eenzaam zijn. Je kunt honderden Facebookvrienden hebben en niemand hebben die vraagt: „Zal ik even koffiezetten?” Je kunt zelfs in een volle tram staan en je afvragen of iemand überhaupt zou merken als je bij de volgende halte niet meer uitstapte.

Terwijl soms één klein gesprek al verschil maakt.

Een kop koffie. Een praatje op straat. Samen bewegen. Samen soep eten. Een ontbijt. Een bloemetje maken. Of gewoon ergens binnenlopen waar de deur openstaat en waar iemand zegt: „Kom erbij.”

Kijk, daar houdt Pieter van.

Want verbinding hoeft van hem geen ingewikkelde beleidsnota te worden met een uitvoeringsagenda, een regiegroep, drie werkgroepen en een kwartiermaker die onderzoekt waarom de werkgroepen nog niet vergaderen.

Nee.

Verbinding begint meestal een stuk eenvoudiger.

Met: „Hoe gaat het met je?” En vervolgens vooral met luisteren naar het antwoord.

Tijdens de Week van de Verbinding gebeurt er in Capelle van alles. In de Huizen van de Wijk, op andere plekken in de stad en zelfs aan tafels waar soep, ontbijt of een maaltijd wordt gedeeld. Er zijn activiteiten voor jong en oud. Voor mensen die veel mensen kennen. En voor mensen die juist denken: ik zou eigenlijk wel iemand willen leren kennen.

Dat laatste vind Pieter misschien nog wel het mooiste. Want eenzaamheid is niet altijd zichtbaar. Iemand kan er keurig verzorgd bij zitten, boodschappen doen, werken, sporten en zelfs heel overtuigend „gaat goed hoor!” zeggen.

Terwijl het vanbinnen stil is. En stilte is soms heerlijk. Pieter kan er uitstekend mee leven als Adri een uurtje haar eigen gang gaat. Maar permanente stilte is een ander verhaal. Een mens is geen eiland. Hooguit een campingplaats met een heg eromheen. En zelfs daar moet je af en toe overheen kunnen kijken.

Daarom vindt Pieter de Week van de Verbinding zo’n goed idee. Niet omdat daarmee de eenzaamheid de stad uit wordt gejaagd. Was het maar zo eenvoudig. Een weekje verbinding en hup: iedereen voorzien van een sociaal netwerk, twee goede vrienden en iemand die op zondagmiddag spontaan aanbelt met appeltaart.

Zo werkt het natuurlijk niet. Maar misschien kan zo’n week wel een duwtje geven. Iemand die voor het eerst ergens binnenstapt. Iemand die voor het eerst vertelt dat hij zich alleen voelt. Iemand die naast een onbekende gaat zitten. Of iemand die ontdekt dat die onbekende helemaal niet zo onbekend is zodra je vijf minuten met elkaar praat.

En misschien is dat wel de belangrijkste boodschap.

Verbinding is geen groot maatschappelijk project dat ergens boven ons hoofd wordt uitgevoerd. Verbinding zit aan de keukentafel. In de straat. Op een bankje. Bij een kop koffie. Aan een tafel met soep. En soms begint het gewoon met twee mensen die elkaar aankijken en allebei denken: zal ik iets zeggen?

Pieter zegt: doen. Want voor je het weet, ben je verbonden.

En nee, daar heb je geen wachtwoord voor nodig. Gelukkig maar.

Want Pieter is zijn wachtwoorden al drie keer vergeten.

Meer weten over de activiteiten tijdens de Week van de Verbinding? Kijk dan op http://www.watisertedoenincapelle.nl.

Geef een reactie