De kunst van het solliciteren: vooral jezelf niet vergeten

Pieter hoeft niet meer te solliciteren.

Dat klinkt misschien een beetje arrogant, maar dat is het niet. Het is meer een kwestie van leeftijd. Op een gegeven moment kom je in het leven op een punt waarop de arbeidsmarkt niet meer zegt: “Wij zoeken een enthousiaste kandidaat.” Maar eerder: “Mijnheer, wilt u misschien gaan zitten en vertellen hoe het vroeger was?”

Pieter mag overigens nog steeds solliciteren. Er is geen wet die hem dat verbiedt. Maar noodzakelijk is het niet meer.

Voor anderen ligt dat heel anders.

En daar begint het verhaal van de Sollicitatiewinkel in Capelle aan den IJssel.

Een winkel waar je overigens niet binnenloopt voor twee ons gehakt, een pak koffie en een aanbieding op de bloemkool. Nee, hier verkopen ze iets dat aanzienlijk moeilijker in een winkelwagentje past: zelfvertrouwen.

De Sollicitatiewinkel bestaat inmiddels vijf jaar en vierde dat op 15 september in Huis van de Wijk Middelwatering. Vijf jaar lang helpen mensen daar inwoners die op zoek zijn naar werk. Met cv’s, sollicitatiebrieven, online profielen, gesprekken en vooral: met het hervinden van het geloof dat je iets te bieden hebt.

Want solliciteren. De één doet het alsof hij geboren is met een sollicitatiebrief in zijn rechterhand. “Geachte mevrouw, geachte heer, ik ben precies de persoon die u zoekt!”

Klaar.

De ander zit thuis drie kwartier naar het computerscherm te kijken en krijgt al knikkende knieën bij de gedachte dat er straks iemand vraagt: “Vertelt u eens iets over uzelf.” Iets over mezelf?

Daar zit je dan. Je weet ineens niet meer hoe oud je bent, wat je kunt en of je eigenlijk wel twee benen hebt.

Bravoure en verlegenheid zijn namelijk twee verschillende vertrekpunten op dezelfde arbeidsmarkt. En dan is het prettig als iemand naast je gaat zitten.

Niet om de sollicitatie van je over te nemen. Wel om samen te kijken: wat staat er eigenlijk in dat cv? Is die brief een beetje duidelijk? Komt jouw ervaring er wel in naar voren? En hoe presenteer je jezelf zonder dat je hoeft te doen alsof je de CEO van de Verenigde Naties bent?

Tijdens de jubileumochtend konden bezoekers onder meer hun cv laten bekijken, vragen stellen over solliciteren en een professionele foto laten maken voor cv of LinkedIn.

Ook waren er stylisten. Dat laatste vind ik persoonlijk een prachtig idee. Want soms heb je helemaal geen gebrek aan kwaliteiten. Je hebt alleen een jasje aan dat die kwaliteiten nogal vakkundig verstopt.

Een passende outfit kan wonderen doen. En als een kledingstuk goed past, mochten bezoekers het zelfs kosteloos meenemen.

Kijk, dat is nog eens een sollicitatiegesprek waarbij je niet alleen met nieuwe inzichten, maar mogelijk ook met een nieuwe broek naar huis gaat.

Maar achter al die praktische hulp zit iets veel belangrijkers.

Meedoen. Erbij horen. Gezien worden.

Werk is immers niet alleen een salarisstrookje. Het geeft structuur, contacten, eigenwaarde en het gevoel dat je ergens bijdraagt. Wanneer je langere tijd zonder werk zit, kan juist dat vertrouwen langzaam afbrokkelen.

Dan kan een beetje hulp verrassend veel betekenen.

De Sollicitatiewinkel heeft inmiddels vestigingen in de Huizen van de Wijk in Oostgaarde, Schollevaar, Schenkel en Middelwatering.

Vier plekken waar mensen niet worden bekeken als een nummer in een vacaturebestand, maar als iemand met een verhaal, ervaring en mogelijkheden.

Pieter hoeft dus niet meer te solliciteren. Maar hij heeft wel een belangrijke les geleerd: Je hoeft niet altijd zelfverzekerd een deur binnen te stappen. 

Soms is het al heel dapper om toe te geven dat je wat hulp kunt gebruiken. En soms staat er dan iemand klaar om die deur samen met jou open te doen.

Dat is misschien wel de mooiste sollicitatiehulp die er bestaat. Niet iemand vertellen dat hij goed genoeg is. Maar hem helpen het zelf weer te geloven.

Geef een reactie