
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter liep weer eens met Nacho over het Prado.
Voor wie denkt dat Prado een Spaans museum is waar je urenlang naar schilderijen van mensen met ernstige gezichtsuitdrukkingen kunt kijken: nee. Dit is gewoon Capelle. Hoewel er op sommige dagen best een overeenkomst is. Ook hier valt namelijk genoeg te bekijken waar je je afvraagt: wie heeft dit bedacht?
Het voetpad rond het Prado bijvoorbeeld.
Dat ligt er momenteel bij alsof er een bataljon tanks heeft geoefend voor een NAVO-top.
Vrachtwagens, zwaar materieel en ander rollend geweld hebben hier maandenlang hun sporen nagelaten. Er is gewerkt aan de stadsverwarming, het riool of iets anders onder de grond waarvan je vooral merkt dat het bestaat wanneer de straat openligt.
En open lag hij. Lang. Heel lang.
Volgens Pieter bijna twee jaar. Maar Pieter heeft wel vaker de neiging om dingen die lang duren in zijn hoofd naar een geologisch tijdperk te promoveren. Toch: het was lang genoeg.
Het parkje ernaast fungeerde al die tijd als opslagplaats, werkplaats en waarschijnlijk ook als een soort tijdelijke kantine voor de mannen die het werk uitvoerden. Inmiddels zijn de mannen weg. De machines zijn weg. De bouwmaterialen zijn weg.
Alleen het resultaat is gebleven. Een onkruidoerwoud. Een soort botanische vrijstaat waar iedere plant die zichzelf belangrijk genoeg vindt, gewoon zijn gang kan gaan. Brandnetels voelen zich er inmiddels CEO. Distels zitten in de raad van commissarissen en ergens schijnt een paardenbloem al een motie van wantrouwen tegen het maaibeleid te hebben ingediend.
Pieter keek ernaar. Nacho ook. Hoewel Nacho waarschijnlijk vooral dacht: prima plek, veel geurtjes.
En eerlijk is eerlijk: als je een buurt maandenlang laat leven met kapotte bestrating, bouwrommel en daarna een vergeten stuk groen, moet je niet verbaasd zijn als mensen uiteindelijk denken dat niemand er meer naar omkijkt.
Want verloedering begint zelden met één grote klap. Het begint met een tegel die blijft liggen. Een hek dat net iets te lang blijft staan. Een plantsoen dat nét niet wordt opgeknapt.
Een prullenbak die steeds voller raakt.
En voor je het weet, wordt de openbare ruimte een soort collectieve woonkamer waarvan iedereen denkt dat een ander de stofzuiger wel pakt.
Maar toen kreeg Pieter een idee. Een briljant idee.
Op zaterdag 26 september doet Capelle namelijk mee aan het NK Tegelwippen. Vanuit Schollevaar worden inwoners uitgenodigd om tegels uit hun tuin te halen en ruimte te maken voor groen. Op het Stationsplein staat van 10.00 tot 14.00 uur een tent met koffie, informatie, Tuinrangers en alles wat je maar wilt weten over een groenere tuin.
Prachtig initiatief. Maar Pieter heeft een aanvullende suggestie. Neem die gewipte tegels mee naar het Stationsplein.
Allemaal. Duizenden. Een complete tegelkaravaan. Een soort Elfstedentocht, maar dan zonder schaatsen en met veel meer bakstenen.
Want als Capelle toch op zwart zaad zit, kunnen we die tegels misschien nuttig inzetten. Bijvoorbeeld voor het Prado.
Herstel de voetpaden met de tegels van het NK Tegelwippen. En gebruik een deel van de plantenpakketten om het onkruidoerwoud te veranderen in een fatsoenlijk, aantrekkelijk stukje groen. Dan wordt tegelwippen ineens dubbel groen.
En daar zit misschien wel een belangrijker punt onder.
Capelle heeft samen met zes andere Nederlandse New Towns onderzoek laten doen naar de opbrengst van investeren in leefbaarheid. De conclusie is opvallend: iedere euro die langdurig in deze steden wordt geïnvesteerd, kan naar verwachting €1,20 aan maatschappelijke baten opleveren.
Met andere woorden: investeren in leefbaarheid is geen bodemloze put. Het kan juist geld opleveren.
Minder zorg. Betere ontwikkelkansen voor kinderen. Een betere leefkwaliteit. En misschien ook gewoon buurten waar mensen prettig wonen.
Dus misschien moeten we stoppen met de vraag: wat kost het? En vaker vragen: wat levert het op als we het níét doen?
Want een voetpad repareren is natuurlijk geen wereldschokkende investering. Maar een buurt serieus nemen is dat wél.
Pieter keek nog eens naar het Prado. Nacho trok aan de riem.
Waarschijnlijk vond hij dat Pieter nu lang genoeg had nagedacht. En misschien had hij gelijk.
Want als zelfs een beagle begrijpt dat een parkje leuker wordt van groen en een voetpad van hele tegels, moet dat voor beleidsmakers toch ook geen hogere wiskunde zijn.
Capelle hoeft niet rijk te zijn om netjes te zijn. Maar als het Rijk zegt dat investeren in Capelle meer oplevert dan het kost, zou het misschien wel eens tijd worden om die rekensom ook daadwerkelijk in de praktijk te brengen.
Desnoods beginnen we met een paar tegels. Pieter houdt ze alvast apart.
