Het Mysterie van de Vreemde Kostgangers

Er zijn mensen die op vakantie gaan om uit te rusten.

Zij lezen een boek. Zij drinken een glas rosé. Zij kijken met een zekere tevredenheid naar een heuvel, een zwembad of een Franse dorpsstraat waar de bakker nog gewoon bonjour zegt zonder eerst te vragen of u een klantenkaart bezit.

En dan zijn er mensen die, eenmaal op vakantie, onmiddellijk een comité oprichten.

Zij organiseren een boulestoernooi voordat de caravan waterpas staat. Zij voeren diepgravend overleg over de ideale temperatuur van witte wijn. Zij weten precies wie er te laat kwam, wie er een boule in de lavendel gooide en waarom een voortent, mits goed vastgehouden, in wezen een symbool is van menselijke verbondenheid.

Dat zijn de mensen over wie dit boek gaat.

Of beter gezegd: dat zijn de mensen die Pieter Pottenkijker – onderzoeksjournalist, notitieboekbezitter en parttime kenner van zaken die eigenlijk niemand had hoeven uitzoeken – in dit boek onder zijn vergrootglas legt. Niet om hen te ontmaskeren. Daarvoor zijn zij veel te zichtbaar. En ook niet om hen belachelijk te maken. Daarvoor zijn zij veel te geliefd.

Nee, Pieter onderzoekt iets veel ingewikkelders.

Waarom gedragen keurige mensen zich op vakantie ineens alsof zij een tweede leven hebben gekregen? Waarom is iemand die thuis nooit vóór negen uur opstaat, in Frankrijk om half zeven al in het zwembad te vinden? Waarom kan een eenvoudig spelletje pétanque uitgroeien tot een strijd waarin eer, prestige, familiegeschiedenis en vermoedelijk ook de stand van de planeten een rol spelen? En waarom blijken de grootste verhalen soms te beginnen met een verdwenen boulebal, een verdacht zonnebloemveld, een barbecue die uit de hand loopt of een man die beweert dat hij alleen “even een boodschap” ging doen?

In de wereld van de Vreemde Kostgangers is niets ooit helemaal gewoon.

Een glas wijn is er zelden alleen een glas wijn. Het is een aanleiding tot vriendschap, een debat over Franse druiven, een herinnering aan vroeger of het begin van een verhaal dat bij de eerste versie nog geloofwaardig klonk. Een camping is geen verzameling caravans en tenten, maar een dorp zonder gemeenteraad, waar iedereen elkaar kent, iedereen alles van elkaar weet en niemand precies begrijpt wie nu eigenlijk de leiding heeft.

En toch – of misschien juist daarom – gaat dit boek over meer dan vrolijke verwarring, scherpe observaties en licht ontspoorde vakantie-avonturen.

Het gaat over mensen die elkaar vinden. Over oude en nieuwe vriendschappen. Over muziek die herinneringen opent. Over de geruststellende wetenschap dat er bij storm altijd iemand naast u komt staan om een scheerlijn vast te houden. Over ouder worden zonder oud te hoeven zijn. Over het grote geluk dat soms schuilt in een lege stoel die voor iemand wordt vrijgehouden, een goed gesprek na afloop en de vraag of er nog koffie is.

Pieter Pottenkijker heeft geprobeerd het mysterie op te lossen.

Hij heeft dossiers aangelegd, getuigen gehoord, boulesbanen bestudeerd en zich met grote ernst verdiept in onder meer baarden, zonnebloemen, strandontbijten, belastinggeschiedenis, Franse hitte, muziek, honden, voortenten en de opmerkelijke neiging van sommige mensen om zichzelf bij een spelletje pétanque volkomen objectief tot winnaar uit te roepen.

Of hij het antwoord heeft gevonden?

Dat mag u zelf beoordelen.

Maar één ding staat vast: wie eenmaal kennis heeft gemaakt met de Vreemde Kostgangers, kijkt daarna anders naar een campingstoel, een glas rosé en een groep mensen die beweert dat het “heel rustig” wordt deze zomer.

Veel leesplezier.

En houd bij twijfel vooral de voortent vast.

Geef een reactie